Μια στιγμή.. που ο άναστρος ουρανός έλαμψε…
Μια στιγμή… που το κορμί ρίγησε στο φωτεινό χάδι του ήλιου..
Μια στιγμή… που η καρδιά φτερούγισε στ’ απέραντο γαλάζιο…
Μια στιγμή … που το αφρισμένο κύμα έσυρε σε παθιασμένο αγκάλιασμα την ξανθή αμμουδιά….
Ένα κοχύλι στη χούφτα μου μαρτυρά την ύπαρξή της….
Μια γλυκιά – πικρή θύμηση …..
Εκεί στου ονείρου την άκρη….
Στο διάβα μιάς ολόκληρης ζωής…..
Α. Π.
helectra
Ταξίδι στα Κύθηρα
Τ’ ωραίο καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ’ Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,
μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης-του έρωτα τη θριαμβική θεά.
Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ’ η χειμωνιά μας βρήκε!…
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ’ άνθη εμαραθήκαν
και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ’ αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο
Ο ήλιος χάνεται κάτω από μαύρα σύννεφα….
τα λουλούδια χάνουν το άρωμά τους κι οι νύχτες τα ψεγγάρια τους…..
Το τραγούδι παγώνει στα χείλη… το βλέμμα κενό….
πόνος… πίκρα… δάκρυα…… απελπισία …..
Ναι το νοιώθω…. φθάνει η ώρα που τόσο φοβόμουνα ..
ριγεί το σώμα κι ένα αβάσταχτο κενό με πλημμυρίζει….. απελπιστικό…απόλυτο ….
δάκρυα ποτίζουν τα ίχνη που μένουν…..
κι η καρδιά ανήμπορη ματώνει…..
Ήρθε η ώρα….. ο φλογερός έρωτας να φύγει… το ασίγαστο πάθος να σβήσει…..
Ήρθε η ώρα που πάντα φοβόμουνα…. η στιγμή του ΑΝΤΙΟ!
Γιατί πεθαίνει ο Ερωτας;
Μα γιατί το πάθος κάποτε σβήνει….
αν στο μεταξύ έχει γίνει αγάπη…..
γνωρίζεις την γλυκειά τρυφερή απάνεμη αγκαλιά της…
αν δεν γίνει αγάπη …… φεύγει… χάνεται…. πεθαίνει…
ΟΧΙ!!!!!! Εγώ δεν θα σ’ αφήσω
ΖΩΗ
Κάποιες φορές,σα βράδιαζεν αργά στην κάμαρά μας,
τ΄ωχρό κεφάλι γέρνοντας στην αγκαλιά μου απάνω
και με θλιμμένο ανάβλεμμα στυλά κοιτάζοντάς με,
“θα με ξεχάσεις;” ρώταγες “καλέ μου,σαν πεθάνω;”
Δε σ΄απαντούσα.Τη φωνή την πνίγαν οι λυγμοί μου,
κι΄έσφιγγα με παροξυσμό τ΄αδύνατο κορμί σου,
σα νά΄θελα μες στη ζωή να σε κρατήσω ενάντια
στο Χάρο,για,αν δεν μπόραγα,να πήγαινα μαζί σου.
Γιατ΄ήσουν όλη μου η ζωή,χαρά της και σκοπός της,
κι΄όσο κι΄αν εστρεφόμουνα πίσω στα περασμένα
δεν έβλεπα,δεν ένιωθα κοντά μου άλλη από σένα.
Μου φαίνονταν αδύνατο δίχως εσέ να ζήσω.
Και τώρα που με άφησες,με φρίκη αναλογιέμαι
το θάνατό σου,αγάπη μου,πως πάω να συνηθίσω.
Καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ’ Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,
μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης του έρωτα τη θριαμβική θεά.
Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ’ η χειμωνιά μας βρήκε!…
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ’ άνθη εμαραθήκαν
και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ’ αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο.
Κώστας Ουράνης
Ο ήλιος φθάνει αργά τη δύση του …. Η νύχτα κρύβει το φεγγάρι της ….. Σκοτάδι βαθύ…. Πόνος αβάσταχτος! Καυτά δάκρυα!
Το φιλί πεθαίνει στα χείλη … Τα μάτια απύθμενες λίμνες…… Κι ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ κυριεύει την ύπαρξή μου… ΓΙΑΤΙ;;
Το νοιώθω !! Φθάνει η ώρα … Ριγεί το σώμα κι αβάσταχτη θλίψη με πλημμυρίζει… Δάκρυα ποτίζουν τα ίχνη της φυγής .. Η καρδιά ματώνει .. Πονάω!!
Ήρθε η ώρα … ο έρωτας να φύγει! Το ασίγαστο πάθος να σβήσει … Η νοσταλγία να με τυλίξει!
ΓΙΑΤΙ πεθαίνει ο Ερωτας; ΓΙΑΤΙ το πάθος κάποτε σβήνει;
ΓΙΑΤΙ με κρατά δεμένη η ανάμνηση; ΓΙΑΤΙ σε γυρεύω απελπισμένα;
ΓΙΑΤΙ να μη μπορώ να σε κρατήσω για ΠΑΝΤΑ;
Κάποιες φορές, σα βράδιαζεν αργά στην κάμαρά μας,
τ’ ωχρό κεφάλι γέρνοντας στην αγκαλιά μου επάνω
και με θλιμμένο ανάβλεμμα στυλά κοιτάζοντάς με,
“θα με ξεχάσεις;” ρώταγες “καλέ μου σαν πεθάνω;”
Δε σ΄απαντούσα. Τη φωνή την πνίγαν οι λυγμοί μου,
κι΄έσφιγγα με παροξυσμό τ΄αδύνατο κορμί σου,
σα νά΄θελα μες στη ζωή να σε κρατήσω ενάντια
στο Χάρο, για, αν δεν μπόραγα, να πήγαινα μαζί σου.
Γιατ΄ήσουν όλη μου η ζωή, χαρά της και σκοπός της,
κι΄όσο κι΄αν εστρεφόμουνα πίσω στα περασμένα
δεν έβλεπα, δεν ένιωθα κοντά μου άλλη από σένα.
Μου φαίνονταν αδύνατο δίχως εσέ να ζήσω.
Και τώρα που με άφησες ,με φρίκη αναλογιέμαι
το θάνατό σου, αγάπη μου, πως πάω να συνηθίσω.
Κώστας Ουράνης
