Αειζωΐα: Μύθος ή πραγματικότητα;

Οι αρχαίοι  Έλληνες φαίνεται πως είχαν ανακαλύψει το μεγάλο το μυστικό της Αειζωίας και της αιώνιας νεότητας!

Οι μυημένοι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν και ποιά αποτελέσματα να περιμένουν, αν η μέθοδος εφαρμοζόταν σωστά. Τα δρώμενα των Μυστηρίων ήταν απόρρητα με όρκο σιωπής επί ποινή θανάτου, άρα δεν λέγονταν και δεν γράφονταν κι  ελάχιστα έχουν διαρρεύσει! Οι τεχνικές είναι συνυφασμένες με τέσσερα ή πέντε στοιχεία: Αιθέρα, Φωτιά, Αέρα, Νερό, Γη.

Ο Απολλόδωρος μας πληροφορεί περιγράφοντας τον τρόπο που η Θεά Δήμητρα προσπάθησε να κάνει τον Δημοφώντα αθάνατο: «…βουλομένη δε αυτό αθάνατον ποιήσαι, τας νύκτας εις πυρ κατετίθει το βρέφος και περιήρει τας θνητάς σάρκας αυτού».

Επειδή ο Δημοφών μεγάλωνε παραδόξως κάθε μέρα, την παραφύλαξε η μητέρα του Μετάνειρα, η οποία όταν την είδε να το έχει «εις πυρ εγκεκρυμμένον», έβαλε τις φωνές και το βρέφος κάηκε. Τι είδους φωτιά ήταν αυτή, που η Δήμητρα έχωνε κι έψηνε τον Δημοφώντα; Πως έφευγαν οι θνητές σάρκες με το πυρ και με τι αντικαθίσταντο; Γιατί μόλις η Μετάνειρα φώναξε η Δήμητρα άφησε το παιδί να καεί;

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο «εις πυρ εγκεκρυμμένον» σημαίνει πως τον έκρυβε στα πυρωμένα κάρβουνα και τις στάχτες και τον σιγόψηνε, τον έλουζε δηλαδή με κάποιο πυρ, μία ακτινοβολία που ίσως προκαλεί μεταλλάξεις στο DNA, δημιουργώντας ένα νέο τύπο αθάνατων και αγέραστων κυτταρικών δομών, απαλλαγμένων από τα γονίδια του θανάτου και του γήρατος.

Ή μ’ ένα νυστέρι  λέιζερ,  αφαιρούσε τα γονίδια του γήρατος και του θανάτου, τις “θνητές σάρκες”. Η τελετουργία έπρεπε να γίνει σε απόλυτη απομόνωση κι ηρεμία, γι’ αυτό η Δήμητρα εργαζόταν νύχτα. Η μετάλλαξη έπρεπε να είναι σταδιακή, γι’ αυτό διαρκούσε πολλές νύχτες. Αν λοιπόν η Μετάνειρα μπήκε τσιρίζοντας, πιθανόν να ταράχθηκε η Δήμητρα κι  έκαψε τον Δημοφώντα ή έκανε κάποιο λάθος και  προκάλεσε ανεπανόρθωτη βλάβη στη δομή των κυττάρων του παιδιού, έτσι ώστε να μην μπορεί ξανά να υποστεί τη διαδικασία της γονιδιακής μετάλλαξης.

Ο Απολλόδωρος αναφέρει και την περίπτωση του Αχιλλέως, που απέκτησε η Θέτιδα από τον Πηλέα «αθάνατον θέλουσα ποιήσαι τούτο, κρυφά Πηλέως εις το πυρ εγκρύβουσα της νυκτός έφθειρε ό ήν αυτώ θνητόν πατρώον, μεθ’ ημέραν δε έχριε αμβροσία». Ο Πηλέας όμως παραφύλαξε κι όταν είδε το παιδί επάνω στη φωτιά έβαλε τις φωνές. Κι η Θέτις παράτησε το νήπιο  και πήγε στις Νηρηίδες. Η ίδια ακριβώς μέθοδος με την Δήμητρα!

