Γιατί η Τουρκία δεν πρέπει να ενταχθεί στην Ευρώπη;

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ όπως και στην Αμερική άρχισε από καιρό μια σημαντική συζήτηση αν η Τουρκία ανήκει ή όχι στην Ευρώπη. Με την έννοια όχι μόνο των όποιων πολιτιστικών, θρησκευτικών και άλλων καταβολών αλλά, κυρίως, ως πολιτική δύναμη. Οι εταίροι μας, όπως και τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, δοκίμασαν τους τελευταίους μήνες την τουρκική αλαζονεία και απρέπεια σε όλη την αδίστακτη εκτύλιξή της. Πρώτα με την υπόθεση του αγωγού «Ναμπούκο» και αργότερα με το διορισμό του Δανού Πρωθυπουργού Ράσμουσεν ως νέου Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ. Όσοι παρακολουθούν και αναλύουν την υπερκινητικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, θα συμφωνήσουν με παλαιότερη διαπίστωση της έγκυρης γερμανικής εφημερίδας «Die Welt», που είχε ορθά εκτιμήσει: Αν για το διορισμό του Ράσμουσεν υπέβαλε σε τόσους και τέτοιους εξευτελισμούς το ΝΑΤΟ και εξ αυτού και την ΕΕ, φανταστείτε, έγραφε, τι θα συμβεί εάν και εφόσον κάποτε ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ερώτηση κεφαλαιώδους σημασίας: Η Τουρκία πρέπει ή όχι να ενταχθεί στην ΕΕ; Υπάρχουν δύο στρατόπεδα. Το πρώτο είναι ο γαλλογερμανικός άξονας καθώς και η Αυστρία και άλλες χώρες, που για πολλούς λόγους – δημογραφικούς, πολιτισμικούς, πολιτικούς, ακόμα και θρησκευτικούς – αντιτίθενται στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ένωση. Ο Σαρκοζί και η Μέρκελ κατ΄ επανάληψη έχουν ξεκάθαρα εκφράσει την αντίθεσή τους. Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων – και Ελλήνων – πολιτών επίσης τάσσονται κατά της τουρκικής ένταξης. Από την άλλη, είναι ο βρετανο-αμερικανικός άξονας. Οι ΗΠΑ δεν είναι μέλος της ΕΕ αλλ’ είναι, κατά την εκτίμηση ακαδημαϊκών και έγκυρων αναλυτών των ευρω-ατλαντικών σχέσεων, το ισχυρότερο μέλος της Ένωσης. Πώς; Διά της Βρετανίας και πρώην κομμουνιστικών χωρών, που για την ασφάλειά τους προτιμούν στενότερες σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η εγκατάσταση της γνωστής αντιπυραυλικής ασπίδας δήθεν κατά του Ιράν (τελικά ματαιώθηκε) είναι μέρος του μεγάλου παιγνιδιού, που οι ΗΠΑ παίζουν στην Ευρώπη.

ΗΠΑ και Βρετανία αντιμετωπίζουν την ΕΕ ως μια μεγάλη αγορά 500 εκατομμυρίων. Επιμένουν συνεχώς στη διεύρυνσή της, με τη συμπερίληψη όσο το δυνατόν περισσότερων χωρών. Περαιτέρω διεύρυνση, όμως, σημαίνει μεγαλύτερη αποδυνάμωσή της, οικονομικά και κυρίως πολιτικά και αμυντικά, επειδή δεν θα είναι σε θέση να απορροφήσει τους κραδασμούς και τις δυσβάστακτες επιπτώσεις αυτής της πρακτικής. Αντίθετα, Γαλλία και Γερμανία επιμένουν σε εμβάθυνση, με στόχο να επιλυθούν τα προβλήματα από την τελευταία διεύρυνση με τους «10» (περιλαμβανομένης και της Κύπρου), ώστε η ΕΕ να μπορέσει να ισχυροποιήσει την εξωτερική πολιτική της και την άμυνά της. Η Συνθήκη της Λισαβόνας αποβλέπει και σε αυτά τα σημαντικά.

