Δημοπρασία ελληνικών έργων τέχνης

Το συνολικό ποσό των 4.380.882 ευρώ (?3.925.175) συγκέντρωσε η φθινοπωρινή δημοπρασία Greek Sale του Οίκου Sotheby’s που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, στη διάρκεια της δημοπρασίας σημειώθηκαν τέσσερα νέα ρεκόρ (για έργα του Σπύρου Βασιλείου, του Γιώργου Ζογγολόπουλου, του Κωνσταντίνου Ξενάκη και του Κωνσταντίνου Βυζαντίου), ενώ ποσοστό σχεδόν 37% των έργων που πουλήθηκαν πέτυχαν τιμές υψηλότερες από την υψηλότερη αρχική εκτίμηση.

Κορυφαίο έργο της δημοπρασίας αναδείχθηκε το έργο του Νικόλαου Γύζη “Διαβάζοντας τη Μοίρα”  (The Fortune Teller), το οποίο πωλήθηκε έναντι του ποσού των 363.011 ευρώ (?325.250).

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, ο πίνακας, που ανακαλύφθηκε και πάλι πρόσφατα σε μια αμερικανική συλλογή και αποτελεί τυπικό παράδειγμα του έργου του καλλιτέχνη, έγινε αντικείμενο έντονου συναγωνισμού, για να πωληθεί τελικά σε ανώνυμο πλειοδότη που «χτυπούσε» από το τηλέφωνο.

Πολύ καλές τιμές «έπιασαν» και άλλα έργα του Γύζη, με το” Νεαρή Γυναίκα Πλένεται Δίπλα σε Ποτάμι” (Girl Washing by a River), να επιτυγχάνει την τιμή των 202.818 ευρώ.

Αντικείμενο έντονου συναγωνισμού κατά τη σημερινή δημοπρασία έγινε επίσης το έργο του Σπύρου Βασιλείου “Οδός Πατησίων, Αθήνα” (Patission Street, Athens) και πουλήθηκε στο ποσό των 222.383 ευρώ, σε τιμή αρκετά υψηλότερη από τις αρχικές εκτιμήσεις.

Δύο έργα του Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα τα πήγαν επίσης πολύ καλά. Το έργο “ο Αιχμάλωτος/ Ελαιόδεντρα” (The captive/ Olive Trees) «έπιασε» την τιμή των €202.293, ενώ το “Τρεις Ράφτες”  (Three Tailors) του ίδιου καλλιτέχνη συγκέντρωσε το ποσό των €88.681. Στις «δυνατές» τιμές της δημοπρασίας συμπεριλαμβάνεται επίσης αυτή που σημειώθηκε για το έργο του Γεωργίου Ιακωβίδη “Νεαρό Αγόρι”  (Young Boy), το οποίο πωλήθηκε έναντι €202.293.

Ο Κωνσταντίνος Φράγκος, Senior Director και Επικεφαλής του Τμήματος Ελληνικής Τέχνης του Οίκου Sotheby’s, σε δηλώσεις επισημαίνει ότι «Τα σημερινά αποτελέσματα αποδεικνύουν τη διαρκή ισχύ της αγοράς. Έργα κορυφαίας ποιότητας πέτυχαν πολύ καλές τιμές, ενώ οι συλλέκτες ήταν πρόθυμοι να πλειοδοτήσουν για σπάνιους πίνακες που έφεραν λογικές τιμές εκτίμησης».

Η δημοπρασία περιλάμβανε επίσης ένα σημαντικό σύνολο έργων του Γιάννη Σπυρόπουλου. Από αυτά, ιδιαίτερης προσοχής αξίζει το “Λόγος Β” (Logos B), ένα αφηρημένο έργο που πέτυχε την τιμή των €101.844. Παράλληλα, το έργο με τον τίτλο “Πειραιάς” (Piraeus), ένας σπάνιος πρώιμος πίνακας από τη δεκαετία του ’40 πωλήθηκε για €88.451.

