Αρχείο για Δεκέμβριος, 2008

Το κοινοβούλιο της Αλβανίας ενέκρινε, με τις ψήφους του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος του πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα και των συμμάχων του, το άνοιγμα των μυστικών φακέλων της κομμουνιστικής περιόδου.

«Θεωρούμε αυτό το νόμο ως μέτρο σεβασμού για όλους όσοι πέρασαν τον πιο σκληρό αγώνα της μάχης των τάξεων, αυτούς που έσπασαν τα κόκαλά τους από το ξύλο, αυτούς που εκτελέστηκαν δίχως δίκη και τους πήραν τις περιουσίες τους», δήλωσε ο κ. Μπερίσα, μετά την ψηφοφορία.

Σύμφωνα με στοιχεία της πανεθνικής ένωσης για την κοινωνική ενσωμάτωση των πρώην πολιτικά διωκόμενων στην Αλβανία, κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα, από το 1944 έως το 1991, 5.577 άνδρες εκτελέστηκαν με ή χωρίς δίκη, 450 γυναίκες εκτελέστηκαν, επίσης, με ή χωρίς δίκη, 34.153 άτομα φυλακίστηκαν, εκ των οποίων 998 άνδρες και 45 γυναίκες πέθαναν μέσα στη φυλακή, ενώ 308 άνδρες και γυναίκες κατέληξαν να έχουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα λόγω της κακομεταχείρισης. Επίσης, 50.000 οικογένειες κλείστηκαν σε στρατόπεδα (κυρίως ηλικιωμένοι και παιδιά).

Βάσει της αλβανικής νομοθεσίας, πρώην μέλη σωμάτων που ενεπλάκησαν στα παραπάνω εγκλήματα είτε άμεσα είτε έμμεσα, ως πληροφοριοδότες των μυστικών υπηρεσιών της Σιγκουρίμι, απαγορεύεται να καταλαμβάνουν κάποιο δημόσιο αξίωμα.

Μετά την ψήφιση του νόμου, ανοίγει ο δρόμος για τη συγκρότηση μιας πενταμελούς επιτροπής, η οποία θα εργαστεί έως το 2014, ελέγχοντας κάθε υποψήφιο για δημόσιο αξίωμα, έπειτα από τον έλεγχο όλων των σχετικών μυστικών εγγράφων.

Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, θεωρεί ότι, με την κίνηση αυτή, η κυβέρνηση Μπερίσα μόνο στόχο έχει να απομακρύνει τους εισαγγελείς που ερευνούν υποθέσεις διαφθοράς.

Ο πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Έντι Ράμα, δήλωσε ότι ο νόμος αυτός δεν ανταποκρίνεται στα ευρωπαϊκά στάνταρτ και πρόσθεσε: «Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι, 18 χρόνια μετά την πτώση της κομμουνιστικής δικτατορίας, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας και οι κυβερνητικές δυνάμεις θέλουν να ανοίξουν τους φακέλους της δικτατορίας αυτής για να κλείσουν τους φακέλους της διαφθοράς».

Αλήθεια!!! Πόσοι Έλληνες Βορειοηπειρώτες δολοφονήθηκαν, βασανίσθηκαν, κακοποιήθηκαν, έμειναν με βαριές σωματικές αναπηρίες την εποχή εκείνη;;;

Που βρίσκονται σήμερα οι τότε «φυγάδες», που θα «έδιναν» και την ζωή τους, για την Βόρειο Ήπειρο;

Δυστυχώς! Το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδος τους πήρε την φωνή τους με αντάλλαγμα το βόλεμα!!!