Γιατί, λοιπόν, η Βρετανία, οι ΗΠΑ και μερικές άλλες χώρες επιμένουν στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ; Όχι μόνο για λόγους καθαρά εθνικών συμφερόντων τους, αλλά και γιατί η Τουρκία σήμερα έχει καταστεί σημαντικός ενεργειακός διαμετακομιστικός κόμβος για την Ευρώπη, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ όπως για την Ιαπωνία και την Ινδία. Παράλληλα, η Τουρκία, με μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, πέτυχε να αναδειχθεί ήδη σε αποδεκτή περιφερειακή δύναμη, που κτίζει την εικόνα μιας δήθεν ειρηνοποιού χώρας, που ενδιαφέρεται για τα προβλήματα από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, ακόμα και μέχρι την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Πόσο αξιόπιστη είναι η τουρκική πολιτική; Σε αρκετές περιπτώσεις είναι αποδεκτή, στις περισσότερες, όμως, αμφισβητείται, επειδή προκαλεί και ενοχλεί με την αλαζονεία και την υπεροψία της. Γεγονός είναι ότι η Τουρκία έχει περάσει το μήνυμα ότι θέλει μηδενικά προβλήματα με τους γείτονές της - εκτός, βέβαια, με την Ελλάδα και την Κύπρο. Έτσι εξηγείται η καθυπόταξη της Αρμενίας, η στρατηγική συμφωνία της με τη Συρία, οι συμφωνίες της με το Ιράκ και η εντυπωσιακή ενίσχυση των σχέσεών της με τη Ρωσία όπως και η φοβερή προσπάθεια που καταβάλλει ανάμεσα στον αραβικό κόσμο να αναδειχθεί ως η προστάτιδα και ηγέτιδά του. Οι Ισραηλινοί, πάντως, δεν εμπιστεύονται τις ενέργειες της τουρκικής διπλωματίας και οι σχέσεις των δύο χωρών δεν είναι οι καλύτερες από το 2002.

Γιατί, παρ’ όλα αυτά, η Τουρκία δεν πρέπει να ενταχθεί στην ΕΕ αλλά να ισχύσει η ειδική σχέση, όπως υποστηρίζουν οι Γάλλοι, Γερμανοί και Αυστριακοί; Πρώτον, για λόγους δημογραφικούς. Η ΕΕ θα πλημμυρίσει από Τούρκους. Οι Γερμανοί έχουν κρίσιμα προβλήματα με τα 4 εκ. Τούρκων στη χώρα. Δεύτερον, μια μουσουλμανική χώρα θα επικυριαρχήσει στη χριστιανική Ευρώπη. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα 70 εκ. Τούρκων, αλλά στη δυναμική που θα αναπτυχθεί· η Τουρκία να είναι ο οιονεί εκπρόσωπος των όπου γης εκατοντάδων εκατομμυρίων μουσουλμάνων. Τουλάχιστον στον αραβικό κόσμο, έτσι την αντιμετωπίζουν και αυτό ελπίζουν. Τρίτον, για λόγους οικονομικούς. Η Ένωση δεν θα μπορέσει να αντέξει το τρομαχτικό βάρος της ένταξης και ενσωμάτωσης μιας καθυστερημένης ακόμα τουρκικής οικονομίας και κοινωνίας. Και πώς θα πεισθούν από τις κυβερνήσεις τους, τα 500 εκ. Ευρωπαίων, να πληρώνουν χοντρά, για τις επόμενες δεκαετίες, για το τουρκικό βαρίδι; Τέταρτον, για λόγους πολιτικούς. Διά της αριθμητικής υπεροχής της, η Τουρκία θα ελέγχει σημαντικό μέρος των αποφάσεων της ΕΕ. Θα βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τη Γαλλία και τη Γερμανία. Και αν σήμερα, που δεν είναι ακόμα μέλος της ΕΕ, δημιουργεί τόσα προβλήματα εκ του μη όντος, τρομάζει κάθε Ευρωπαίος πώς θα ενεργεί όταν και εφόσον ενταχθεί στην Ένωση.