Μεταξύ των σύγχρονων έργων της δημοπρασίας, αυτό του Αλέκου Φασσιανού με τίτλο “Η Αγκαλιά” (The Embrace) εκτοξεύτηκε πάνω από την αρχική του εκτίμηση, επιτυγχάνοντας €101.844 – ποσό περίπου τριπλάσιο από την αρχική εκτίμηση. Έχοντας παραμείνει σε ιδιωτική αμερικανική συλλογή για πολλά χρόνια, αυτό το εντυπωσιακό έργο εμφανίστηκε σήμερα για πρώτη φορά στην ανοιχτή αγορά. Στη σημερινή δημοπρασία του Οίκου Sotheby’s συγκαταλέγονταν 12 έργα του εν λόγω καλλιτέχνη, 11 από τα οποία πουλήθηκαν συγκεντρώνοντας το ποσό των €415.212.

Από μια λίγο παλιότερη εποχή, το έργο του Δημητρίου Γαλάνη “Πορτρέτο της Φανής, Η Σύζυγος του Καλλιτέχνη” (Portrait of Fanny, the Artist’s Wife) επίσης ξεπέρασε τις προσδοκίες, καθώς πωλήθηκε για €88.451. Πολύ καλές τιμές συγκέντρωσαν και άλλα έργα της ίδιας περιόδου: Το έργο του Νικόλαου Λύτρα “Ρόδια” (Pomegranates) (lot 56) «έπιασε» €41.683 , όπως και το “Αίγινα”  (Aegina) του Σπύρου Παπαλουκά. Παρομοίως, το έργο του Κωνσταντίνου Μαλέα με τίτλο “Πεύκα στη Ραφήνα” (Pine Trees in Raffina) (lot 24) «έπιασε» €55.111 .

Τα έργα του Γεωργίου Μπουζιάνη “Τρεις Φιγούρες”  (Three Figures) και το “Αγόρι με Ραβδί”  (Boy with Stick), συγκέντρωσαν και τα δύο πολύ καλές τιμές: €108.541  και €115.237  αντίστοιχα.

Πηγή: ΑΠΕ

helectra

Μόδα α λα ελληνικά στη Γαλλία του 18ου αιώνα, τώρα και στην Εθνική Πινακοθήκη.

Μοναδικοί θησαυροί στην Αθήνα

Όταν στα 1750, επί Λουδοβίκου 15ου, τα ανάκτορα των Βερσαλιών είχαν κουραστεί από τον υπερβολικό ροκοκό διάκοσμό τους, οι Γάλλοι διανοούμενοι, η αριστοκρατία, οι περιηγητές και οι αρχαιοδίφες στράφηκαν στις κλασικές αξίες της ελληνικής αρχαιότητας, δημιουργώντας στις τέχνες ένα νεοκλασικιστικό ρεύμα -στην αρχιτεκτονική κυρίως- όπως επίσης και στις εφαρμοσμένες τέχνες.

Η αριστοκρατία λανσάρει τη «μόδα αλά ελληνικά», σε βαθμό που ο στενός φίλος του Ντιντερό, Φρίντριχ ντε Γκριμ έγραφε το 1763 ότι «η αισθητική αυτή ξεκίνησε από την αρχιτεκτονική για να κατακλύσει τα καταστήματα της μόδας. Οι κυρίες μας είναι χτενισμένες a la grecque, οι κομψευόμενοί μας θα πρέπει να αισθάνονται προσβεβλημένοι όταν η ταμπακιέρα που κρατάνε δεν είναι a la grecque».

Αυτή τη μόδα α λα ελληνικά, της Γαλλίας του 18ου αιώνα, συστήνει η Εθνική Πινακοθήκη από την Δευτέρα, στο ελληνικό κοινό μέσα από την έκθεση «Όταν η Ελλάδα έγινε μόδα. Η Γέννηση του Νεοκλασικισμού στη γαλλική τέχνη. Θησαυροί από το Μουσείο του Λούβρου».

Η έκθεση περιλαμβάνει 150 ζωγραφικά και γλυπτά έργα, χαρακτικά και αρχιτεκτονικά σχέδια, πολύτιμα αντικείμενα -βάζα, ρολόγια, κηροπήγια, ταμπακιέρες, χαλιά, σερβίτσια φαγητού- από τις βασιλικές συλλογές, προσωπικά είδη διάσημων συλλεκτών της εποχής, αλλά και ευνοούμενων του βασιλιά, όπως της madame de Pompadour ή της Madame du Barry, στα σαλόνια της οποίας συγκεντρώνονταν κάθε εβδομάδα ένας κύκλος διανοουμένων και μελετητών της ελληνικής αρχαιότητας.