Έβλεπα το Σαββατοκύριακο στα δελτία ειδήσεων την αναμετάδοση από τους χώρους των επεισοδίων…

Από το «άσυλο» της ΑΣΟΕΕ ξεκίνησαν αυτοί που πέταξαν μολότοφ στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, στο «άσυλο» της Νομικής προσέφυγαν οι «καταδρομείς» που έκαψαν τα γραφεία του ΤΕΙΡΕΣΙΑ, από το «άσυλο» του Πολυτεχνείου εξέδραμαν οι φασίστες τραμπούκοι που αναστάτωσαν το Σάββατο το βράδυ πάλι την περιοχή…

Και ανακάλεσα αντίστοιχα περιστατικά χθεσινά, προχθεσινά, της προηγούμενης εβδομάδας, μήνα, χρόνου, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα…

Παντού παρόν το «άσυλο», ένας θεσμός που φτιάχτηκε σε δύσκολους καιρούς που η δημοκρατία εβάλετο από παντού για να προστατέψει την ελευθερία της γνώσης και τη άλλης άποψης, παντού παρόντες και οι φασίστες κάπηλοι του, οι περιβόητοι κουκουλοφόροι που καταστρέφουν, βανδαλίζουν… Και θυμήθηκα ότι στο όνομα αυτού του ασύλου, μειοψηφίες από αριστεριστές και αναρχικοί κατεβάζουν από το βήμα «αντιφρονούντες» καθηγητές ή φοιτητές, νεκρώνουν συνεδριάσεις οργάνων διοίκησης, απαγορεύουν σε διδάσκοντες και διδασκόμενους τη γνωσιακή διεργασία…

Ας γραφτεί και κάπου, έτσι για την ιστορία, ότι το άσυλο για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών χρειάζεται σε μια κοινωνία που γενικά απαγορεύει αυτή τη διακίνηση, δηλαδή σε απολυταρχικές κοινωνίες. Ανήκουμε σε μία απο αυτές; Αν έχουμε όντως δημοκρατία -που όντως έχουμε- προς τι το άσυλο; Και – αν πρέπει να έχουμε- γιατί να έχουμε μόνο στα πανεπιστήμια άσυλο και όχι και στους τόπους δουλειάς και στα σχολεία και στα γήπεδα και στα σωματεία και στα κέντρα διασκέδασης κ.λπ. κ.λπ. Γιατί να πρέπει ο «νέος» να «ξενιτεύεται» για να παρανομήσει ατιμώρητος;;

Η συνέχεια εδώ

Δυσαναπλήρωτο το κενό που άφησε πίσω του ο Τάσσος Παπαδόπουλος

tasos-papadopoulos

Στα σπλάχνα της Κυπριακής γης, την οποία τόσο βαθιά αγάπησε και στην οποία αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του από την εφηβεία ως τα γεράματα, αναπαύεται για πάντα ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος από τη Δευτέρα.

Ολόκληρη η πολιτική του καριέρα, όπως συμβαίνει με όλους τους μεγάλους πολιτικούς άνδρες, συμπυκνώθηκε σε δύο φράσεις που πέρασαν στην Ιστορία. Δύο φράσεις από το ιστορικό διάγγελμα που απηύθυνε προς τον Κυπριακό λαό στις 7 Απριλίου 2004 εναντίον του Σχεδίου Ανάν. Το διάγγελμα που συγκλόνισε τον Ελληνισμό και τον έκανε να ζήσει μια από τις σπάνιες στιγμές που κάποτε χαρίζουν οι μεγάλοι ηγέτες στους λαούς, ανυψώνοντας το ηθικό εκατομμυρίων ανθρώπων την ίδια στιγμή.

«Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα», διακήρυξε υπερήφανος ο Τάσσος.

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 24 Απριλίου 2004, οι Ελληνοκύπριοι απαντούσαν μ’ ένα εκκωφαντικό 76% στο προσκλητήριο που τους είχε απευθύνει: «Ελληνικέ κυπριακέ λαέ… Σε καλώ να απορρίψεις το Σχέδιο Ανάν. Σε καλώ να πεις, στις 24 του Απρίλη, ένα δυνατό ΟΧΙ».

Το «ΟΧΙ το είπαν οι Ελληνοκύπριοι. Και ο ίδιος ο Τάσσος πέρασε στο πάνθεον των Ελλήνων ηγετών που στον ρού της Ιστορίας όρθωσαν το ανάστημά τους για να πουν κάποιο μεγάλο «ΟΧΙ». Το πάνθεον που ολοένα και λιγότερους νεοεισερχόμενους έχει τις τελευταίες δεκαετίες…

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν υπήρξε ένας ηγέτης κοινής αποδοχής. Καθώς οι ώρες ήταν κρίσιμες, δίχασε βαθιά. Έγινε αντικείμενο σεβασμού και μίσους. Τον σέβονταν όσοι τάχθηκαν υπέρ της αντίστασης στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για διχοτόμηση ουσιαστικά της Κύπρου. Τον μισούσαν οι υποστηρικτές της ενδοτικής στάσης.

Πάνω απ’ όλους όμως τον μίσησαν οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης, οι δήθεν «εταίροι» της ΕΕ. Δεν του συγχώρησαν ποτέ το γεγονός ότι σε μια εποχή που οι «ναιναίκοι» βρίθουν στις ηγετικές αυλιτικές θέσεις του Ελληνισμού, ξεπετάχθηκε ξαφνικά αυτός σε μια κρίσιμη ώρα, για να ξαναενώσει το παρόν με την ιστορική παράδοση του «ΟΧΙ».

Νόμισαν ότι τους είχαν πιασμένους όλους τους πολιτικούς ηγέτες και τα πολιτικά κόμματα τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα – και όντως τους είχαν σχεδόν όλους στην τσέπη τους. Κι όμως εκεί όρθωσε το γιγαντιαίο πολιτικό του ανάστημα ο μικρός το δέμας Τάσσος και οδήγησε τον  Κυπριακό λαό στον ουρανό της ανάτασης του «ΟΧΙ».

Δεν του το συγχώρησαν ούτε στον θάνατό του. Θα παραμείνει ανεξίτηλα γραμμένο στην ιστορική μνήμη του Ελληνισμού πως ούτε ένας, κυριολεκτικά ούτε ένας, ξένος ηγέτης δεν παρέστη στην κηδεία του. Ούτε ένας ευρωπαίος ηγέτης από τους υπόλοιπους 25 της ΕΕ, πέραν αυτών της Κύπρου και της Ελλάδας!

Αυτοί είναι οι υποτιθέμενοι φίλοι και εταίροι μας, με αυτούς υποτίθεται ότι χτίζουμε το «κοινό ευρωπαϊκό όραμα». Ανοησίες! Τους γνωρίσαμε, λοιπόν, ακόμη και στην τρομερή ώρα του θανάτου, και καταλάβαμε πολύ καλά περί τίνος πρόκειται. Ας φροντίσουμε λοιπόν να μην ξεχάσουμε ότι οι Ευρωπαίοι ψάχνουν για υποτελείς και για γκαρσόνια, όχι για ισότιμους και ελεύθερους, περήφανους εταίρους.

Η ήττα του Τάσσου Παπαδόπουλου στις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2008 και η απόσυρσή του από την ενεργό πολιτική δράση είχαν ήδη φέρει σε δύσκολη θέση το μέτωπο αντίστασης εναντίον του Σχεδίου Ανάν. Ο θάνατος του Τάσσου κάνει την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη, ακόμη και στο επίπεδο των συμβολισμών.

Το μέτωπο του 76% έπαψε να υπάρχει από τη στιγμή ο Τάσσος τα έσπασε με το ΑΚΕΛ. Η ευκαιρία χάθηκε, ο Δ. Χριστόφιας εξελέγη ουσιαστικά μόνος του, αν και φυσικά στον δεύτερο γύρο υποχρεωτικά προσέτρεξαν γύρω του οι τέως σύμμαχοι, όμως από πολύ ασθενέστερη θέση, ανίκανοι βεβαίως να επιβάλουν οποιουσδήποτε σοβαρούς δεσμευτικούς όρους.

Αποτελεί κοινό μυστικό η διαπίστωση πως, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Δ. Χριστόφιας διολισθαίνει σταδιακά προς τις θέσεις των «ναιναίκων» του ενδοτικού στρατοπέδου της κυπριακής Δεξιάς, η οποία παραμένει πιστή στην απαράδεκτη γραμμή που χάραξε ο πρώην Πρόεδρος της Κύπρου Γλαύκος Κληρίδης, του «ξεπουλήματος» άνευ όρων και χωρίς κανέναν δισταγμό.