Υπάρχει, όμως, σημαντικότερος και πιο κρίσιμος λόγος: Η ένταξη ή μη της Τουρκίας συναρτάται προς τις ευρω-ατλαντικές σχέσεις και πώς αυτές θα εξελιχθούν στο εγγύς και στο απώτερο μέλλον. Και, βεβαίως, εξαρτάται από την ικανότητα ή την αποτυχία της ΕΕ να ξεφύγει από τα στενά εθνικά συμφέροντα και να εδραιώσει μια κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα, που θα στοχεύει σε μια κοινή εξωτερική πολιτική και μια κοινή πολιτική άμυνας. Τότε, ναι, η ΕΕ θα είναι πραγματικά ισοδύναμη των ΗΠΑ και θα είναι η άλλη υπερδύναμη, το αντίπαλο -πλην φιλικό- δέος των Αμερικανών. Ήδη τους ξεπερνούν στον οικονομικό τομέα. Αυτά, βέβαια, ενοχλούν και προκαλούν τον Αμερικανό ηγεμόνα, που ήδη αμφισβητείται πολλαπλώς και παγκοσμίως. Η ένταξη της Τουρκίας, μιας στρατηγικής συμμάχου των ΗΠΑ στην ΕΕ θα ήταν η ιδεώδης θρυαλλίδα για να τινάξει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στον αέρα. Οι εταίροι μας θα το επιτρέψουν; Ο Γ. Παπανδρέου ήδη μανικώθηκε, συστοιχιζόμενος με τους Αμερικανοβρετανούς, για να εξημερώσει το τουρκικό θηρίο και να… γλιτώσει, νομίζει, από την αρπακτικότητά του.

ΠΗΓΗ

helectra

Καλό ταξίδι Σταμάτη..

Εχασε τη μάχη με τον καρκίνο κι έφυγε από την ζωή σε ηλικία 61 ετών ο ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Σταμάτης Μεσημέρης.

Ο Σταμάτης Μεσημέρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948, σπούδασε πολιτικές επιστήμες και κλινική ψυχολογία και στη δισκογραφία εμφανίσθηκε το 1987.

Τραγούδια του τραγούδησαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Μαρία Δημητριάδη, η Γλυκερία, η Αφροδίτη Μάνου, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Γεράσιμος Ανδρεάτος.

Κύπρος: «Βόρειοι» και «Νότιοι»…

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Η Ε.Ε. τοποθετείται εκ των προτέρων με σαφήνεια:

Η υπό συζήτηση λύση του Κυπριακού στο πλαίσιο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν μπορεί να συνάδει πλήρως με τις τέσσερις βασικές ελευθερίες (διακίνησης προσώπων, αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων), ούτε και με τις λοιπές αρχές και αξίες της Ε.Ε.

Αυτή είναι η δημοσία θέση της Επιτροπής διά τεχνοκρατών της, όπως ο Ζακ Κριστόφ Φιλορί, καθώς και μέσω του τελευταίου ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που επιτρέπει προσωρινές μεταβατικές αποκλίσεις από τις τέσσερις βασικές ελευθερίες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η όποια εμπλοκή της Ε.Ε. στο Κυπριακό, διά των νομικών υπηρεσιών της Επιτροπής ή του Συμβουλίου, θα στοχεύει, όπως έχει ήδη πει ο κ. Ρεν:

Στον τετραγωνισμό του κύκλου!

Το πρωτόκολλο 10

Λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις στις συνομιλίες για το Κυπριακό και στην Ε.Ε., καθώς και στη μορφή της λύσης, διαπιστώνουμε ότι η τουρκική πλευρά ζητά τα ακόλουθα είδη αποκλίσεων:

α) Μόνιμες αποκλίσεις. Αυτές μπορούν να προκύψουν επί διαφόρων ζητημάτων τμηματικά ή μέσω της κατάργησης του πρωτοκόλλου 10 επί τη βάσει του οποίου εντάχθηκε ολόκληρη η Κυπριακή Δημοκρατία στην Ε.Ε., με αναστολή εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου στα κατεχόμενα λόγω της υφιστάμενης κατάστασης. Δηλαδή της κατοχής. Η αποδοχή της κατάργησης του πρωτοκόλλου 10 σημαίνει την ταυτόχρονη έξοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Ε.Ε. και την είσοδο του νέου κράτους της Κύπρου, ανεξαρτήτως ποιο θα είναι επακριβώς το πολιτειακό του σύστημα. Εάν, δηλαδή, θα είναι ομοσπονδιακό, συνομοσπονδιακό ή κάτι μεταξύ των δύο. Μια τέτοια εξέλιξη οδηγεί στην παρθενογένεση, η οποία θα νομιμοποιηθεί μέσω της λογικής και πρακτικής του πρωτογενούς δικαίου και θα σημαίνει ότι χάνονται όλα τα δικαιώματα που παράγονταν από την Κυπριακή Δημοκρατία (ιδιοκτησίας κτλ.). Τα πάντα θα ισχύουν, πλέον, όπως η λύση θα ορίζει. Δηλαδή, θα έχουμε διάλυση και όχι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