Αν ένας αναστενάρης, έπαιρνε ένα μωρό και το έβαζε να περπατήσει στ’ αναμμένα κάρβουνα, με όλη την τελετουργία που κάνει άτρωτα τα πόδια του, κι εκείνη την ώρα ορμούσε ο γονιός ουρλιάζοντας ότι του καίει το παιδί, το πιθανώτερο είναι πως θα χάλαγε την συγκέντρωση του αναστενάρη και θα του καιγόταν το παιδί!

Η Αθανασία λοιπόν, δεν ήταν μια συγκεχυμένη σύλληψη μιάς ατελούς ιδέας! Ήταν ένα συχνό φαινόμενο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων. Αυτή η μεγάλη αρχαιότητα των τελετουργιών έχει σημασία σήμερα, γιατί αν πράγματι οι μακρινοί μας πρόγονοι σκέφτονταν και πειραματίζονταν γύρω από τη δυνατότητα βελτίωσης και ανάπτυξης του οργανισμού τους, επί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, δεν αποκλείεται καθόλου να είχαν φθάσει σε απίστευτα προχωρημένες γνώσεις και τεχνικές σ’ αυτόν τον τομέα!

Αν μελετήσουμε με αγνότητα και καθαρό νου τους μύθους, τις θρησκείες και τις παραδόσεις μας, θα μείνουμε κατάπληκτοι μπρος στην απέραντη ομορφιά και το μυστήριο της αλήθειας που τkρύβεται μέσα τους. Σα ν’ ανοίγουμε μυστικά την Πύλη ελευθερίας. Πύλη ποιοτικού άλματος από τα παλαιά και άχρηστα πρότυπα και σύμπαντα ελαττωμένης εκδήλωσης της ζωής, προς την αειζωία.

Πηγή: Το βιβλίο αειζωΐα του Α. Τσακαλία

helectra

Γύθειο: Η «Γη των Θεών»

Η γη που ο Aπόλλωνας φιλονίκησε με τον Hρακλή για τον τρίποδα του μαντείου των Δελφών ονομάστηκε Γύη Θεών – Γύθειο!

Tο χαρακτηρίζουν τα νεοκλασικά σπίτια των πλούσιων ξυλεμπόρων και το νησάκι της Kρανάης. Γύρω του υπάρχουν όμορφες παραλίες για μπάνιο. Tο Γύθειο παραμένει πάντα ένας θελκτικός καλοκαιρινός προορισμός.

Το Γύθειο σπάνια μένει χωρίς κόσμο και ο παραλιακός του δρόμος γεμίζει κάθε καλοκαίρι από αλλοδαπούς και Έλληνες τουρίστες. Tο νησάκι της Kρανάης, οι ταβέρνες, οι καφετέριες, τα μπαράκια, η αγορά της με τα εμπορικά και τουριστικά μαγαζιά είναι ο βασικός πόλος έλξης, και λιγότερο τα μυστικά που ακόμη κρύβει η πόλη και μπορείτε να τα ανακαλύψετε ανεβαίνοντας κάποια από τις τουλάχιστον 15 μαρμάρινες σκάλες που οδηγούν στις παλιές γειτονιές. Eκεί βρίσκονται τα νεοκλασικά σπίτια των πλούσιων ξυλεμπόρων μαζί, φυσικά, με τα νεόκτιστα.

Ένα από τα ωραιότερα σημεία από όπου έχετε και θέα στον οικισμό από ψηλά, είναι ο Άγιος Δημήτριος, η μονόχωρη παλαιοχριστιανική βασιλική με τις εντοιχισμένες ρωμαϊκές επιγραφές και το καμπαναριό.

Πολύ αξιόλογο είναι και το ρωμαϊκό θέατρο του 3ου αιώνα – το οποίο δυστυχώς είναι συνήθως γεμάτο… αγριόχορτα, ενώ στην είσοδό του υπάρχουν εγκαταλελειμμένα παλιά αυτοκίνητα. O χώρος ανασκάφηκε το 1891 από τον αρχαιολόγο Aνδρέα Σκιά. Tο κοίλο του θεάτρου είχε διάμετρο 75 μέτρα και σώζονται οι έξι πρώτες σειρές των μαρμάρινων εδωλίων, μέρος της έβδομης και της όγδοης και τμήμα της ορχήστρας. Mεταξύ του θεάτρου και του στρατοπέδου που υπάρχει δίπλα διατηρούνται ίχνη παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 3ου – 4ου αιώνα.

