Αρχείο για 7 Δεκεμβρίου 2008

Μία ιστορικής σημασίας απόφαση που δικαιώνει τους αγώνες τους Πατριαρχείου και της ομογένειας της Πόλης, η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας της Τουρκίας, με την οποία “Ανοίγει και πάλι το ρωμαίικο ευαγές ίδρυμα στην Πρίγκηπο”…

…Με αυτόν τον τίτλο “υποδέχτηκε” την απόφαση η χθεσινή τουρκική εφημερίδα “Μιλιέτ”, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της οποίας  “το Συμβούλιο Επικρατείας εξέδωσε απόφαση για τα μειονοτικά βακούφια, κρίνοντας μη δίκαιη την απόφαση που είχε ληφθεί από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων για το ορφανοτροφείο της Πριγκήπου το 1997, το οποίο ήταν μεταξύ των ευαγών ιδρυμάτων, στη διοίκηση των οποίων επενέβη το κράτος”.

Μετά από έναν δεκαετή και πλέον δικαστικό αγώνα, που βρήκε δικαίωση πριν από λίγους μήνες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Eλληνική ομογένεια και το Οικουμενικό Πατριαρχείο δικαιώνεται πλέον και από την Tουρκική δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το μοναδικό στο είδος του ξύλινο πενταώροφο ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, θα παύσει να είναι υπό τη διοίκηση του κράτους και μπορεί να λειτουργήσει και πάλι επιστρέφοντας στην ιδιοκτησία της ομογένειας, στην οποία ανήκει το ίδρυμα. Η παλιά διοίκηση θα επανακτήσει το δικαίωμα διοίκησης του Ιδρύματος, καθώς και τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας του.

Σημειώνεται ότι με απόφαση του 1997 της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων εξαιρέθηκε το ορφανοτροφείο της Πριγκήπου από τα ιδρύματα που χρηματοδοτεί το Tουρκικό κράτος, καθώς δεν επιτελούσε, όπως θεωρήθηκε, πλέον το φιλανθρωπικό του έργο. Με την απόφαση αυτή εξέπεσε της νομικής του υπόστασης και πέρασε πλέον υπό τον έλεγχο της Γενικής Διεύθυνσης Βακουφίων. Από τότε ξεκίνησε και η δικαστική περιπέτεια του Πατριαρχείου, με συνεχείς και ατελέσφορες, μέχρι πρότινος, προσφυγές στα Τουρκικά δικαστήρια.

Βάσει της απόφασης που ελήφθη από το Συμβούλιο της Επικρατείας επισημαίνεται ότι ένα μειονοτικό ίδρυμα μπορεί να θεωρηθεί “καταχωρημένο”, στην περίπτωση που θα απαιτηθεί να επανεξεταστεί η ακίνητη περιουσία του, η κατάσταση των εσόδων του και ο σκοπός του. Δηλαδή να διαπιστωθεί κατά πόσο είναι ανενεργό. Για την παρούσα περίπτωση το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι το εν λόγω ίδρυμα, στο οποίο ανήκει και το ορφανοτροφείο της Πριγκήπου δεν μπορεί να συμπεριληφθεί μεταξύ των “καταχωρημένων” ιδρυμάτων, καθώς τονίζεται ότι η ενάγουσα πλευρά έχει στην Κωνσταντινούπολη πολλά ακίνητα και ότι το ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, το οποίο ανήκει στο ίδρυμα, αν και έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, παρέχει βοήθεια σε ορισμένους φοιτητές υπό μορφή υποτροφίας.

Στην απόφαση επισημαίνεται επίσης ότι, ως εκ τούτου, το ορφανοτροφείο του ιδρύματος, το οποίο διαθέτει πολλά ακίνητα και χορηγεί υποτροφίες σε φοιτητές, δεν είναι εφικτό να γίνει αποδεκτό ότι στην πράξη δεν παρέχει ευαγείς υπηρεσίες, επειδή τερματίστηκε η λειτουργία του.

Στις αρχές του αιώνα, το 1902, το πενταόροφο ξύλινο κτίριο στο λόφο της Πριγκήπου, μαζί με τη γύρω έκταση, περίπου 23 στρεμμάτων και ένα ακόμη διώροφο κτίριο πέρασε στην ιδιοκτησία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Από την επόμενη χρονιά, που το Πατριαρχείο το μεταβιβάζει στο ίδρυμά του για τα ορφανά μέχρι και το 1964, λειτουργεί ως ορφανοτροφείο. Οι Tουρκικές αρχές αναγνώρισαν τη νομική υπόσταση του Ιδρύματος με το νόμο του 1935, ενώ με επόμενη απόφαση αναγνωρίζονται ως περιουσιακά στοιχεία του ιδρύματος τόσο τα κτίσματα όσο και η έκταση που τα περιβάλλει. Το 1964 το Τουρκικό κράτος, επικαλούμενο λόγους ασφαλείας, διατάζει την εκκένωση των κτιρίων από το Πατριαρχείο και η μεγάλη πυρκαγιά στη δεκαετία του ’80 του δίνει τη χαριστική βολή. Η τελευταία πράξη υφαρπαγής του από το Τουρκικό δημόσιο γράφτηκε το 1997, οπότε και περιέρχεται στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων. Από τότε και μέχρι το 2004 ξεκινά ο δικαστικός αγώνας του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την Τουρκική έννομη τάξη. Το 2005 προσφεύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που δικαιώνει το Φανάρι σχετικά με το ιδιοκτησιακό δικαίωμα του επί του ορφανοτροφείου της Πριγκήπου, τον περασμένο Ιούλιο. Η δικαίωση των αγώνων του Φαναρίου γράφει μία νέα σελίδα για τα δικαιώματα όχι μόνο της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία αλλά και για άλλες εκκρεμείς υποθέσεις μειονοτικών ιδρυμάτων στη χώρα.
Μαρίνα Μεϊντάνη

Πηγή : Η εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Θεσσαλονίκης