Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης: Μικροί ζωγράφοι στα ίχνη του Ν. Χατζηκυριάκου – Γκίκα

«Με τα τέσσερα, απάνω σ’ ένα χαλί, θυμάμαι για πρώτη φορά τον εαυτό μου. Ήτανε, μου φαίνεται, μετά το φαΐ, στον αντρέ της κυρούλας μου, που καθότανε σ’ ένα παλιό σπίτι της Πλάκας. Παίζαμε βόλους με τον ξάδελφό μου και για τούτο είχαμε διαλέξει το μεσαίο χαλί, που τα σχέδιά του έκαναν οχτάγωνα, για να βάλουμε τους βόλους.

Τα μάγια του Μαγιού

Απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας συναντούμε ποικίλα έθιμα για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς που κρατούν από τα χρόνια τα παλιά, από τότε που οι άνθρωποι πίστευαν στο απίστευτο, όπως και στα παραμύθια…

“Με λένε Μπόμπιρα με λένε Μπάμπαλο με λένε Μπουέμι…”

Η Ζωή Νικητάκη είναι φιλόλογος, ζωγράφος, αφηγήτρια παραμυθιών. Ως φιλόλογος εργάστηκε επί σειρά ετών με μεράκι και αγάπη πολλή στο χώρο της φροντιστηριακής εκπαίδευσης και ως επιμελήτρια κειμένων αρχαιολογικού ενδιαφέροντος συνεργάστηκε με το Υπουργείο Πολιτισμού.

Εξαρτημένοι από το διαδίκτυο

Το διαδίκτυο φέρνει τον κόσμο στο σπίτι. Μαζί του φέρνει και μια νέα μορφή εξάρτησης καθώς όσο εξαπλώνεται η χρήση του τόσο μεγαλώνουν και τα ποσοστά των εθισμένων σ’ αυτό.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ “ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ” ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Ένα παιδί στέκεται μπροστά σ’ έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ξαφνικά, γίνεται διακοπή ρεύματος και το παιδί πέφτει σε απόγνωση, καθώς δεν γνωρίζει κάποιο άλλο παιχνίδι για να παίξει. Οι γονείς το προτρέπουν να βγει στο δρόμο ή να φτιάξει μόνο του παιχνίδια, από διάφορα υλικά, όπως έκαναν και οι ίδιοι, όταν ήταν μικροί. Και τότε ανακαλύπτει το “μαγικό” κόσμο της πραγματικής διασκέδασης…

Αγάλματα που περιμένουν ένα… άγγιγμα

Η Αφροδίτη της Μήλου, ο Ερμής του Πραξιτέλους, ο Δίας του Αρτεμισίου στέκουν προσμένοντας το ψηλάφημα των επισκεπτών.

«Παρακαλώ, μην αγγίζετε» υπενθυμίζουν διαρκώς στους μικρούς κυρίως επισκέπτες ξεναγοί και ταμπέλες στα μουσεία, σε μια προσπάθεια να προστατέψουν τα εκθέματα, με τίμημα, ωστόσο, να κάνουν πολλές φορές το μουσείο απρόσιτο ή βαρετό στα παιδιά. Και, όμως, υπάρχει ένα μουσείο που το άγγιγμα όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά… επιβάλλεται. «Ψηλαφίστε τη στήλη», «Στρίψτε το κεφάλι του κούρου για να δείτε τα προσεγμένα του μαλλιά», «Αγγίξτε το άγαλμα και τις πτυχές του ρούχου του», παροτρύνει η ξεναγός και τα παιδιά ανταποκρίνονται με προθυμία.

Στο Μουσείο Αφής οι κανόνες δεν είναι αυστηροί. Δεν υπάρχουν βιτρίνες και τα εκθέματα στέκουν εκεί προσμένοντας το «χάδι». Σε αντάλλαγμα ταξιδεύουν τον επισκέπτη πίσω στον χρόνο.

Η Αφροδίτη της Μήλου, ο Ερμής του Πραξιτέλους, ο Ηνίοχος των Δελφών, ο Δίας του Αρτεμισίου, ο Κούρος της Βολομάνδρας, το Παιδί του Κριτία, «σμιλεμένα» σε… γύψο, ακριβή αντίγραφα των μαρμάρινων ή χάλκινων πρωτοτύπων είναι μόνο μερικά από τα αγάλματα που φιλοξενούνται στο Μουσείο Αφής.