Στον παραλιακό δρόμο αυτό που εντυπωσιάζει είναι το κτίριο του δημαρχείου, φτιαγμένο το 1890. Eδώ στεγάζεται προσωρινά η αρχαιολογική συλλογή με σημαντικά εκθέματα. Tα πρωινά γεμάτη κίνηση είναι η εμπορική οδός Eρμού και η Bασιλέως Γεωργίου, ενώ το απόγευμα τα παιδιά παίζουν στην πλατεία με το ερειπωμένο κτίριο του Παρθεναγωγείου που λειτουργούσε ως σχολείο μέχρι το 1980.

H μυθολογία λέει πως όταν ο Aπόλλωνας φιλονίκησε με τον Hρακλή για τον τρίποδα του μαντείου των Δελφών και συμφιλιώθηκαν ο τόπος εδώ ονομάστηκε Γύη Θεών – Γύθειο δηλαδή. Aναφέρεται για πρώτη φορά στα «Eλληνικά» του Ξενοφώντα. Έχει κατοικηθεί από τα προϊστορικά χρόνια και ήταν επίνειο της αρχαίας Σπάρτης. Eπί ρωμαιοκρατίας και φραγκοκρατίας θεωρείτο από τα κυριότερα λιμάνια της Nότιας Πελοποννήσου και εδώ γινόταν εμπόριο πορφύρας, μαρμάρου και άλλων προϊόντων.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, στην Kρανάη, που κάποτε ήταν τετραπλάσια σε μέγεθος, διανυκτέρευσε η Ωραία Eλένη με τον Πάρι πριν από το ταξίδι τους στην Tροία. Tο νησάκι της Kρανάης (ή Mαραθονήσι) από το 1898 το ενώνει με τη στεριά μια στενή λωρίδα γης. Πάνω του βρίσκονται το παλιό καρνάγιο, ο πύργος Tζανετάκη, ο φάρος του Γυθείου και το εκκλησάκι των αγίων Πέτρου και Παύλου.

O πύργος που στεγάζεται το Iστορικό και Eθνολογικό Mουσείο της Mάνης είναι εντυπωσιακός και έχει το όνομα του στρατηγού του απελευθερωτικού αγώνα Tζανετάκη Γρηγοράκη. Kτίστηκε το 1829. Στον πρώτο όροφο του κυρίως κτιρίου και στις τρεις αίθουσές του χειρόγραφα, έντυπα και παλιοί χάρτες δείχνουν τα δρομολόγια ξένων περιηγητών που επισκέφθηκαν τη Mάνη από την Aναγέννηση έως τον 19ο αιώνα.

Στην άκρη του νησιού βρίσκεται ο οκταγωνικός πέτρινος φάρος, κτισμένος το 1859 για να φωτίζει την είσοδο του λιμανιού του Γυθείου. Λειτουργούσε με πετρέλαιο μέχρι τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν χτυπήθηκε από οβίδα και έσβησε χωρίς ωστόσο να καταρρεύσει. Επισκευάστηκε το 1949 και άρχισε να λειτουργεί με αυτόματο πυρσό ασετιλίνης.

Στην Kρανάη θα δείτε και τον παλιό ταρσανά. Γνώρισε δόξες από το 1936 μέχρι το 1950 όταν η συγκοινωνία ήταν ανύπαρκτη και όλες οι μεταφορές εμπορευμάτων στην περιοχή γίνονταν με τις μαούνες. Tις έφερναν εδώ μαζί με τα τρεχαντήρια, τις γαΐτες, τις τράτες και άλλα σκαριά μία φορά τον χρόνο για συντήρηση στο καρνάγιο. H παρακμή του ταρσανά ξεκίνησε πριν από περίπου 18 χρόνια, όταν τα πλαστικά σκάφη αντικατέστησαν τα ξύλινα σκαριά που παροπλίστηκαν.

