Αρχείο για 26 Οκτωβρίου 2008

Να που το έργο της δασκάλας του Μεγάλου Δερείου μπορεί να μην θέλουν να το αναγνωρίσουν οι γνωστοί κύκλοι, αναγνωρίζεται όμως από παντού όπως πρόσφατα το σχολείο αυτό από επιτροπή έμπειρων εκπαιδευτικών απέσπασε το δεύτερο πανελλήνιο βραβείο σε διαγωνισμό της UNISEF.
Η εκπαιδευτικός μίλησε για την διάκριση αυτή στην εκπομπή του ράδιο Χρόνος 87,5fm του Δήμου Μπακιρτζάκη.

Τα παιδιά λοιπόν αν δεν κάνω λάθος γράφουν ιστορία, γράφουν και ζωγραφίζουν τα δικαιώματά τους πρέπει να είναι ο τίτλος αυτής της διοργάνωσης που ούτε λίγο ούτε πολύ μάλλον βραβεύτηκε η μικρή εφημερίδα που φτιάχτηκε από την προσπάθεια των παιδιών και την καθοδήγηση την δικιά σας.

– Ακριβώς, πέρυσι την άνοιξη μας ήρθε μια εγκύκλιος, ένα ενημερωτικό έγγραφο από την Unisef να συμμετάσχουμε σε ένα διαγωνισμό με θέμα, εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Unisef, «τα παιδιά γράφουν και ζωγραφίζουν τα δικαιώματά τους». Σε συνεργασία με την συνάδελφο κ. Αλεξάνδρα Αμπατζή υλοποιήσαμε το πρόγραμμα σε 10 διδακτικές ώρες και δημιούργησαν τα παιδιά μία εφημερίδα με τίτλο «Δέρειο στην γνώση». Δέρειο ονομάζεται το χωριό, σημαίνει σαν λέξη πέρασμα, οπότε τα παιδιά καλούν τους αναγνώστες να κάνουν ένα πέρασμα προς την γνώση. Πήραν μέρος τα παιδιά της ε’ τάξης και φτάσαμε σε αυτό το αποτέλεσμα, στο δεύτερο βραβείο που είναι μεγάλη τιμή για τα παιδιά, τα οποία χάρηκαν πάρα πολύ και μας δίνει έναυσμα για να συνεχίσουμε και να παίρνουμε μέρος σε τέτοιες ωραίες εκδηλώσεις και διαγωνισμούς.

Πότε και πού θα γίνει αυτή η βράβευση κ. Νικοπούλου;

– Στις 20 Νοεμβρίου στην Αθήνα θα κατεβούμε μαζί με την συνάδελφο κ. Αμπατζή για να παραλάβουμε τα βραβεία των παιδιών και να τα φέρουμε εδώ στο σχολείο.

Δεύτερο βραβείο δηλαδή, ένα σημαντικό βραβείο για την δουλειά των παιδιών. Τι ακριβώς είναι αυτό το έντυπο, αυτή η εφημερίδα;

– Είναι μία παιδική σχολική εφημερίδα. Αποτελείται από πολλά άρθρα που έγραψαν οι ίδιοι οι μαθητές, από φωτογραφίες των μαθητών που δείχνουν την σχολική τους ζωή και μιλούν για την ζωή τους στην μειονότητα. Θα μπορούσα να σας διαβάσω κάποια αποσπάσματα. Χωρίς να αναφέρω ονόματα παιδιών για ευνόητους λόγους θα σας διαβάσω ένα άρθρο. Ο τίτλος του άρθρου είναι «Τα παιδιά στην μειονότητα». Ένα λοιπόν κορίτσι γράφει: «Είμαι Ελληνίδα μουσουλμάνα Πομάκα και ζω στο Μεγάλο Δέρειο. Αυτή είναι η ταυτότητά μου. Το Μεγάλο Δέρειο είναι ένα χωριό στα βουνά του Ν. Έβρου. Για μένα όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν κάποια δικαιώματα. Στην Ελλάδα μπορούμε να λέμε και να σκεφτόμαστε ό,τι θέλουμε. Σε άλλες όμως χώρες κάποιοι δεν είναι ελεύθεροι σαν εμάς. Γι’ αυτό πρέπει όλα τα παιδιά να ζητούν τα δικαιώματά τους. Για παράδειγμα στην Αφρική κάποια παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο. Στην Αραβία τα παιδιά που είναι αγόρια μπορούν να πάνε σχολείο, αν όμως είναι κορίτσια δεν μπορούν. Όμως εμείς τα παιδιά είμαστε το μέλλον του κόσμου. Η 11η Δεκεμβρίου ορίστηκε να είναι η παγκόσμια ημέρα των παιδιών. Οι μεγάλοι της γης έγραψαν μία διακήρυξη για τα δικαιώματα των παιδιών στην Γενεύη. Στις 20 Νοεμβρίου του 1959 οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών ψήφισαν ομόφωνα την διακήρυξη για τα δικαιώματα του παιδιού. Εγώ λοιπόν σας λέω ότι τα παιδιά όλα πρέπει να τα αγαπάμε και να μην κοιτάμε το χρώμα τους. Το μόνο που πρέπει να κοιτάμε είναι το χρώμα της καρδιάς. Εγώ λοιπόν η μικρή (και αναφέρει το όνομά της), η Ελληνίδα μουσουλμάνα επειδή ζω το όνειρο κάθε παιδιού θα φωνάξω παντού, φτιάξε την γη ασφαλή, γεμάτη αγάπη, ειρήνη και σιγουριά. Αγαπήστε μας για να ζούμε ανθρώπινα και σωστά». Είναι μηνύματα που στέλνουν τα παιδιά μέσα από την εφημερίδα.

