Περιοδικόν ποικίλης ύλης

Ενας εκκεντρικός ομογενής καλλιτέχνης της Αυστραλίας πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που “ακούει” (και) από το.. χέρι του!

Τώρα θέλει να πάει ένα βήμα παραπέρα: Επιδιώκει να εμφυτεύσει στο τρίτο “τεχνητό” αυτί του, ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο το οποίο θα συνδέεται με έναν αναμεταδότη bluetooth, ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μπορούν να ακούν “online” τους ήχους που συλλαμβάνει το “ψεύτικο” αυτί του.

Πρόκειται για τον Στέλιο Αρκαδίου, ο οποίος είναι γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Stelarc.

Ο Αρκαδίου, που γεννήθηκε το 1946 στη Λεμεσό της Κύπρου από ελληνοκύπριους γονείς, μεγάλωσε στην Αυστραλία και τα έργα του επικεντρώνονται, κατά κύριο λόγο, στον φουτουρισμό και στην επέκταση των δυνατοτήτων/ικανοτήτων του ανθρωπίνου σώματος.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Αρκαδίου προκάλεσε σάλο σε διεθνείς καλλιτεχνικούς κύκλους, όταν στο Φεστιβάλ Επιστημών του Εδιμβούργου παρουσίασε τη νέα του πρωτότυπη “εφεύρεση”: ένα αυτί στον πήχη του χεριού του!

Ο Αρκαδίου, που χαρακτηρίζεται “βιοκυβερνητικός καλλιτέχνης”, και που μόνο τυχαίος δεν είναι, πιστεύει ότι η τέχνη θα πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή εικόνα.

Ο 61 ετών, πρώην ερευνητής του τμήματος ψηφιακής έρευνας για την τέχνη της Performance στo Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ Τρεντ, τοποθέτησε το εμφύτευμα ανθρώπινου αυτιού στο αριστερό του χέρι, το 2006 στο Περθ της Αυστραλίας, σε συνεργασία με την ομάδα “Tissue Culture and Art”, έπειτα από πολλές δυσκολίες, αφού δεν μπορούσε να βρει χειρουργό για να κάνει την επέμβαση που ήθελε.

Σχεδόν όλοι οι Αυστραλοί χειρουργοί υποστηρίζουν ότι κάνουν τις επεμβάσεις τους για θεραπευτικούς ή αισθητικούς λόγους και όχι για να υπηρετήσουν την τέχνη, όπως λέει ο κ. Αρκαδίου, ο οποίος πριν από δυο χρόνια έδωσε παράσταση και στην Αθήνα, όπου “επανεξέτασε” τα όρια μεταξύ του ανθρώπινου σώματος και των μηχανών, χρησιμοποιώντας ιατρικά εργαλεία, το internet και τη ρομποτική.

Το κυρίαρχο στοιχείο της δουλειάς του Αρκαδίου είναι: “το ανθρώπινο σώμα είναι ξεπερασμένο”.

“Ελπίζω”, λέει μετά την εμφύτευση του αυτιού στο αριστερό του χέρι, “να καταφέρω να εμφυτεύσω μέσα σε αυτό ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο, το οποίο θα μπορεί να συνδεθεί με ένα αναμεταδότη Bluetooth. Έτσι θα μπορείτε να ακούτε ό,τι ακριβώς αντιλαμβάνεται και το αυτί μου”.

Ο Stelarc ξεκίνησε συστηματικά τις έρευνές του, σχετικά με την επίδραση της τεχνολογίας πάνω στο ανθρώπινο σώμα, στη δεκαετία του ‘70 στην Αυστραλία.

Αρχικά, δεν είχε καμιά υποστήριξη από τους κρατικούς φορείς, τους καλλιτεχνικούς θεσμούς, τις γκαλερί και τους εμπόρους τέχνης.