β) Τις περιστασιακές αποκλίσεις. Να έχει, δηλαδή, δικαίωμα ένα έκαστο των συνιστώντων κρατών να εφαρμόζει ρήτρα αποκλίσεων σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Όπως π.χ. στην περίπτωση οικονομικής κρίσης ή κοινωνικής ταραχής. γ) Τις πολιτικές αποκλίσεις, οι οποίες ενδέχεται να αφορούν στα πολιτικά δικαιώματα και να έχουν ακόμη και μόνιμο χαρακτήρα. Για παράδειγμα, οι Ε/κ να μην μπορούν να έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στο βορρά σε επίπεδο Γερουσίας, όπου θα αποτυπώνεται η θεσμική ισότητα μεταξύ των δύο συνιστώντων κρατών κατά ποσοστό 50% με 50%. Εάν, μάλιστα, υιοθετηθούν οι ρήτρες του σχεδίου Ανάν (ως φαίνεται προς αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε), από τις 50 π.χ. έδρες του νότιου συνιστώντος κρατιδίου, οι Ε/κ θα κατέχουν στη Γερουσία μόνο τις 47.

Οι άλλες τρεις έδρες θα ανήκουν στους Λατίνους, στους Μαρωνίτες και στους Αρμενίους. Οι Έλληνες της Κύπρου θα είναι μειοψηφία συγκριτικά με τους Τ/κ! Βεβαίως, εάν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά τη διατύπωση των εισηγήσεων της κυπριακής Κυβέρνησης, στο θέμα της εκ περιτροπής Προεδρίας, που επεκτείνεται σε όλους τους θεσμούς (της Βουλής και της Γερουσίας), θα διαπιστώσει το εξής:

Το κράτος είναι όντως συνεταιρικό και η συνέχιση του Ελληνισμού στην Κύπρο τελεί εν κινδύνω. Γιατί τελούμε εν κινδύνω; Διότι, στις προτάσεις της Κυβέρνησης, που υποβλήθηκαν στη λογική των «βορείων» και των «νοτίων», γίνεται απλώς αναφορά σε πλειοψηφούν κρατίδιο. Εάν, δηλαδή, μελλοντικά το πλειοψηφούν κρατίδιο θα είναι αυτό του βορρά, λόγω π.χ. νέων εποικιστικών ρευμάτων που θα λαμβάνουν τη μορφή των παράνομων αρχικά και εν συνεχεία νόμιμων εκ Τουρκίας εργατών, οι οποίοι θα λαμβάνουν πρώτα την εσωτερική τ/κ ιθαγένεια και στο τέλος την κοινή Κυπριακή, τότε το βόρειο κρατίδιο, που στην ουσία θα αποτελείται από Τούρκους, θα αναλάβει την Προεδρία για τέσσερα χρόνια, έναντι δύο του άλλου συνιστώντος κρατιδίου του νότου. Ή θα πάμε σε κρίση…

Αποκλίσεις και ρατσισμός

Περί της τεκμηρίωσης του κινδύνου υπάρχει ακόμη ένα επιχείρημα:

Το βόρειο κρατίδιο θα συνεχίσει να έχει τουρκικό χαρακτήρα και να αυξάνεται με εποικιστικά ρεύματα, καθότι η Τουρκία, λόγω της πληθυσμιακής της έκρηξης, η οποία τρομάζει ακόμη και αυτήν την Ε.Ε., θα επιδιώκει εξαγωγή πληθυσμού. Αντιθέτως, στο νότο θα αρχίζει να φθίνει ο ελληνικός και πλειοψηφικός του χαρακτήρας. Προσέξετε ποια θα είναι η φόρμουλα διάσωσης του Ελληνισμού, η οποία, όμως, πάσχει από δημοκρατικά ελλείμματα: Η διάσωση των Ε/κ λέγεται ότι θα μπορεί να γίνει στη βάση του σχεδίου Ανάν και ρατσιστικών διατάξεων. Ότι, δηλαδή, τα 2/3 του ενός συνιστώντος κρατιδίου θα είναι Ελληνόφωνοι και το 1/3 Τουρκόφωνοι ή άλλοι, και αντίστροφα. Όμως, αυτή η ρύθμιση είναι αντίθετη και με τις τέσσερεις θεμελιώδεις ελευθερίες και με τις αρχές και αξίες της Ε.Ε. Επισφραγίζουν τη λογική και την πρακτική των δύο κρατών και διαγράφουν νομικά και πολιτικά κεκτημένα. Γιατί; Διότι, με βάση το Σύνταγμα της Ζυρίχης, η νόμιμη πλειοψηφία στο βορρά ανήκει πληθυσμιακά και ιδιοκτησιακά στους Ε/κ, η οποία διάταξη περί ποσοστώσεων είναι συναφής: 1) Με το διζωνικό δικοινοτικό ομόσπονδο χαρακτήρα της λύσης. 2) Για να έχει, όντως, προστατευτικό χαρακτήρα θα πρέπει να είναι μόνιμης απόκλισης, με ρατσιστικό και διχοτομικό χαρακτήρα, καθώς και με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες ακρωτηριασμένες. Συνεπώς, η λύση υπεισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο! Και καθόλου, λοιπόν, τυχαίο δεν είναι ότι: Αφενός, η βάση της διευθέτησης του προβλήματος παραμένει το σχέδιο Ανάν, αφετέρου -μέσω της υπό συζήτηση λύσης της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας- δεν μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς προσωρινές ή μόνιμες αποκλίσεις.

Γόρδιος δεσμός και σχέδιο Β’

ΑΛΗΘΕΣ, βεβαίως, είναι και το εξής:

Ορθώς η Κυβέρνηση δεν αποδέχεται κατάργηση του πρωτοκόλλου 10, διότι εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα έχουμε στην ουσία νέο κράτος και ουχί συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συνεπώς, χρειάζεται νέα έγκριση εισόδου στην Ε.Ε. και θετική ψήφος από το σύνολο των λοιπών 26 κρατών-μελών. Εάν ένα από αυτά πει όχι, το νέο κράτος της Κύπρου θα βρεθεί εκτός Ε.Ε. Ποιος μπορεί να ελέγξει κάτι τέτοιο; Από την άλλη, όμως, είναι κοινό μυστικό ότι Κυβέρνηση και κόμματα είναι έτοιμα να αποδεχτούν, στο πλαίσιο της λύσης, αποκλίσεις προσωρινού μεταβατικού χαρακτήρα. Βεβαίως, ουδέν μονιμώτερον του προσωρινού. Ερώτημα: Τι θα πράξουμε εάν η τουρκική πλευρά ζητήσει παράταση μετά τη λήξη μεταβατικής περιόδου αποκλίσεων από το κοινοτικό κεκτημένο, διάρκειας 10 π.χ. ετών; Μάλλον, η ηγεσία μας θα συναινέσει στη βάση του ακόλουθου προς το λαό προσχήματος: Τι θέλετε; Να πούμε όχι για να μπούμε σε περιπέτειες και προβλήματα, που θα οδηγήσουν ακόμη και σε διάλυση; Δεν θα είναι σοφότερο να συμπεριφερθούμε ευέλικτα και ρεαλιστικά, αποδεχόμενοι παράταση αποκλίσεων; Στην πράξη ο κ. Ταλάτ εγείρει ήδη θέμα προσωρινών μεταβατικών αποκλίσεων που θα αφορούν εκτός των άλλων και την οικονομία! Τα πράγματα εξελίσσονται, όπως το είχαμε προβλέψει προ ημερών, τονίζοντας από αυτές τις στήλες ότι η αποδοχή αποκλίσεων -έστω και προσωρινών- από τις τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες ανοίγει, εκτός των άλλων, τρύπα για την ενότητα της οικονομίας και του κράτους. Το ζήτημα αυτό ετέθη ήδη από τον κ. Ταλάτ στις συνομιλίες. Και το ερώτημα, βεβαίως, έχει ως εξής: Μπορούμε να ξεμπλέξουμε, και πώς, από μια διαδικασία λύσης για την οποία η Ε.Ε. μάς έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα συνάδει πλήρως με τις θεμελιώδεις ελευθερίες της και τις δημοκρατικές αρχές και αξίες της; Πώς να ξεμπλέξουμε όταν η ευέλικτη πολιτική του Προέδρου επί του συγκεκριμένου θέματος εμφανίζεται μονολιθική, καθότι δεν έχει εναλλακτικό σχέδιο Β(!);

Η τρύπα στις ελευθερίες και οικονομικές επιπτώσεις

ΟΙ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ από τις αρχές της Ε.Ε. και των τεσσάρων θεμελιωδών ελευθεριών, μόνιμες ή προσωρινές-μεταβατικές, που θα ξεκινούν λίγο πιο πάνω από το μηδέν και ενδεχομένως να φτάσουν χρονικά στο άπειρο, θα καλύπτουν όλες τις πτυχές του Κυπριακού. Οικονομικώς ομιλούντες, καθόλου τυχαίες δεν είναι οι αποκλίσεις, τις οποίες επιδιώκει ο Ταλάτ κατόπιν εντολών της Άγκυρας:

1) Φοβάται ότι σε μια ενιαία οικονομία θα απορροφηθεί το δικό του κρατίδιο από το ε/κ, οπότε μέχρι να εξισορροπηθούν οι δύο οικονομίες θα πρέπει να ζουν χώρια και η τ/κ να είναι προστατευόμενη, που σημαίνει αποκλίσεις από τις τέσσερις βασικές ελευθερίες (διακίνησης αγαθών, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων). Τι γίνεται, όμως, εάν π.χ. οι οικονομίες δεν εξισορροπηθούν; Οι προσωρινές μεταβατικές αποκλίσεις των 10 ή 20 ετών θα πάρουν νέα παράταση; Θα οδηγηθούν προς μονιμοποίηση;

2) Οι διαχωριστικές οικονομικές γραμμές θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε η Κύπρος να παραμείνει διχοτομημένη σε ό,τι αφορά τα διαρθρωτικά ταμεία.

Αυτό σημαίνει ότι:

α) Θα αποτελείται από δύο περιφέρειες αντί από μια ενιαία που είναι σήμερα.

β) Η μερίδα του λέοντος θα πηγαίνει προς το τ/κ συνιστών κράτος και στο πλούσιο ε/κ, του οποίου το ΑΕΠ ξεπερνά το 85% του μέσου όρου της Ε.Ε., θα δίδονται ψίχουλα. Η ανάπτυξη θα «μετακομίσει» στο βορρά. Το ερώτημα, υπό αυτές τις συνθήκες, έχει ως εξής:

Θα γίνει ο βορράς πλουσιότερος χωρίς να φτωχύνει ο νότος ή, τελικώς, θα γίνεται φτωχότερος ο νότος για να γίνεται πλουσιότερος ο βορράς; Ακόμη λοιπόν και αυτό το αναμενόμενο οικονομικό μπουμ λόγω λύσης, μπορεί να παραμείνει στη σφαίρα του wishful thinking, δηλαδή του ευσεβοποθισμού αντί της πραγματικότητας. Αυτό τι μπορεί να σημαίνει; Ότι ο νότος ενδέχεται να γίνεται δυσανάλογα φτωχότερος απ’ ό,τι ο βορράς πλουσιότερος. Ή, τελικά, ο βορράς να μη δύναται για πολλούς λόγους να φτάσει το νότο; Εάν η οικονομία της Κύπρου δεν είναι ενταγμένη σε ένα ενιαίο σύστημα οικονομίας, που θα οικοδομεί κοινή δράση εντός και εκτός Κύπρου, το βόρειο τμήμα του νησιού θα συνεχίσει να τελεί υπό την τουρκική επιρροή, κηδεμόνευση και ομηρία! Ξέρει, λοιπόν, τι κάνει η Άγκυρα… στις συνομιλίες.

ΠΗΓΗ