Γύρω από την πόλη του Γυθείου υπάρχουν μεγάλες παραλίες και ορμίσκοι.  Bόρεια θα βρείτε τη Σελινίτσα, την παραλία που προτιμούν οι ντόπιοι αφού είναι μεγάλη και οικογενειακή και στη συνέχεια τη Γλυφάδα ή Bαλτάκι, που ήταν το αρχαίο λιμάνι του Γυθείου, εδώ υπάρχει ποτάμι που καταλήγει στην παραλία, αρχαίες πέτρες και ερείπια κτιρίων, ενώ οι χελώνες Kαρέτα έχουν εδώ φωλιές – όπως και στη Σελινίτσα, στο Bαθύ Aγερανού και στο Mαυροβούνι. Oι περισσότεροι πάντως θυμούνται αυτή την παραλία λόγω του ναυαγίου ενός μεγάλου φορτηγού πλοίου που ξεβράστηκε εδώ πριν από 22 χρόνια.  Πιο ήσυχοι είναι οι αμμώδεις κολπίσκοι στα Tρίνησα, με καθαρά νερά και απέναντι τα ομώνυμα, ακατοίκητα δασωμένα νησάκια στα οποία μπορείτε να φτάσετε και κολυμπώντας, αφού τα νερά είναι ρηχά. Eκεί φυτρώνουν τα ενδημικά φυτά μανούσια (είδος νάρκισσου, το Narcissus tazetta).

Πηγή

helectra

Ένας παράδεισος πουλιών στα Βασιλικά

Συστηματικές δακτυλιώσεις πουλιών (από μία έως τρεις φορές το μήνα, κυρίως κατά τις πρωινές ώρες) πραγματοποιούνται, από το Μάιο του 2007 έως σήμερα, στο αγρόκτημα του Ινστιτούτου Δασικών Ερευνών (ΙΔΕ), στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Σκοπός της δράσης αυτής είναι να βρεθούν και να καταγραφούν τα είδη πουλιών που αναπαράγονται, διέρχονται ή διαχειμάζουν στο αγρόκτημα. Για τη σύλληψη των πουλιών χρησιμοποιούνται ειδικά δίχτυα (mist nets) και σπανιότερα άλλου είδους παγίδες και έπειτα από περίπου δύο συνεχόμενα χρόνια έρευνας έχουν καταγραφεί στο αγρόκτημα 70 διαφορετικά είδη πουλιών, από τα οποία έχουν δακτυλιωθεί τα 50.

Όπως ανέφερε στο Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Σάββας Καζαντζίδης, εντεταλμένος ερευνητής στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών, η πλειονότητα των πουλιών είναι στρουθιόμορφα είδη, όπως παπαδίτσες, σπίνοι, κοκκινολαίμηδες, αηδόνια, διάφορα είδη τσιροβάκων, φυλλοσκόπων κ.ά. Υπάρχουν και αρπακτικά είδη, όπως η γερακίνα, το σαΐνι και το βραχοκιρκίνεζο (που είναι ημερόβια) αλλά και ο μπούφος, η κουκουβάγια και ο νανόμπουφος (που είναι νυκτόβια). Οι μελισσοφάγοι, οι χαλκοκουρούνες, οι συκοφάγοι και οι τσαλαπετεινοί είναι από το πιο πολύχρωμα είδη του αγροκτήματος κατά τις μεταναστευτικές περιόδους, ενώ οι καρακάξες, οι κουρούνες, τα ψαρόνια αλλά και οι πράσινοι παπαγάλοι είναι από τα πιο θορυβώδη είδη. Ο πράσινος παπαγάλος είναι ένα εισαγόμενο είδος, που αφού ξέφυγε από κλουβιά, σταδιακά φαίνεται ότι προσαρμόστηκε στις κλιματικές συνθήκες της Ευρώπης κι έχει σχηματίσει αποικίες σε πολλές πόλεις ή ημιαστικές περιοχές.

Στο αγρόκτημα του Ινστιτούτου Δασικών Ερευνών έχουν παρατηρηθεί μικρά κοπάδια, 3-4 ατόμων, που έρχονται συχνά για αναζήτηση τροφής. Κάποια είδη, όπως η σχοινοποταμίδα και η βαλτοποταμίδα, βρέθηκαν μάλλον τυχαία στη δασική βλάστηση του αγροκτήματος, δεδομένου ότι είναι είδη των καλαμώνων. Πιθανόν να “λοξοδρόμησαν” λίγο από την κοίτη του ποταμού Ανθεμούντα που περνά πολύ κοντά από το αγρόκτημα. Αξίζει να αναφερθεί ότι τέσσερα είδη περιλαμβάνονται σε διάφορες κατηγορίες κινδύνου στο Κόκκινο Βιβλίο των απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας: η καμπίσια πέρδικα (που μάλιστα φωλιάζει στο αγρόκτημα), το ορτύκι, ο κισσόκουκος και η χαλκοκουρούνα (που παρατηρούνται κατά τη μετανάστευση).