Σήμερα, παγκόσμια πια αναγνωρισμένος, ο Αρκαδίου έχει στο ενεργητικό του πολλά βραβεία, διακρίσεις, επιχορηγήσεις και δημοσιεύσεις.

Δεν είναι τυχαίο που έως το 2007 κατείχε τη θέση του Principal Research Fellow στο τμήμα Performance Arts Digital Research του βρετανικού Πανεπιστημίου Νότιγχαμ Τρεντ, ενώ αυτή την περίοδο είναι καθηγητής στο School of Arts του Πανεπιστημίου Μπρουνέλ του Λονδίνου.

Έχει δύο κόρες, η μια από τις οποίες (η Astra Stelarc) έχει ακολουθήσει τα βήματά του ως καλλιτέχνης.

Πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται αν είναι καλλιτέχνης, επιστήμονας ή πουλά “τρέλα” και γιατί καταφεύγει σ’ αυτά τα τεχνάσματα. Ο Αρκαδίου απαντά ότι “το σώμα σήμερα γίνεται το τοπίο των μηχανών και οι μηχανές δεν βρίσκονται πια στο εξωτερικό οπτικό πεδίο του ανθρώπου, αλλά στο εσωτερικό του ίδιου μας του σώματος… Επανασχεδιάζοντας το ανθρώπινο σώμα, επαναπροσδιορίζουμε το τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι”.

Έτσι, “κάνει τέχνη” και συνεχίζει να πειραματίζεται μόνος του, χρησιμοποιώντας την ιατρική τεχνολογία και τη ρομποτική με παράδοξα έργα και δράσεις, όπως στομαχοσκοπήσεις, αιωρήσεις, κρεμασμένος από γάντζους περασμένους στο δέρμα του και προσθετικές τεχνητών μελών.

Σε ένα κείμενό του, ο Stelarc απορρίπτει το ανθρώπινο σώμα όπως είναι σήμερα και υποστηρίζει ότι η φυσική εξέλιξη σταματάει όταν η τεχνολογία εισβάλλει στο σώμα.

Ο Αρκαδίου δηλώνει άθεος και λέει ότι δεν έχει πλέον νόημα να βλέπουμε το σώμα ως θέση όπου είναι εναποτεθειμένη η ψυχή ή ως πηγή κοινωνικότητας, αλλά να το αντιμετωπίζουμε ως κατασκευή.

Προτείνει ένα μυϊκό σύστημα που θα το κρατούν σε λειτουργία μπαταρίες, με ένα δάσος από φορητές κεραίες να δίνουν ή να λαμβάνουν μηνύματα, ενισχύοντας την ακοή και την όραση. Με πλακέτες μικροκυκλωμάτων στον εγκέφαλο και με φιλοδοξίες ενός σώματος υπερυπολογιστή καθώς, όπως επαναλαμβάνει, το σώμα ξεπεράστηκε, τουλάχιστον στη σημερινή μορφή του.

Αυτές του οι απόψεις βρίσκουν “πρόσφορο” έδαφος σε αρκετούς κύκλους, οι προτάσεις για εμφανίσεις ανά τον κόσμο “πέφτουν βροχή” και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τον Stelarc.

Σ. Χατζημανώλης

Πηγή: ΑΠΕ

Γράφει: Φίλιππος Κρομμύδας

Είναι δυνατόν να πιστέψει κανένας ότι αυτά τα διεθνή κέντρα, αυτά τα λόμπι, τα οποία διαμορφώνουν την διεθνή πολιτική και κοινή γνώμη, τα οποία είναι υπεύθυνα για την καταστροφή της παγκοσμίου οικονομίας, για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, για την καταστροφή του πολιτισμού και των εθνικών κρατών, για την καταστροφή της νεολαίας μέσω των ναρκωτικών και των εκφυλισμένων προτύπων που επιβάλλουν, αυτά που είναι υπεύθυνα για την πρόκληση τόσο μεγάλης ανθρώπινης δυστυχίας, κατελήφθησαν ξαφνικά από κρίση ενδιαφέροντος και ανησυχίας για την υγεία μας και την μακροημέρευσή μας; Αμφιβάλω. Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η τεράστια αντικαπνιστική εκστρατεία που έχει εξαπολυθεί παγκοσμίως και έχει τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος για τους λαούς και τις κυβερνήσεις;

