Αρχείο για 8 Μαρτίου 2009

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ

Η Τουρκία είναι μια κόλαση μέσα στον παράδεισο. Θάνατοι, εγκλήματα, δολοφονίες, συμμορίες, βόμβες, πολιτικές παγίδες, ρατσισμός, θρησκευτικές συγκρούσεις, πολιτικές ίντριγκες και μια ατέλειωτη αναρχία προκαλούν εύλογα το ερώτημα για το ποιος ελέγχει το «παιχνίδι» σε αυτήν τη χώρα.

H Εργκένεκον, η οποία είχε συστήσει κέντρο παρακολούθησης ακόμη και στη λεγόμενη «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου», αποκαλύφθηκε πρόσφατα ότι από το 1998 παρακολούθησε όλες τις «εκλογές», τις διεθνείς επαφές, τους πολιτικούς, τους στρατιωτικούς, τους τεχνοκράτες και τους επιχειρηματίες στα κατεχόμενα. Σύμφωνα, μάλιστα, με την εφημερίδα «Σαμπάχ», διαπιστώθηκε ότι η παρακρατική οργάνωση, ξεκινώντας πριν από τις «εκλογές» της 5ης Δεκεμβρίου 1998, προέβη σε έντονες διεργασίες στη λεγόμενη «ΤΔΒΚ» και ότι, στη συνέχεια, χρησιμοποίησε πλέον σαν βάση της τα κατεχόμενα. Η οργάνωση Εργκένεκον σε πολλές διαδικασίες, και πρώτα σε αυτήν του σχεδίου Ανάν, έπαιξε αποτελεσματικό ρόλο. Λέγεται, μάλιστα, ότι συνέστησε ανώτατο συμβούλιο με την ονομασία «Δυτική Ομάδα Εργασίας». Ακόμη, υπήρξαν ισχυρισμοί ότι το χρηματοδοτικό ρόλο ανέλαβε ο Πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Τουρκίας και συλληφθείς στο πλαίσιο της υπόθεσης Εργκένεκον, Μουσταφά Οζμπέκ. Η αλληλογραφία με την εκεί δομή της οργάνωσης γινόταν με γραφομηχανές και όχι με υπολογιστές, για μυστικότητα. Επίσης, αλλάχθηκαν ταυτόχρονα οι αριθμοί των κινητών τηλεφώνων. Για πρόσωπα ιδιαίτερης σημασίας εξασφαλίστηκαν κάρτες ταυτότητας των κινητών, χωρίς να αναφέρονται τα ονόματά τους, ενώ τοποθετήθηκαν διάφορα άτομα, π.χ. ως πωλητές, γύρω από κτίρια για την παρακολούθηση των χώρων. Πέραν αυτού, ενοικιάστηκαν γραφεία και διαμερίσματα σε ορισμένα κτίρια, επίσης για παρακολούθηση και μυστική ακρόαση. Εντοπίστηκαν συγκεκριμένα άτομα από κάθε κόμμα και θεσμό, τα οποία τέθηκαν υπό στενή παρακολούθηση. Ακόμη, έγινε εκμετάλλευση αδυναμιών ορισμένων ατόμων, τα οποία παρακολουθήθηκαν μέσω κοινών γυναικών.

Η αλληλογραφία ήταν άκρως αποκαλυπτική, ενώ ένα από τα σημαντικά της στοιχεία ήταν η αναφορά στο πρόσωπο του Ραούφ Ντενκτάς. «Λόγω της ηλικίας και της συγκινησιακής ευαισθησίας του, αποτελεί ρίσκο για την τ/κ διοίκηση και, πέραν αυτού, αν και δεν μπορούν να ξεχαστούν τα όσα έκανε για το νησί, ο ίδιος ως πολιτικός περιορίζεται από τις αδυναμίες του αυτές» αναφερόταν στην αλληλογραφία.
Το τουρκικό παρακράτος έβγαζε εκτός, δηλαδή, τον Ραούφ Ντενκτάς από τα πλοκάμια του, καθώς δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει πλέον τον «αγώνα κατά των κατά καιρούς εχθρών του έθνους». Ωστόσο, παρακολούθησε και συνέταξε μέχρι και έκθεση για το αν ο Τουρκοκύπριος ηγέτης θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Εργκένεκον. Δεν γίνεται, πάντως, γνωστό αν ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν γνώστης όλων αυτών των σχεδίων γύρω από το πρόσωπό του ή, ακόμη περισσότερο, αν τα ενεθάρρυνε. