Η αληθινή ιστορία Κρητικοπούλας που δραπέτευσε από το χαρέμι του σουλτάνου

Λαλιγκιούλ- Το Ρουμπίνι του Βοσπόρου

Απόγονος της Κρητικοπούλας Λιλής, η οποία κατάφερε να δραπετεύσει από το χαρέμι του Σουλτάνου Αμπντουλαζίζ. Η ιστορία της Λιλής, γνωστής ως Λαλιγκιούλ, αποτελεί τον καμβά, πάνω στον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή του μυθιστορήματος “Λαλιγκιούλ- Το Ρουμπίνι του Βοσπόρου”.

Η αληθινή ιστορία Κρητικοπούλας που δραπέτευσε από το χαρέμι του σουλτάνου, αποτυπώνεται σε λογοτεχνικό βιβλίο.

Μια ιστορία που μοιάζει με παραμύθι, αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αφορά το θάρρος της Κρητικοπούλας Λιλής να δραπετεύσει από το χαρέμι του Σουλτάνου Αμπντουλαζίζ, αποτελεί τον καμβά, πάνω στον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή του μυθιστορήματος “Λαλιγκιούλ- Το Ρουμπίνι του Βοσπόρου”. Συγγραφέας του μυθιστορήματος είναι η Χριστίνα Αλεξάνδρου, απευθείας απόγονος της ηρωικής Λιλής.

Το βιβλίο “Λαλιγκιούλ- Το Ρουμπίνι του Βοσπόρου” (εκδ. Ελφίλ) βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, που εκτυλίχθηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Η κεντρική ηρωίδα του, Λιλή, απήχθη από δουλεμπόρους σε ηλικία 15 χρονών από τα Χανιά, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, και μεταφέρθηκε στο χαρέμι του Σουλτάνου Αμπντουλαζίζ στο ανάκτορο Ντολμά – Μπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη, όπου πήρε το όνομα “Λαλιγκιούλ” (δηλαδή ρουμπινί τριαντάφυλλο). Παρά την υψηλή θέση που κατάφερε να καταλάβει στο χαρέμι, δραπέτευσε με τη βοήθεια των αδερφών της, κρύφτηκε στην Ίμβρο και στη συνέχεια επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε μια ευτυχισμένη ζωή.

Η Χριστίνα Αλεξάνδρου τόλμησε την πρώτη της συγγραφική προσπάθεια, μαθαίνοντας ότι η συναρπαστική αυτή ιστορία συνέβη στην πραγματικότητα και μάλιστα ηρωίδα ήταν η προγιαγιά της!“Όταν η θεία μου η Μαίρη (η μόνη που μίλαγε πολύ για τα παλιά) ήρθε από την Πόλη, άρχισε να μου διηγείται την ιστορία της γιαγιάς της. Ρωτώντας τη νεότερη γενιά κατάφερα να μαζέψω πληροφορίες για τη Λιλή και άρχισα κομμάτι-κομμάτι να συνθέτω την ιστορία”, εξηγεί η συγγραφέας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η συγγραφέας αποκαλύπτει ότι προβληματίστηκε για αρκετό καιρό, εάν θα έπρεπε να γράψει μόνο όσα γνώριζε ως αληθινά γεγονότα ή να δημιουργήσει ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία. “Καθ’ ότι είμαι απόγονος της ηρωίδας μου, αισθανόμουν ότι έπρεπε να γράψω μόνο την αληθινή ιστορία της. Όταν τελικά άλλαξα τα πραγματικά επίθετα των ηρώων, κατάφερα να αποστασιοποιηθώ απ’ αυτούς”, διευκρινίζει.

Η αναζήτηση στοιχείων για την προγιαγιά της Λιλής, τής πήρε περίπου δύο χρόνια. Οι περισσότερες μαρτυρίες ήταν προφορικές, ενώ κατάφερε να εντοπίσει και κάποια γραπτά στοιχεία από τα χαρτιά της οικογένειας. “Τα περισσότερα στοιχεία παρέμειναν ζωντανά στις μνήμες της οικογένειας. Ωστόσο, τότε δεν μιλούσαν πολύ. Το θεωρούσαν ντροπή να είσαι τουρκόσπορος. Έτσι, το βιβλίο δεν είναι παρά μικρές ιστορίες που έμαθα και έπρεπε να τις συνθέσω για να δημιουργήσω αυτό το μυθιστόρημα”, τονίζει.

Εκτός από τις μαρτυρίες, η Χριστίνα Αλεξάνδρου κατάφερε να εντοπίσει και λιγοστά κειμήλια της Λιλής, όπως μια φωτογραφία της από επίσκεψή της στην Αίγυπτο, ένα κόσμημά της και ένα μικρό ασημένιο σκαλιστό αβγό, το οποίο στο μυθιστόρημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο δρόμο της Λαλιγκιούλ προς την ελευθερία.

Ποια είναι, όμως, τελικά τα πραγματικά γεγονότα του μυθιστορήματος; “Η Λιλή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη, απ’ όπου πραγματικά την απήγαγαν, τη μετέφεραν στο χαρέμι του πασά και στη συνέχεια ως δώρο στο χαρέμι του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν γνωρίζουμε, όμως, το όνομα που της έδωσαν εκεί, οπότε το Λαλιγκιούλ ήταν δική μου έμπνευση. Με το Σουλτάνο απέκτησε δύο παιδιά. Τα αδέρφια της έμαθαν ότι βρίσκεται εκεί κλεισμένη και πήγαν να τη σώσουν. Αφού την άρπαξαν από το παλάτι, την έκρυψαν για κάποια χρόνια στην Ίμβρο. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε μια ευτυχισμένη ζωή. Φανταστικά είναι ορισμένα πρόσωπα του μυθιστορήματος, όπως ο χαμένος της γιος Οσμάν και οι έμπιστοι φίλοι της”, τονίζει η κ. Αλεξάνδρου.

Το πραγματικό ταξίδι της Λιλής, από την εμπόλεμη Κρήτη, στα παλάτια της Κωνσταντινούπολης και στη συνέχεια στην Ίμβρο, τη Σμύρνη και ξανά στην Κωνσταντινούπολη, διανθίζεται με μυθιστορηματικές ίντριγκες μεταξύ των γυναικών του χαρεμιού, ρομαντικούς έρωτες και πλούσια δόση ανατολίτικης ατμόσφαιρας.

Επίσης, η ιστορία της Λιλής “χρωματίζεται” έντονα και από τα ιστορικά γεγονότα της εποχής της, την Κρητική επανάσταση, την ιστορία του Σουλτάνου Αμπντουλαζίζ, του πρώτου Οθωμανού Σουλτάνου που επισκέφθηκε τη Δυτική Ευρώπη, και το κίνημα των Νεότουρκων.

Η Χριστίνα Αλεξάνδρου, μέσα από το βιβλίο επιχειρεί να περάσει και μηνύματα για τη σύγχρονη γυναίκα που πρέπει να υπερπηδά τα εμπόδια της καθημερινότητας. “Ο άνθρωπος που δεν κάνει εκπτώσεις είναι διαχρονικός. Η Λιλή είναι μια διαχρονική γυναίκα”, υπογραμμίζει.

Το μυθιστόρημα “Λαλιγκιούλ – Το ρουμπίνι του Βοσπόρου” είναι η πρώτη συγγραφική προσπάθεια της Χριστίνας Αλεξάνδρου, αλλά όχι η τελευταία, καθώς, όπως λέει, η συγκεκριμένη ιστορία την επηρέασε πολύ. Ήδη ετοιμάζει τη συνέχεια του βιβλίου, που αυτή τη φορά θα είναι εξολοκλήρου φανταστική και θα περιγράφει την παράλληλη διαδρομή του χαμένου γιου της Λιλής, του Οσμάν (που δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο) και θα εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη, το Παρίσι και τη Λάρισα. “Το μυθιστόρημα αυτό θα έχει να κάνει με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και θα διαδραματίζεται στο μεγαλύτερο ποσοστό του στη ρομαντική Θεσσαλονίκη του τότε“, εξηγεί.

Μαρία Κουζινοπούλου

Πηγή: ΑΠΕ

helectra

Το Πλατόνι της Ρόδου (Dama dama)

Το πλατόνι της Ρόδου, που θεωρείται σύμβολο του νησιού εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στολίζει τα δάση του και αποτελεί μέρος της παράδοσής του, είναι ένα από τα λίγα είδη ελαφιών της Ευρώπης που διασώθηκαν μέχρι σήμερα. Δύο αγάλματα ελαφιών, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, τοποθετημένα πάνω σε κίονες, βρίσκονται και στολίζουν τις δύο πλευρές της εισόδου του παλιού λιμανιού της πόλης.

Πολλές είναι οι λαϊκές ιστορίες που αναφέρονται στην προέλευση και παρουσία του ελαφιού στο νησί. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το πλατόνι ήρθε στο νησί της Ρόδου με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία μάλιστα αυτή συσχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά του νησιού. Η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα σαν “Οφιούσα”, λέξη που σημαίνει, “η έχουσα πολλά φίδια”. Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία οι Σταυροφόροι για να προστατέψουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια, εισήγαγαν το ελάφι και το χρησιμοποίησαν σαν φύλακα σε χώρους γύρω από αυτά. Αν και τα ελάφια δεν κυνηγούν για να σκοτώνουν τα φίδια, όπως πιστεύουν πολλοί, εν τούτοις λέγεται ότι τα κέρατα του ελαφιού εκκρίνουν κάποια ουσία (ένα αλκάλιο), η μυρωδιά του οποίου ενοχλεί και εξαναγκάζει τα φίδια να απομακρυνθούν. Κάποια λοιπόν από τα ζώα αυτά, που έφεραν οι Σταυροφόροι, ξέφυγαν από τα στρατόπεδα, κρύφτηκαν στα δάση και δημιούργησαν αργότερα τον υπάρχοντα πληθυσμό. Μία άλλη θεωρία λεει ότι τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς την περίοδο που είχαν στην κατοχή τους το νησί. Όμως η Ρόδος αναφέρεται σε αρχαία κείμενα και σαν “Ελαφούσα” που σημαίνει ότι είχε, την εποχή εκείνη πολλά ελάφια, που φυσικά υπήρχαν στο νησί πολύ πριν έρθουν όλοι αυτοί οι κατακτητές.

Αρχαιολογικά ευρήματα ενδεικτικά της ύπαρξης ελαφιών στο Ανατολικό Αιγαίο μας φέρνουν πίσω ίσως και από την έκτη προ Χριστού χιλιετία. Το γεγονός ότι οι δύο παραλλαγές μικρών ελαφιών του γένους Dama (οι οποίες πολλές φορές θεωρούνται από μερικούς συγγραφείς σαν δύο διαφορετικά είδη), που έχουν ως τώρα διασωθεί βρίσκονται στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου (Ρόδος) και στα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας (Thermessos National Park, Αττάλεια) το Dama dama και στο Ιράν το Dama mesopotamica, ενισχύουν την θεωρία ότι το ελάφι ξεκόπηκε και παρέμεινε στο νησί της Ρόδου όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και δημιουργήθηκαν τα νησιά. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι και τα δύο είδη αντιπροσωπεύουν στοιχεία πανίδας που χαρακτηρίζονται από την υποτροπική κατανομή του τέλους της τεταρτογενούς περιόδου. Από όσα επίσης μέχρι σήμερα είναι γνωστά από παλαιοντολογικές και αρχαιολογικές ενδείξεις, τα ελάφια αυτά περιορίστηκαν στο τέλος της πλειστοκαίνου και τις αρχές της ολοκαίνου περιόδου, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την Μέση Ανατολή.

Από άποψη κατάταξης, χαρακτηριστικών και συνηθειών το πλατόνι είναι μηρυκαστικό, θηλαστικό της οικογένειας των ελαφιδών. Είναι μετρίου μεγέθους ελάφι. Το μήκος του είναι 1,5 μέτρο περίπου και το ύψος του, μέχρι το πάνω μέρος της πλάτης, φτάνει τα 90 περίπου εκατοστά. Ζυγίζει γύρω στα 100 κιλά αν και υπάρχουν πληροφορίες ότι μερικά ώριμα αρσενικά φτάνουν και τα 150 κιλά.
Είναι πολύ όμορφο ζώο. Η ομορφιά του οφείλεται κυρίως στην τέλεια αναλογία του σώματός του αλλά και στον πανέμορφο χρωματισμό του. Επί πλέον τα αρσενικά στολίζονται με τέλεια σε συμμετρία και ομορφιά κέρατα. Η ακριβής περιγραφή του χρώματος του τριχώματός του είναι πολύ δύσκολη, αφού εμφανίζει αποχρώσεις και παραλλαγές πολύ διαφορετικές, που εξαρτώνται από την ηλικία του ζώου αλλά και τις εποχές του έτους. Στα ώριμα αρσενικά, το καλοκαίρι, όλο σχεδόν το τρίχωμα στο επάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι καστανοκόκκινο, ενώ τα κάτω μέρη του σώματος και τα εσωτερικά μέρη της γάμπας είναι κρεμ προς το άσπρο. Οι τρίχες της ράχης είναι πολύ ανοιχτόχρωμες στις ρίζες, γίνονται καφέ στην μέση και σκούρες, σχεδόν μαύρες, στις κορυφές τους. Την εποχή (και κυρίως στην μέση) του χειμώνα η ράχη του ζώου, ο λαιμός και τα αυτιά του έχουν χρώμα σκούρο γκρι μέχρι γκριζοκάστανο. Το τρίχωμα στα κάτω μέρη και στο εσωτερικό της γάμπας είναι γκρίζο προς το κόκκινο.

Χαρακτηριστικές είναι οι άσπρες βούλες που είναι διάσπαρτες κυρίως στο πάνω μέρος (ράχη, πλάτη και καπούλια) του σώματός τους, που χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ των ζώων. Έχει σχετικά μεγάλα και λεπτά πόδια με μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγκα και χοντρό αυχένα (σβέρκο). Τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τη μεγάλη λειτουργική ακροποσθία, με την χαρακτηριστικά προεξέχουσα τούφα που
καλύπτει τους γεννητικούς αδένες. Τα κέρατα που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά είναι στρογγυλά στις ρίζες, ανοίγουν και πλαταίνουν πιο πάνω και καταλήγουν σχηματίζοντας χαρακτηριστικές μύτες. Μετά από μία πορεία κάθετη προς την βάση ανεβαίνουν και λυγίζουν προς τα πίσω. Είναι χαρακτηριστικά και διαφέρουν από τα κέρατα όλων των άλλων ελαφιών, επειδή είναι παλαμοειδή. Σχεδόν πάντα είναι διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία του ζώου, και ως προς την ιδιαιτερότητα και ως προς την συμμετρία τους. Τα κέρατα του πλατονιού, πέφτουν κάθε χρόνο τον Μάιο και ξαναφυτρώνουν σιγά-σιγά και είναι πλήρως ανεπτυγμένα τον Σεπτέμβριο. Για κάθε χρόνο ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται στα καινούργια κέρατα και μία (1) μύτη στο πλατύκερο τμήμα.

Τα ώριμα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους ή το πολύ με παρέα 3-4 ζώων. Όσο μεγαλώνουν τους αρέσει περισσότερο η μοναξιά. Τα μικρά αρσενικά μαζί με τα θηλυκά και τα νεογέννητα μένουν ενωμένα σε κοπάδια. Γύρω στον Οκτώβριο εμφανίζονται τα ώριμα αρσενικά στο κοπάδι διώχνοντας τα νεαρά αρσενικά, τα οποία όμως δεν απομακρύνονται  σεμεγάλες αποστάσεις αλλά τριγυρνούν γύρω από το κοπάδι των θηλυκών. Η διέγερση των αρσενικών που ακολουθεί αυτήν την εποχή, που είναι η εποχή των ερώτων, είναι πολύ μεγάλη. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες, για την κατάκτηση των θηλυκών και την απασχόλησή τους αυτή εκμεταλλεύονται τα μικρά διωχθέντα αρσενικά. Την εποχή αυτή τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεχτα και μένουν πολλές φορές εκτεθειμένα στους ευτυχώς λίγους, ασυνείδητους λαθροθήρες.Η εγκυμοσύνη των θηλυκών κρατάει οκτώ μήνες οπότε γεννούν γύρω στον Ιούλιο ένα με δύο μικρά.

Στη Ρόδο το πλατόνι ζει σε αμιγή δάση τραχείας πεύκης, μικτά δάση πεύκης και κυπαρίσσου, με πλούσιο υπόροφο από θάμνους (αειφύλλων πλατυφύλλων), σε θέσεις όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο ή εκεί που υπάρχουν ποτίστρες αιγοπροβάτων. Επίσης ζει και βόσκει σε θαμνοτόπους αειφύλλων πλατυφύλλων (κουμαριές, σχίνα, πουρνάρια, ξυλοκερατιές, κ.λ.π.). Υπολογίζεται από μαρτυρίες κατοίκων και προσωπικές εκτιμήσεις ότι σήμερα στα δάση της Ρόδου υπάρχουν γύρω στα 100-150 ζώα. Υπάρχει επίσης σημαντικός αριθμός ζώων (περί τα 70 άτομα), τα οποία διατηρεί ο Δήμος Ρόδου σε περιφραγμένους χώρους. ’τομα ελαφιού έχουν μεταφερθεί από την Ρόδο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος όπου ζουν μέσα σε ζωολογικούς κήπους και πάρκα. Δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει μείωση του αριθμού του πλατύκερου ελαφιού, που οφείλεται κυρίως στην λαθροθηρία και στην κακή νοοτροπία των κατοίκων του νησιού της Ρόδου στο να μην δίνουν πληροφορίες στις αρμόδιες Υπηρεσίες (Δασαρχείο, Αστυνομία), για την ανακάλυψη και τον εντοπισμό των λαθροθήρων, θεωρώντας την συνεργασία αυτή σαν προδοσία ή όπως αλλιώς λέγεται σαν “κάρφωμα”.