Τα εκθέματα προέρχονται όχι μόνο από το Λούβρο, αλλά και από άλλα μουσεία, όπως του Φοντενεμπλό, του Στρασβούργου, των Βερσαλιών, καθώς και από το μουσείο Γκιουλμπενκιάν της Λισαβόνας, όπου και πρωτοπαρουσιάστηκε.

«Μπορείτε να ανακαλύψετε τη Γαλλία του φωτός μέσα από τον ανθό των εφαρμοσμένων της τεχνών και να διαπιστώσετε τη μεγάλη οφειλή του Διαφωτισμού προς την Ελλάδα» ανέφερε ο Marc Bascou, διευθυντής του τμήματος αντικειμένων τέχνης του Λούβρου. Είπε επίσης ότι αυτή την εποχή οι αίθουσες του τμήματος ανακαινίζονται και αυτός είναι ο λόγος που η έκθεση περιλαμβάνει σπάνια παρουσιαζόμενα αντικείμενα.

Επιμελήτρια της έκθεσης είναι η Marie-Laure de Rochebrune. Ο συνοδευτικός κατάλογος είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικός.

Πηγή: ΑΠΕ

helectra

Αυστραλία: Ομογενής φύτεψε αυτί στο χέρι του!

Ενας εκκεντρικός ομογενής καλλιτέχνης της Αυστραλίας πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που “ακούει” (και) από το.. χέρι του!

Τώρα θέλει να πάει ένα βήμα παραπέρα: Επιδιώκει να εμφυτεύσει στο τρίτο “τεχνητό” αυτί του, ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο το οποίο θα συνδέεται με έναν αναμεταδότη bluetooth, ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μπορούν να ακούν “online” τους ήχους που συλλαμβάνει το “ψεύτικο” αυτί του.

Πρόκειται για τον Στέλιο Αρκαδίου, ο οποίος είναι γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Stelarc.

Ο Αρκαδίου, που γεννήθηκε το 1946 στη Λεμεσό της Κύπρου από ελληνοκύπριους γονείς, μεγάλωσε στην Αυστραλία και τα έργα του επικεντρώνονται, κατά κύριο λόγο, στον φουτουρισμό και στην επέκταση των δυνατοτήτων/ικανοτήτων του ανθρωπίνου σώματος.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Αρκαδίου προκάλεσε σάλο σε διεθνείς καλλιτεχνικούς κύκλους, όταν στο Φεστιβάλ Επιστημών του Εδιμβούργου παρουσίασε τη νέα του πρωτότυπη “εφεύρεση”: ένα αυτί στον πήχη του χεριού του!

Ο Αρκαδίου, που χαρακτηρίζεται “βιοκυβερνητικός καλλιτέχνης”, και που μόνο τυχαίος δεν είναι, πιστεύει ότι η τέχνη θα πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή εικόνα.

Ο 61 ετών, πρώην ερευνητής του τμήματος ψηφιακής έρευνας για την τέχνη της Performance στo Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ Τρεντ, τοποθέτησε το εμφύτευμα ανθρώπινου αυτιού στο αριστερό του χέρι, το 2006 στο Περθ της Αυστραλίας, σε συνεργασία με την ομάδα “Tissue Culture and Art”, έπειτα από πολλές δυσκολίες, αφού δεν μπορούσε να βρει χειρουργό για να κάνει την επέμβαση που ήθελε.

Σχεδόν όλοι οι Αυστραλοί χειρουργοί υποστηρίζουν ότι κάνουν τις επεμβάσεις τους για θεραπευτικούς ή αισθητικούς λόγους και όχι για να υπηρετήσουν την τέχνη, όπως λέει ο κ. Αρκαδίου, ο οποίος πριν από δυο χρόνια έδωσε παράσταση και στην Αθήνα, όπου “επανεξέτασε” τα όρια μεταξύ του ανθρώπινου σώματος και των μηχανών, χρησιμοποιώντας ιατρικά εργαλεία, το internet και τη ρομποτική.