Κανείς δεν ξέρει πράγματι τι συμβαίνει. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάμουμε. Δυστυχώς, ποτέ στο παρελθόν η ανθρωπότητα δεν έζησε τόση αδιαφάνεια και συσκότιση, στόχων και κινήτρων, όση σήμερα στον αιώνα της «δημοκρατίας» και της «διαφάνειας».

Στην πολιτική όμως φαίνεται ότι ισχύει το θεώρημα ότι, οι λαοί κυβερνώνται ή δια της βίας, ή δια της κοροϊδίας. Το άθροισμα δε αυτών των δύο ποσοτήτων φαίνεται ότι είναι σταθερό. Όσο υποχωρεί η μία τόσο αυξάνεται η άλλη. Οι υποθέσεις που μπορώ να κάνω εγώ κινούνται σε δύο διαστάσεις. Η μία υπόθεση είναι ότι πίσω από την αντικαπνιστική εκστρατεία ευρίσκονται οικονομικά κίνητρα, ή άλλη αφορά την πολιτισμική διάσταση, την κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά των πολιτών.

Το κάπνισμα αποτελεί για τα κράτη ένα μεγάλο δημοσιονομικό έσοδο. Στην Ελλάδα αποφέρει στον προϋπολογισμό περί τα τρία δισεκατομμύρια Ευρώ ετησίως στην δε ΕΕ γύρω στα εβδομήντα. Αν τώρα καταργηθεί το κάπνισμα τα κράτη στερούνται αυτών των εσόδων. Πως θα τα αναπληρώσουν; Είτε εκποιώντας κρατική περιουσία, είτε αυξάνοντας την φορολογία υγιών οικονομικών δραστηριοτήτων με αποτέλεσμα να πληγεί η πραγματική οικονομία, είτε τέλος προσφεύγοντας σε υψηλότοκο  δανεισμό από τις διεθνείς τράπεζες.
Συμβάλει λοιπόν η απαγόρευση του καπνίσματος σε ακριβώς αυτό που επιδιώκει το κίνημα της παγκοσμιοποιήσεως. Να καταστήσει τις κρατικές οικονομίες  ομήρους των διεθνών χρηματιστηριακών και τραπεζικών κύκλων, τα ίδια δε τα κράτη πολιτικώς ανίσχυρα, προβληματικά, εξαρτημένα από τα κέντρα της παγκόσμιας αυτοκρατορίας.

Το δεύτερο αποτέλεσμα το οποίο επιδιώκει η αντικαπνιστική εκστρατεία είναι η κοινωνική και πολιτισμική ισοπέδωση. Αυτό το οποίο επιδιώκει κάθε αυτοκρατορία. Την δημιουργία μιας άβουλης μάζας, ενός ομοιογενούς χυλού επί του οποίου θα επιπλέει, θα αρμενίζει η τάξη των εξουσιαστών.

Υπήρξε μια εποχή που το κάπνισμα αποτελούσε σύμβολο ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Σύμβολο ανδρισμού, υπογράμμιζε μια αυτοδύναμη και ισχυρά βούληση. Διέκρινε τους ανθρώπους σε ανεξάρτητους και εξαρτημένους. Γι’ αυτό εξ άλλου οι γυναίκες μιμήθηκαν τους άνδρες στο κάπνισμα. Ήταν μέρος της διαδικασίας χειραφετήσεως των.
Όταν το παιδί ήθελε να δείξει ότι ανδρώθηκε, ότι απογαλακτίσθηκε, ότι κατέστη αυτόνομη προσωπικότητα, όταν ήθελε να κερδίσει τον αυτοσεβασμό του, την αυτοεκτίμησή του, έκανε την πρώτη του επαναστατική πράξη, άρχιζε το κάπνισμα.