Τα τραγικά διλήμματα που εγείρονται για τον Κυπριακό Ελληνισμό του σαρωτικού 76% του «ΟΧΙ» στο Σχέδιο Ανάν τα αποτύπωσε με εξαιρετικά εύγλωττο τρόπο η τελευταία μεγάλη μορφή της κυπριακής αντίστασης, ο Βάσος Λυσσαρίδης, στον συγκλονιστικό επικήδειο που εκφώνησε τη Δευτέρα:

«Το μήνυμα είναι πώς θα απορρίψουμε τα απορριφθέντα από τον λαό σχέδια που εκκολάπτονται με νέα ονοματολογία και πώς θα σταθούμε ανάχωμα στην Ευρωπαϊκή α λα καρτ πορεία της Τουρκίας», υπογράμμισε.

Πηγή: Εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ 21-12-2008

Ποιούς εννοούν;;;;

Posted: 21 Δεκεμβρίου 2008 in ΚΟΙΝΩΝΙΑ

poioys-ennoyn

Κάποιοι καλούν καθημερινώς την Ελληνική νεολαία να συμπαραστασταθεί στους συλληφθέντες…

σε ποιούς συλληφθέντες;;;;; ποιούς εννοούν;;;;;

ως ένα σημείο καταλαβαινουμε την συμπαράσταση σε περιπτώσεις μαθητών που παρασύρθηκαν και συμμετείχαν στα επεισόδια…

παιδιά είναι…βράζει το αίμα τους…παρασύρθηκαν όπως τα πρόβατα στο κοπάδι….

αλλά από εκεί και πέρα σε ποιούς εννοούν πως πρέπει να συμπαρασταθούν οι Έλληνες μαθητές;;;;

σε αυτούς που έκαναν πλιάτσικο στις περιουσίες και στο ιδρώτα του κοσμάκη;;;

σε αυτούς που έκαιγαν καταστήματα και αυτοκίνητα;;;;;

σε αυτούς που έκαιγαν την Ελληνική σημαία;;;;

σε αυτούς που καταστρέφουν δημόσια περιουσία;;;;

σε αυτούς που καταστρέφουν και λεηλατούν τα πανεπιστήμια;;;

σε αυτούς που διαπράτουν σωρεία άλλων κακουργηματικών πράξεων;;;

σε αυτούς με τις πράξεις τους μαυρίζουν ακόμη περισσότερο την ήδη καταρακωμένη εικόνα της Ελλάδας;;;;

και τέλος το θέμα δεν είναι μόνο σε ποιούς τους καλούν να συμπαρασταθούν;;;;

Η συνέχεια εδώ

Ο Μιχάλης (Μάικ) Λαζαρίδης είναι ένας ακόμα χαρισματικός Έλληνας της διασποράς που διαπρέπει στο εξωτερικό. Αυτό που κάνει ξεχωριστή την περίπτωση του 47χρονου ομογενούς, είναι ότι αν και ήδη ξεχώρισε σαν επιχειρηματίας διεθνούς βεληνεκούς, είναι ο τομέας της επιστήμης όπου φαίνεται ότι θα κριθεί πρωτίστως η υστεροφημία του.

Ο Λαζαρίδης, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1961 και μετανάστευσε με την οικογένειά του στον Καναδά, όταν ήταν πέντε χρονών, ίδρυσε και συνδιευθύνει την εταιρία υψηλής τεχνολογίας Research in Motion (RIM), με έδρα στο Ουότερλου του Οντάριο, η οποία δημιούργησε και παράγει τις ασύρματες συσκευές κινητών τηλεφώνων ?BlackBerry?. Από την άλλη, το 1999 ίδρυσε το ανεξάρτητο -διεθνούς ήδη φήμης- καναδικό Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής Περίμετρος, το αποκαλούμενο και «θερμοκήπιο της νέας φυσικής», που εδρεύει επίσης στο Ουότερλου.

Το τελευταίο «κατόρθωμα» του Ινστιτούτου είναι ότι μόλις έπεισε το διασημότερο φυσικό του κόσμου, τον Στίβεν Χόκινγκ, να αναλάβει (παράλληλα με την εργασία του στο πανεπιστήμιο Κέμπριτζ), ως επισκέπτης καθηγητής, την Έδρα Διακεκριμένης Φυσικής στο Ινστιτούτο, ενώ έχει ήδη δώσει ανάλογη δυνατότητα σε αρκετούς άλλους γνωστούς επιστήμονες από όλο τον κόσμο.

Φανατικός του διαβάσματος από μικρό παιδί, ο Λαζαρίδης λέγεται ότι ήδη στα 12 χρόνια του κέρδισε το βραβείο της δημοτικής βιβλιοθήκης της πόλης Ουίνδσορ του Οντάριο, όπου ζούσε, επειδή είχε διαβάσει όλα τα επιστημονικά βιβλία της! Τώρα που μεγάλωσε, έχει βαλθεί να πραγματοποιήσει τα παιδικά του όνειρα, με την ίδρυση του Perimeter Institute for Theoretical Physics, κάνοντας μια αρχική δωρεά 100 εκατ. δολαρίων από την προσωπική του περιουσία. Φέτος το καλοκαίρι έδωσε μια πρόσθετη δωρεά 50 εκατ. δολ., πέρα από άλλες ενισχύσεις δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων στο γειτονικό πανεπιστήμιο του Ουότερλου, όπου και ο ίδιος φοίτησε ως ηλεκτρολόγος μηχανολόγος, αλλά το παράτησε λίγο πριν την απόκτηση του πτυχίου, για να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις.

Οι μαύρες τρύπες, η θεωρία των χορδών, οι κβαντικοί υπολογιστές, η κβαντική βαρύτητα και γενικότερα η κβαντομηχανική, ο χωροχρονος και η θεωρία της σχετικότητας (γενικής και ειδικής) είναι μερικά από τα αντικείμενα έρευνας του Ινστιτούτου, το οποίο χαρακτηρίσθηκε από το ?New Scientist? ως «πιθανώς το πιο φιλόδοξο διανοητικό πείραμα στη Γη».

Η προσέλκυση του διασημότερου κοσμολόγου Σ.Χόκινγκ (που, όπως είπε, ενθουσιάστηκε από τη διπλή ερευνητική εστίαση της «Περιμέτρου» τόσο στην κβαντική θεωρία, όσο και στη βαρύτητα) ήταν τρομερό επίτευγμα για ένα Ινστιτούτο που ξεκίνησε το ερευνητικό του έργο μόλις το 2001 και δεν συνδέεται οργανικά με κάποιο διεθνούς φήμης πανεπιστήμιο, αλλά βασίζεται αποκλειστικά στα δικά του επιτεύγματα. Μεταξύ άλλων, το Ινστιτούτο -που απλώς συνεργάζεται με το πανεπιστήμιο του Ουότερλου- λειτουργεί κάθε χρόνο το Διεθνές Θερινό Σχολείο για Νέους Φυσικούς μαθητές γυμνασίου, ενώ παράλληλα διοργανώνει σειρά εκπαιδευτικών διαλέξεων, μουσικών εκδηλώσεων κ.α., με βασικό στόχο την ευρεία διάχυση της επιστημονικής γνώσης.

Το Ινστιτούτο αρχικά στεγάστηκε στο ιστορικό κτίριο του ταχυδρομείου της ήσυχης πόλης Ουότερλου, η οποία απέχει μιάμιση ώρα από το κοσμοπολίτικο Οντάριο, ώσπου το 2004 απέκτησε τις δικές του εντυπωσιακές εγκαταστάσεις, που βραβεύθηκαν το 2006 από τον κυβερνήτη του Μόντρεαλ για την αρχιτεκτονική τους πρωτοτυπία.