Τουλάχιστον, διευκρινίζει ο κ. Καζαντζίδης, 1.000 πουλιά έχουν δακτυλιωθεί μέχρι σήμερα στο αγρόκτημα. Ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά ήταν θαμνοφυλλοσκόποι (ποσοστό 22,4% του συνόλου των πουλιών που δακτυλιώθηκαν), και ακολουθούσαν οι καλόγεροι (ποσοστό 14,5%), οι σπίνοι (10,1%) και οι κοκκινολαίμηδες (7,7%). Τουλάχιστον 27 είδη φωλιάζουν ή είναι μόνιμα (δε μεταναστεύουν) στο αγρόκτημα, ενώ πολλά πουλιά περνούν από εκεί κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση, όταν μεγάλα κοπάδια, κυρίως από θαμνοφυλλοσκόπους, σταθμεύουν για λίγες ημέρες, κατά το ταξίδι τους προς την Αφρική, όπου διαχειμάζουν. Όμως, η μεγαλύτερη ποικιλία πουλιών καταγράφεται την άνοιξη, όταν πολλά είδη μεταναστεύουν από την Αφρική προς τις περιοχές αναπαραγωγής τους, στην Ελλάδα ή βορειότερα. Συνολικά, κατά τις μεταναστευτικές περιόδους έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 34 είδη. Κατά το χειμώνα, η ποικιλία των πουλιών είναι μικρότερη. Τουλάχιστον 14 είδη έρχονται εδώ από τις γειτονικές ορεινές περιοχές ή από τις βορειότερες χώρες για να ξεχειμωνιάσουν. Ανάμεσα σε αυτά είναι ο χρυσοβασιλίσκος και ο πυροβασιλίσκος, τα μικρότερα πουλιά της Ευρώπης (ζυγίζουν περίπου πέντε γραμμάρια) με τα πολύ χαρακτηριστικά χρώματα και τη συμπαθητική όψη. Συνολικά, κατά το χειμώνα, δεν καταγράφονται περισσότερα από 28 είδη στο αγρόκτημα.

Πολλά από τα πουλιά που δακτυλιώθηκαν στο αγρόκτημα, ξαναπιάστηκαν λίγες ημέρες ως λίγες εβδομάδες αργότερα. Από τις επανασυλλήψεις αυτές διαπιστώθηκε- σύμφωνα με τον ερευνητή- ότι κατά το χειμώνα τα πουλιά μένουν αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα στο αγρόκτημα για διαχείμαση (ως και τρεις μήνες). Επίσης, φαίνεται ότι το αγρόκτημα αποτελεί ιδανικό τόπο διαχείμασης μιας και τα πουλιά που παραμένουν εδώ παίρνουν συνεχώς βάρος, που σημαίνει ότι υπάρχει αρκετή τροφή.

Το αγρόκτημα του Ινστιτούτου έχει έκταση 291 στρέμματα και βρίσκεται σε μια πεδινή περιοχή, στην κοιλάδα του ποταμού Ανθεμούντα, στο νότιο τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Η ποικιλία της βλάστησης, με διάφορα είδη δένδρων, όπως δρυς, πεύκα, έλατα, φράξοι, κυπαρίσσια, κέδροι, αριές, φτελιές, που μελετώνται για πολλά χρόνια, καθώς και με λιβαδικά είδη που καλλιεργούνται συστηματικά, προσφέρει πολλές πηγές τροφής, ασφάλεια και θέσεις αναπαραγωγής για πολλά είδη πουλιών. Στην ευρύτερη περιοχή του αγροκτήματος επικρατούν οι αγροτικές καλλιέργειες (κυρίως ετήσιες), ενώ τα τελευταία χρόνια αυξάνουν οι βιοτεχνικές μονάδες που αντικαθιστούν σταδιακά τις καλλιέργειες.

Αποστόλης Ζώης

Πηγή: ΑΠΕ

helectra