Τότε γονείς, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, για να εμποδίσουν αυτή την χειραφέτηση, αυτόν τον σφετερισμό της κοινωνικής ιεραρχίας επέβαλαν την απαγόρευση του καπνίσματος. Αυτή η δυνατότητα απαγόρευσης του καπνίσματος, ήταν για τις ομάδες αυτές το σύμβολο της κοινωνικής των κυριαρχίας. Καθιστούσε σαφές ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιγνιδιού, ποιος είχε το πάνω χέρι, ποιος κάνει κουμάντο, οριοθετώντας και οδηγώντας τη κοινωνική διαγωγή.

Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να δούμε και να αναλύσουμε την σύγχρονη αντικαπνιστική εκστρατεία. Αυτός που απαγορεύει το κάπνισμα έχει τον έλεγχο του κοινωνικού συμβολισμού, τον έλεγχο της κοινωνικής διαγωγής είναι λοιπόν στην πραγματικότητα ο εξουσιαστής. Για να καθιερωθεί τώρα αυτός ο μηχανισμός εξουσίας απαιτείται μια μορφή εκπαίδευσης, ένα είδος επεξεργασίας του λαού παρόμοιος μ’ αυτόν που γίνεται στον στρατό και ονομάζεται …καψώνι. Αυτό είναι η αντικαπνιστική εκστρατεία. Ένα πολιτικό καψώνι.
Όσοι έχουν υπηρετήσει στον στρατό είναι οικείοι με την έννοια αυτή. Ας την αναλύσουμε όμως λίγο περισσότερο. Καψώνι είναι μια επεξεργασία στην οποία υποβάλλεται η προσωπικότητα ενός νεοσύλλεκτου για να χάσει την αυτονομία της, την αυτοτέλειά της. Για να μαζικοποιηθεί. Είναι μια αγωγή στην οποία υποβάλλεται η συμπεριφορά του νεοσύλλεκτου για να καταστεί ελέγξιμη, καθοδηγούμενη. Το καψώνι είναι μια μηχανή η οποία κάμπτει την βούληση του στρατιώτου και τον καθιστά όργανο της στρατιωτικής ιεραρχίας. Τον κάνει να υπακούει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό στις εντολές της εξουσίας. Σαν αυτόματο.

Στον στρατό όμως αυτό είναι απαραίτητο. Η αποστολή του στρατιώτου είναι τέτοια που πολλές φορές χρειάζεται να υπερκεράσει την λογική του, το ένστικτο αυτοσυντήρησης, την σωματική κόπωση, τον φόβο.
Γιατί όμως είναι απαραίτητο αυτό και στην κοινωνία; Ο λόγος είναι ότι όσο περνάει ο χρόνος τόσο οι απαιτήσεις της παγκοσμιοποιήσεως θα γίνονται πιο θρασείς, πιο παράλογες. Όλο και πιο πολύ θα στρέφονται κατά των ελευθεριών, και των δικαιωμάτων των πολιτών. Όλο και πιο πολύ θα απαιτούν να παραιτηθούμε από τις αξίες μας, τον πολιτισμό μας, την ιστορία μας, τις αγάπες μας. Όλο και πιο πολύ θα χρειάζεται να θυσιάσουμε τα ιδανικά μας, το μέλλον των παιδιών μας, την φυσική και εργασιακή μας ασφάλεια.

Πρέπει να κάνουμε λογικές υποχωρήσεις, να αλλάξουμε αισθητική, κοινωνικές συνήθειες, πολιτισμικά πρότυπα, να μηδενίσουμε την σκέψη και την προσωπικότητά μας, Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με δυο λεσβίες στο απέναντι διαμέρισμα, δυο  παντρεμένους gay στο διπλανό, με συρματοπλέγματα στα παράθυρα, με κάμερες, με ναρκομανείς έξω από την πόρτα, κι’ ένα τσούρμο λαθρομετανάστες που αποπατούν στην παιδική χαρά της γειτονιάς μας.