Ένας αιρετικός διευθυντής σε ένα εκκεντρικό Ινστιτούτο

Το Ινστιτούτο διευθύνεται από το 50χρονο νοτιοαφρικανό θεωρητικό φυσικό και κοσμολόγο Νιλ Τούροκ, απόφοιτο του Imperial College του Λονδίνου, που έχει εργασθεί σε σεβαστά ιδρύματα όπως το Ινστιτούτο Fermilab και τα πανεπιστήμια Πρίνστον και Κέμπριτζ. «Είναι κάπως σουρεαλιστικό να βρίσκεις ένα μέρος σαν αυτό το Ινστιτούτο σε μια μικρή πόλη», δήλωσε στο New Scientist, το οποίο χαρακτήρισε «εκκεντρική» την απόφαση του Λαζαρίδη και τον τόπο που διάλεξε για έδρα του Ινστιτούτου, προσθέτοντας ότι «ποτέ από την εποχή που οι Μέδικοι προσέλαβαν το Γαλιλαίο, δεν έχει υπάρξει κάτι ανάλογο!».

Ο Τούροκ, μαζί με τον Πολ Στάινχαρντ του Πρίνστον, είναι οι δημιουργοί της θεωρίας του «εκπυρωτικού σύμπαντος», που χονδρικά αντιλαμβάνεται το αρχικό «Μπινγκ Μπανγκ» ως μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο «μεμβράνες» (δημιουργήματα της θεωρίας των χορδών) σε ένα χώρο ανώτερων διαστάσεων. Σύμφωνα με τη θεωρία τους, η σύγκρουση αυτή συμβαίνει ξανά και ξανά, σε ένα αέναο συμπαντικό κύκλο (το σχετικό τους βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά ως «Το αέναο σύμπαν»).

Ο Τούροκ έγινε επίσης γνωστός από την ίδρυση στο Κέηπ Τάουν του Αφρικανικού Ινστιτούτου Μαθηματικών Επιστημών, λόγω της επιθυμίας του να δει τον επόμενο Αϊνστάιν να προέρχεται από την Αφρική. Ήσαν ακριβώς οι ριζοσπαστικές δραστηριότητες του Τούροκ στην Αφρική, καθώς και οι «αιρετικές» επιστημονικές του ιδέες, που τράβηξαν την προσοχή του Λαζαρίδη, όταν αναζητούσε νέο διευθυντή για το Ινστιτούτο. Ο Τούροκ γοητεύθηκε από την προοπτική να εργασθεί, όπως δήλωσε, έξω από το παραδοσιακό ακαδημαϊκό περιβάλλον, όπου η γραφειοκρατία συχνά στέκεται εμπόδιο στην πρόοδο της επιστήμης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τούροκ δεν διστάζει να προσελκύσει στο Ινστιτούτο νέους και πολλά υποσχόμενους φυσικούς από χώρες, που η διεθνής κοινότητα έχει στη «μαύρη λίστα», όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα.

Ανάμεσα στους μόνιμους ερευνητές της «Περιμέτρου» είναι ο γνωστός φυσικός Λι Σμόλιν, συγγραφέας του ριζοσπαστικού βιβλίου «Το πρόβλημα με τη φυσική» (στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του «Θεωρία χορδών: Όλα ή τίποτε» και «Τρεις δρόμοι προς την κβαντική βαρύτητα»), καθώς και η ελληνίδα φυσικός Φωτεινή Μαρκοπούλου-Καλαμαρα.

Ο Λαζαρίδης ήταν ανέκαθεν καινοτόμο και τολμηρό πνεύμα. Η εταιρία του RIM, που ίδρυσε μαζί με άλλους δύο φίλους και συνεταίρους, ξεκίνησε με ένα δάνειο 15.000 δολ. από τους γονείς του, μια μικρή κρατική επιδότηση και τη στήριξη της Τζένεραλ Μότορς, για να γίνει σύντομα μια από τις μεγαλύτερες και πιο πετυχημένες καναδικές επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας – με αποκορύφωμα τη δημιουργία του κινητού ?BlackBerry?, που χρησιμοποιείται πλέον από εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, κυρίως για ασφαλή ασύρματη πρόσβαση στα μηνύματα του εταιρικού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Στην πορεία, ο Λαζαρίδης, πέρα από το Blackberry, κατοχύρωσε δεκάδες ακόμα πατέντες για νέα προϊόντα και εφευρέσεις, με συνέπεια το πανεπιστήμιο του Ουότερλου να του απονείμει το 2000, τιμής ένεκεν, το διδακτορικό δίπλωμα μηχανολογίας, ενώ το 2006, σε αναγνώριση του έργου του, ανακηρύχθηκε αξιωματούχος του Τάγματος του Καναδά και μέλος του Τάγματος του Οντάριο.