Αν και όλοι οι κάτοικοι της Ρόδου αγαπούν κατά τα άλλα και φροντίζουν για την επιβίωση του ελαφιού εν τούτοις δεν μπορούν να βοηθήσουν όσο πρέπει προς την κατεύθυνση αυτή, για την σύλληψη και παραδειγματική τιμωρία των λαθροθήρων,  που χωρίςίσως και οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν καταστρέφουν και αφανίζουν τα σύμβολα του τόπου μας. Από την άλλη μεριά τα μέσα και ο αριθμός που διαθέτει το Δασαρχείο της περιοχής δεν φαίνονται αρκετά για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου.Μείωση του αριθμού υπήρξε και όταν αρκετά ελάφια κάηκαν αφού εγκλωβίστηκαν από τις φλόγες κυρίως στις δύο μεγάλες πυρκαϊές της Ρόδου του 1987 και 1992.Εν τούτοις ο λόγος αυτός, αν και σημαντικός, δεν μπορεί να θεωρηθεί κύριος για την μείωση του πληθυσμού αφού στην ουσία με την αύξηση της τροφής μετά τα πρώτα χρόνια της πυρκαϊάς αυξάνεται και ο αριθμός των γεννήσεων. Ένας άλλος αρκετά σημαντικός λόγος ελάττωσης του αριθμού των ζώων είναι η αντίστοιχη ελάττωση των γεωργικά καλλιεργούμενων εκτάσεων που επήλθε κυρίως λόγω της απασχόλησης του ντόπιου πληθυσμού με τις τουριστικές εργασίες. Δεν θα μπορούσαμε βέβαια να παραβλέψουμε το γεγονός της χρήσης πολλών και ισχυρών γεωργικών φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τις καλλιέργειες και τα οποία δηλητηριάζουν τις τροφές των ζώων καθώς και τις πηγές και τα νερά, στους βιοτόπους τους.

Πηγή

helectra

Στην Αθήνα οι Uriah Heep το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010

Με παρακαταθήκη ένα τεράστιο πλούτο τραγουδιών, σαράντα ολόκληρα χρόνια καριέρας – τόσα όσες σχεδόν και οι αλλαγές μελών στη σύσταση τους – και ανεξάντλητη ενέργεια, οι πατέρες του progressive rock, Uriah Heep επιστρέφουν για δύο βραδιές:

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου στο Block33 στην Θεσσαλονίκη και Σάββατο 6 Φεβρουαρίου στο Gagarin205, στην Αθήνα.

Οι θρύλοι της βρετανικής σκηνής, που πήραν το όνομα τους από ένα χαρακτήρα του κλασικού μυθιστορήματος του Charles Dickens, “David Copperfiled”, έχουν κατακτήσει την καρδιά του κοινού με την ιδιαίτερη μουσική τους, ένα μείγμα από πολύ διαφορετικά είδη, όπως progressive rock, hard rock, heavy metal, jazz, ακόμα και country, μερικές φορές.

Οι Uriah Heep ξεκίνησαν να γράφουν τη δική τους μουσική ιστορία στα τέλη του 1960. Έχουν βγάλει 21 studio albums, αμέτρητες Νο 1 επιτυχίες στην Ευρώπη, ενώ 5 από τα άλμπουμ τους μπήκαν στο αμερικανικό top 40.

Φέτος γιορτάζουν τα 40 χρόνια γνήσιου ροκ και κυκλοφορούν τη συλλογή Celebration – Forty years of Rock. Η συλλογή περιέχει κλασσικά αριστουργήματα των Uriah Heep τα οποία έχουν ηχογραφηθεί εκ νέου αλλά και δύο ολοκαίνουργια κομμάτια.

…”Easy Livin”, “The Magician’s Birthday”, “Sweet Freedom”, “Gypsy”, “The Wizard”, “Lady in Black” και πολλά άλλα κλασσικά αριστουργήματα αλλά και νέα τραγούδια των Uriah Heep, για δύο βραδιές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη!

helectra