Για να τα αποδεχθούμε αναντίρρητα όλα αυτά χρειάζεται να υποστούμε μια πολιτισμική επεξεργασία. Να αποσυνδέσουμε την σκέψη από την συμπεριφορά. Να μάθουμε να υπακούμε τυφλά, αναντίρρητα, σαν ρομπότ, σαν στο στρατό. Να μηδενίσουμε την προσωπικότητά μας.

Αυτά τα πολιτικά καψώνια είναι ένα είδος αντι-παιδείας, για να καμφθούν οι θύλακες αντιστάσεως, και να υποταχθούμε όλοι στην παγκόσμιο εξουσία, παραιτούμενοι άνευ αντιλόγου από κάθε δικαίωμα μας.
Ήδη έχουμε παραιτηθεί από το κοινωνικό κράτος, από την θρησκευτική και εθνική μας ταυτότητα, από την ιστορία μας, αποδεχθήκαμε τους λαθρομετανάστες ως ισότιμους συνομιλητές, καλύπτουμε τους εγκληματίες πίσω από τα «προσωπικά δεδομένα».

Χάσαμε την προσωπική μας ελευθερία και την φυσική μας ασφάλεια, υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας, και βολοδέρνουμε καταχρεωμένοι, άνεργοι, ξένοι στην ίδια μας την πατρίδα. Κι όλα αυτά αδιαμαρτύρητα, παθητικά, φθάνοντας τα όρια ενός ακραίου πολιτικού μαζοχισμού.

Καταντήσαμε πολιτικοί…λαπάδες. Παρατηρείστε τους καπνιστές πως τρέμουν σαν δαρμένα σκυλιά, τουρτουρίζοντας μέσα στο κρύο, με σηκωμένους τους γιακάδες, στα μπαλκόνια, στα πεζοδρόμια, εξορισμένοι, τρομοκρατημένοι, διωγμένοι σαν …κοπρίτες, για να καπνίσουν ένα τσιγάρο, τους λυπάμαι πραγματικά.
Παρατηρείστε τους πως συνωστίζονται σαν κότες μέσα σε στενά, βρώμικα κελιά μέσα σε δύσοσμα αηδιαστικά δωματιάκια  που τα ονομάζουν καπνιστήρια, για να καπνίσουν. Πως υφίστανται αδιαμαρτύρητα αυτό το καψώνι, αυτόν τον ρατσισμό.

Όσον αφορά την ιατρική πλευρά του θέματος, αυτή δεν είναι παρά πρόσχημα, για να μεταφερθεί η συζήτηση, η προσοχή, σε άλλο επίπεδο, όπου η επιχειρηματολογία γι’ αυτόν που απαγορεύει το κάπνισμα γίνεται εύκολη αποτελεσματική και αφοπλιστική.  Το κάπνισμα είναι βλαβερό. Περί αυτού δεν χωράει απολύτως καμιά αμφιβολία. Άλλο όμως αυτό κι άλλο η αντικαπνιστική εκστρατεία. Αυτοί που απαγορεύουν το κάπνισμα δεν το κάνουν για να προφυλάξουν την υγεία των ανθρώπων. Προσποιούνται ότι δήθεν. Στην πραγματικότητα δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή γι’ αυτό. Έχουν πολιτικά και οικονομικά κίνητρα.