Το κυρίαρχο στοιχείο της δουλειάς του Αρκαδίου είναι: “το ανθρώπινο σώμα είναι ξεπερασμένο”.

“Ελπίζω”, λέει μετά την εμφύτευση του αυτιού στο αριστερό του χέρι, “να καταφέρω να εμφυτεύσω μέσα σε αυτό ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο, το οποίο θα μπορεί να συνδεθεί με ένα αναμεταδότη Bluetooth. Έτσι θα μπορείτε να ακούτε ό,τι ακριβώς αντιλαμβάνεται και το αυτί μου”.

Ο Stelarc ξεκίνησε συστηματικά τις έρευνές του, σχετικά με την επίδραση της τεχνολογίας πάνω στο ανθρώπινο σώμα, στη δεκαετία του ‘70 στην Αυστραλία.

Αρχικά, δεν είχε καμιά υποστήριξη από τους κρατικούς φορείς, τους καλλιτεχνικούς θεσμούς, τις γκαλερί και τους εμπόρους τέχνης.

Σήμερα, παγκόσμια πια αναγνωρισμένος, ο Αρκαδίου έχει στο ενεργητικό του πολλά βραβεία, διακρίσεις, επιχορηγήσεις και δημοσιεύσεις.

Δεν είναι τυχαίο που έως το 2007 κατείχε τη θέση του Principal Research Fellow στο τμήμα Performance Arts Digital Research του βρετανικού Πανεπιστημίου Νότιγχαμ Τρεντ, ενώ αυτή την περίοδο είναι καθηγητής στο School of Arts του Πανεπιστημίου Μπρουνέλ του Λονδίνου.

Έχει δύο κόρες, η μια από τις οποίες (η Astra Stelarc) έχει ακολουθήσει τα βήματά του ως καλλιτέχνης.

Πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται αν είναι καλλιτέχνης, επιστήμονας ή πουλά “τρέλα” και γιατί καταφεύγει σ’ αυτά τα τεχνάσματα. Ο Αρκαδίου απαντά ότι “το σώμα σήμερα γίνεται το τοπίο των μηχανών και οι μηχανές δεν βρίσκονται πια στο εξωτερικό οπτικό πεδίο του ανθρώπου, αλλά στο εσωτερικό του ίδιου μας του σώματος… Επανασχεδιάζοντας το ανθρώπινο σώμα, επαναπροσδιορίζουμε το τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι”.

Έτσι, “κάνει τέχνη” και συνεχίζει να πειραματίζεται μόνος του, χρησιμοποιώντας την ιατρική τεχνολογία και τη ρομποτική με παράδοξα έργα και δράσεις, όπως στομαχοσκοπήσεις, αιωρήσεις, κρεμασμένος από γάντζους περασμένους στο δέρμα του και προσθετικές τεχνητών μελών.

Σε ένα κείμενό του, ο Stelarc απορρίπτει το ανθρώπινο σώμα όπως είναι σήμερα και υποστηρίζει ότι η φυσική εξέλιξη σταματάει όταν η τεχνολογία εισβάλλει στο σώμα.

Ο Αρκαδίου δηλώνει άθεος και λέει ότι δεν έχει πλέον νόημα να βλέπουμε το σώμα ως θέση όπου είναι εναποτεθειμένη η ψυχή ή ως πηγή κοινωνικότητας, αλλά να το αντιμετωπίζουμε ως κατασκευή.

Προτείνει ένα μυϊκό σύστημα που θα το κρατούν σε λειτουργία μπαταρίες, με ένα δάσος από φορητές κεραίες να δίνουν ή να λαμβάνουν μηνύματα, ενισχύοντας την ακοή και την όραση. Με πλακέτες μικροκυκλωμάτων στον εγκέφαλο και με φιλοδοξίες ενός σώματος υπερυπολογιστή καθώς, όπως επαναλαμβάνει, το σώμα ξεπεράστηκε, τουλάχιστον στη σημερινή μορφή του.

Αυτές του οι απόψεις βρίσκουν “πρόσφορο” έδαφος σε αρκετούς κύκλους, οι προτάσεις για εμφανίσεις ανά τον κόσμο “πέφτουν βροχή” και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τον Stelarc.

Σ. Χατζημανώλης

Πηγή: ΑΠΕ