Σημαντικές σκέψεις και αλήθειες με απλές λέξεις. Δεν ξέρω αν έχει κάτι άλλο χαρακτηριστικό να ακούσουμε κ. Νικοπούλου.

-Τα παιδάκια έχουν γράψει και κάποια ποιήματα μέσα, διαβάσαμε κάποια κείμενα για να εμπνευστούν όπως καταλαβαίνετε, να τους δώσουμε κάποιο έναυσμα. Θα διαβάσω λοιπόν ένα ποίημα που τόσο και η κ. Αμπατζή όταν το διαβάσαμε, απορήσαμε για το αν το παιδί το σκέφθηκε μόνο του ή όχι. Βγάλαμε μία φωτογραφία τα παιδιά στην αυλή όπου η φωτογραφία δείχνει το κοριτσάκι που έγραψε το ποίημα να κρατά στα χέρια του μία μπάλα του βόλεϊ και κάνει πάσα στα υπόλοιπα παιδιά τα οποία περιμένουν στα χέρια τους την μπάλα. Όταν το κοριτσάκι είδε αυτή την φωτογραφία, ακούστε το ποίημα που έγραψε. Ο τίτλος είναι «Στα χέρια μου». «Στα χέρια μου κρατώ τον κόσμο σαν μπάλα πλαστική. Γεμίζω με αγάπη την καρδιά μου, ζεσταίνεται η μπάλα στην στιγμή. Κρατώ την γη». Είναι πραγματικά ένα πάρα πολύ ωραίο έργο.

Και μιλάμε για παιδιά ηλικίας πόσων ετών;

– Για παιδιά Ε’ τάξης δημοτικού. Έχουμε συνδιδασκαλία, η Ε’ και ΣΤ’ τάξη είναι μία τάξη επειδή είμαστε 4θέσιο σχολείο, είναι παιδιά 10 και 11 χρονών.

Κυρία Νικοπούλου αυτό το έντυπο βγαίνει συνέχεια, έχει μία περιοδικότητα ή ήταν ένα εντυπάκι που έγινε στα πλαίσια του προγράμματος;

– Για εμάς ήταν η αφορμή να ξεκινήσουμε φέτος ένα μηνιαίο έντυπο παιδικής εφημερίδας και αυτή την στιγμή, την άλλη εβδομάδα θα βγει το δεύτερο κατά κάποιο τρόπο τεύχος. Το πρώτο είναι η συμμετοχή μας στην Unisef.

Εμείς να ευχηθούμε συγχαρητήρια, από ό,τι μας είπατε θα πάτε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου όπου θα πάρουν το 2ο βραβείο τα παιδιά, να ευχηθούμε καλή επιτυχία σε όλες τις προσπάθειες τις οποίες κάνετε στο σχολείο.

– Σας ευχαριστούμε, εγώ θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά πρώτα τους μαθητές γι’ αυτή την συμμετοχή και την συνεργασία τους και ιδιαίτερα και την συνάδελφο την κ. Αλεξάνδρα Αμπατζή.

Δήμος Μπακιρτζάκης

Πηγή : Εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ της Κομοτηνής