Η βασική πεποίθηση του Λαζαρίδη ήταν ανέκαθεν ότι οι επενδύσεις στη βασική επιστημονική έρευνα σε πανεπιστημιακό επίπεδο είναι αυτές που κυρίως μπορούν να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη των οικονομιών στον 21ό αιώνα, μέσα από την πρακτική τους μετατροπή σε νέες καινοτομίες.

Πηγή: ΑΠΕ

Όχι μόνο ποιητής του διηγήματος και του μυθιστορήματος ο Αντώνης Σαμαράκης-μεταφρασμένος σε 33 γλώσσες του κόσμου- αλλά και καθαυτό ποιητής. Οι εκδόσεις Καστανιώτη εξέδωσαν πρόσφατα τα ποιήματά του με σχέδια Παναγιώτη Τέτση, Αλέκου Φασιανού, Γιάννη Μπουγέα, πρόλογο και επιμέλεια Θανάση Νιάρχου.

samarakis

Ποιήματα νεανικά, γραμμένα τα περισσότερα στη δεκαετία του 30 και του 40. Γύρω στα 14 του έστειλε στο περιοδικό «Ξεκίνημα» τους στίχους του και το Μάη του 1944 η διεύθυνση του περιοδικού στη στήλη της αλληλογραφίας του απάντησε ως εξής :

«Οι στίχοι σας είναι πολύ καλύτεροι από αυτούς που μας είχατε ξαναστείλει. Δουλέψτε επίμονα και προσεχτικά, χωρίς να παραλείψετε να διαβάζετε πολύ. Προσέξτε να μπείτε σ’ έναν καλό δρόμο, τώρα που είσθε ακόμη τόσο νέος. Ελάτε να σας δούμε».

Ένα χρόνο πριν είχε γράψει ένα ποίημα που το μελοποίησε ο καθηγητής του της μουσικής στο Βαρβάκειο Ιωάννης Μαργαζιώτης και, όπως σημειώνει με καμάρι στη κάτω μέρος του χειρογράφου, «το τραγουδούσε η χορωδία του σχολείου».

Ξένε, τι να σου πω για την πατρίδα μου
σε κάθε της γωνιά, όπου κι αν τρέξεις
θα βρεις χιλιάδες θάματα. Και μάθε το
δεν θα ‘φταναν εκατομμύρια λέξεις
για να μπορέσω τόσες χάρες κι ομορφιές
να κάτσω και να τις ανιστορήσω
τα δάση, τις πλαγιές, τα κλεισορέματα
με λόγια δεν μπορώ να ζωγραφίσω
σε κάθε σπιθαμή θε να βρεις ξένε μου
αν σκύψεις ως της γης και μια σταγόνα
αίμα … Ποτάμι χύθηκε απ’ τις φλέβες μας
σε κάθε της πατρίδας μας αγώνα.

samarakis2

Γραφή βέβαια σχολική και άρα πρωτόλεια, που όμως δείχνει μια ευαισθησία. Με Καρυωτική λύπη το «Εις λεύκωμα κόρης»:

Δεν έπρεπε να ‘ρθεις αυτήν την ώρα
που μόλις είχα κάψει τα χαρτιά μου
κι ήταν τα χέρια μου γεμάτα στάχτες
που μόλις είχα κάψει την καρδιά μου(…)
Σε μια ζωή που κύλησε στα πάθη
το πάθος έφερες το πιο μεγάλο:
να σ ‘αγαπώ, να σ ‘αγαπώ και πάλι
να σ ‘ αγαπώ κι ύστερα τίποτ ’άλλο!
Δεν έπρεπε όλα να ‘ρθουν καθώς ήρθαν
και να’ χω πει τη σκληρή λέξη: «Φτάνει»
Δεν έπρεπε να ‘ρθεις αυτήν την ώρα
που μόλις είχα κι εγώ πεθάνει