Απόδειξη είναι ο μύθος της βλαβερότητας του  παθητικού καπνίσματος. Αυτός ο μύθος, αυτό το τεράστιο ψέμα, δεν αντέχει σε καμία επιστημονική και λογική επεξεργασία και υποστηρίζεται μόνο από ψευτοεπιστήμονες που ακολουθούν την μόδα και σιτίζονται στην αυλή της παγκοσμιοποιήσεως. Ας μας πει κάποιος απ’ αυτούς, πόσα χρόνια ζωής κόβουν και για πόσους καρκίνους είναι υπεύθυνα τα φυτοφάρμακα, οι ορμόνες, τα αντιβιοτικά, τα ηρεμιστικά, τα μεταλλαγμένα, το εξασθενές χρώμιο και τόσα άλλα που μας δίνουν να φάμε και να πιούμε με τις τροφές και το νερό. Τι μέτρα έχουν λάβει εναντίον όλων αυτών; Άλλη απόδειξη αυτής της υποκρισίας είναι η απαγόρευση της εμφάνισης καπνιζόντων ηθοποιών σε κινηματογραφικές ταινίες, και στην τηλεόραση, ενώ επιτρέπονται οι δολοφονίες, η βία, το έγκλημα, τα ναρκωτικά, η ομοφυλοφιλία και κάθε διαστροφή.

Οι καπνιστές έχουν δύο επιλογές για να αντιδράσουν σ’ αυτήν την υποκρισία, σ’ αυτό το καψώνι της παγκοσμιοποιήσεως, αλλά και στον δικό των εξευτελισμό. Ή να κόψουν το κάπνισμα τελείως, ή να σηκωθούν και να φύγουν από όλα τα καφενεία, εστιατόρια, ταβέρνες, σαλόνια, γάμους, βαφτίσια, μνημόσυνα, παρέες κτλ., στις οποίες τους απαγορεύουν να καπνίσουν.

Να απαντήσουν δηλαδή με την ίδια αποφασιστικότητα. Να πουν, ή μας δέχεστε ως καπνιστές, ή …χαίρετε.

ΠΗΓΗ

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, κάθε χρόνο, τουλάχιστον 15 χιλιάδες ασθενείς σε νοσοκομεία της Γερμανίας προσβάλλονται από ανθεκτικά βακτήρια, κυρίως από το λεγόμενο «χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο».

Τα συμβατικά αντιβιοτικά δεν είναι σε θέση να τον νικήσουν. Για το λόγο αυτό, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Ντόιτσε Βέλε («ΝΒ»), οι ειδικοί προσπαθούν τώρα να αναπτύξουν αντιβιοτικές ουσίες που θα έχουν διαφορετικό τρόπο επίδρασης. Μάλιστα, η σημαντικότερη πηγή άντλησης των δραστικών ουσιών είναι η ίδια η φύση.

Ζητούμενο, νέες συνθέσεις

Άλλωστε, όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, τα αποκαλούμενα βακτήρια του εδάφους εξελίχθηκαν σε μια πραγματική φαρμακοβιομηχανία. Από την παρακαταθήκη τους μπορεί κάποιος να αντλήσει σημαντικές δραστικές ουσίες, όπως είναι η ακαρβόζη (είδος ζαχάρου που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του διαβήτη) ή ακόμη και οι ανθρακυκλίνες, που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της λευχαιμίας.

Ιδιαίτερα παραγωγικοί είναι οι μονοκύτταροι μικροοργανισμοί του εδάφους, κυρίως όταν αυτοί καλούνται να υπερασπιστούν το ζωτικό τους χώρο. Τότε παράγουν πληθώρα αντιβιοτικών ουσιών. Μέχρι στιγμής, οι επιστήμονες έχουν ταυτοποιήσει 15 χιλιάδες τέτοιες ουσίες. «Υπάρχουν, ωστόσο, πολλά αναπάντητα ερωτήματα», όπως ανέφερε ο μικροβιολόγος Βόλφγκανγκ Βολέμπεν, από το πανεπιστήμιο του Τίπινγκεν.