Πολλά ποιήματά του έχουν επίκεντρο τη μορφή του Χριστού. Ένα απ ‘αυτά είναι το «Ο Χριστός αναστήθηκε στη Δραπετσώνα» γραμμένο το 1951 σε ελεύθερο στίχο:

Στα δρομάκια του συνοικισμού μας
Αναστήθηκε χτες ο Χριστός
Άξαφνα, τον είδαμε να περπατάει δίπλα μας
Παρά τρίχα να μην τον πάρουμε είδηση,
τόσο πολύ που σου έμοιαζε αδερφέ μου,
τόσο πολύ που του έμοιαζες αδερφέ μου.
Αυτός δεν συλλογίστηκε την μπόχα
Αυτός δεν συλλογίστηκε τις λάσπες, το σκουπιδαριό
Αυτός δεν συλλογίστηκε τους φαρισαίους
που θα κουτσομπολέψουν αύριο
πως βρήκε δα τόπο για ν’ αναστηθεί
μονάχα συλλογίστηκε
πως είναι καρδιές κι εδώ,
στη Δραπετσώνα μας,
πως είναι μια καρδιά η Δραπετσώνα μας ολάκερη,
μια καρδιά βασανισμένη
σαν τη δικιά του.

Τα περισσότερα είναι επηρεασμένα από τον Παλαμικό ρυθμό της εποχής με το ποίημα- τραγούδι η παιάνας:

Χρόνια και χρόνια λαχταράς
Κύπρο την ώρα της χαράς
Που κοντά μας θα σε φέρει,
φύσα λευτεριάς αγέρι
.

Όπως γράφει ο επιμελητής Θανάσης Νιάρχος, η έκδοση των ποιημάτων του Αντώνη Σαμαράκη υλοποιεί, μετά θάνατον, μια πρόθεση και επιθυμία του ίδιου του δημιουργού τους, που είχε προβεί σε μια πρώτη ταξινόμηση.
Τα ποιήματα γράφτηκαν, με το ψευδώνυμο «Ιωσήφ Κυπριανός» στα περιοδικά «Νέα Εστία», «Ακτίνες», «Ξεκίνημα».
Ο Θανάσης Νιάρχος επισημαίνει στον πρόλογό του:

«Οι ανησυχίες και τα θέματά του, τα ενδιαφέροντα και η προβληματική του, ελάχιστα διαφέρουν στην ποίηση και τη πεζογραφία του. Μπορεί ο Χριστιανός Σαμαράκης να εξελίσσεται σ ‘ένα οικουμενικού προβληματισμού πεζογράφο, μπορεί ο προστατευτικός τόνος για μια ηθική ανύψωση, που θεωρείται ευκταία, να αντικαθίσταται από την τρυφερά απαισιόδοξη ενατένιση των ανθρωπίνων, ο ήχος του εμβατηρίου να αδυνατίζει και να περισσεύει η κραυγή, τα θέματά του όμως παραμένουν συγκινητικά τα ίδια : Ο Σαμαράκης είναι ο μικρόκοσμος, η αυλή, η γειτονιά, με τα καθημερινά βάσανα και, ταυτόχρονα, ο μακρόκοσμος, με τις ανησυχίες και τα ηθικά διλήμματα, τους κλυδωνισμούς και την σκοτεινή του προοπτική».

samarakis3

Ο Αντώνης Σαμαράκης  γεννήθηκε το 1919 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά. Το υπάλληλος του υπουργείου Εργασίας, ξεχώρισε ως ένας από τους μεγαλύτερους έλληνες πεζογράφους με τα έργα του «Ζητείται ελπίς» (1954), «Σήμα κινδύνου» (1959), «Αρνούμαι» (1961), «Το λάθος» (1965), «Το διαβατήριο» (1973), «Η κόντρα», (1992), «Εν ονόματι» (1998), «Αυτοβιογραφία» (2000). Πέθανε το 2003, σε ηλικία 84 ετών. Κι όσοι τον γνώρισαν από κοντά, θυμούνται ένα εφηβικό 80άρη –«Πρόεδρο της Βουλής των Εφήβων»- να σκέπτεται και να εκφράζεται εφηβικά. Όπως και στα ποιήματά του.

Κώστας Μαρδάς

Πηγή: ΑΠΕ