«Το βασικό ερώτημα είναι εάν μπορούμε να αξιοποιήσουμε το δυναμικό αυτό με συνδυασμούς τέτοιους ώστε να προκύψουν νέες ουσίες. Κι αυτό διότι, από τις 15 χιλιάδες δραστικές ουσίες που έχουμε εντοπίσει μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μόνον εκατό. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις ουσίες δεν αφομοιώνονται. Επομένως, δεν μπορούμε να τις χορηγήσουμε ως φαρμακευτική αγωγή. Προκαλούν παρενέργειες. Μόνον ένα μικρό μέρος τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί», επισήμανε ο Γερμανός επιστήμονας.

Παραλλαγές που σκοτώνουν ανθεκτικά βακτήρια

Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, θα αρκούσε μια πολύ μικρή παρέμβαση στη δομή του, ώστε να θεωρηθεί κατάλληλο για φάρμακο ένα τέτοιο φυσικό υλικό. Στο χημικό εργαστήριο μια τέτοια μετάλλαξη του μορίου είναι πάρα πολύ δύσκολη. Για ένα βακτηριακό κύτταρο, όμως, είναι μια απλή λειτουργία. Προϋπόθεση για αυτό είναι ο μονοκύτταρος μικροοργανισμός να διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία.

Αυτά είναι τα ένζυμα, που συγκεντρώνουν διαδοχικά τα συστατικά στοιχεία μιας δραστικής ουσίας, για παράδειγμα ενός αντιβιοτικού. Οι ιδιότητες αυτών των ενζύμων υπάρχουν στα γονίδιά τους, κι όπως είπε ο κ. Βολέμπεν «Μπορούμε να συνδυάσουμε τα γονίδια διαφορετικών οργανισμών που συμμετέχουν στη σύνθεση μιας τέτοιας ουσίας. Πρόκειται για διαφορετικά γονίδια που παράγουν διαφορετικές ουσίες. Ελπίζουμε ότι με νέους συνδυασμούς θα προκύψουν νέες ή μεταλλαγμένες ουσίες κι αυτές θα μπορούσαν να σκοτώσουν τα ανθεκτικά βακτήρια».

Πολλά αντιβιοτικά έχουν πολύπλοκη δομή. Όπως για παράδειγμα η βαλχημυκίνη, η οποία έχει προκύψει από μια φυσική ουσία και επιδρά ενάντια σε νοσογόνους παράγοντες, που είναι ανθεκτικοί στα συμβατικά αντιβιοτικά, όπως είναι ο λεγόμενος χρυσίζων σταφυλόκοκκος. «Μέχρι να μπορέσει να παράξει ένας μονοκύτταρος οργανισμός αυτή τη φυσική ουσία, θα πρέπει να δράσουν διαδοχικά 36 ένζυμα», είπε ο κ. Βολέμπεν και πρόσθεσε: «Εάν θελήσει κάποιος να παρασκευάσει ένα τέτοιο αντιβιοτικό, που δεν υπάρχει στη φύση, δεν μπορεί να συνδυάζει άκριτα 36 μεταβολικά ένζυμα από διαφορετικά είδη βακτηρίων. Αυτό δεν θα οδηγούσε πουθενά».

Τη λύση στο πρόβλημα προσφέρει και πάλι η φύση. Τα γονίδια που απαιτούνται για κάθε βήμα της σύνθεσης μιας φυσικής ουσίας δεν είναι ακανόνιστα σκορπισμένα στο γενετικό υλικό, αλλά βρίσκονται πολύ συχνά το ένα δίπλα στο άλλο. Οι επιστήμονες μπορούν έτσι να δημιουργήσουν μια φυσική ουσία, η οποία όμως δεν υπάρχει στη φύση. Στο εργαστήριο αυτό είναι εφικτό, όμως από τη στρατηγική αυτή δεν προέκυψε μέχρι τώρα το αναμενόμενο φάρμακο. Πάντως, οι επιστήμονες στο Τίπινγκεν δεν το βάζουν κάτω.

Πηγή: (ΑΠΕ-ΜΠΕ)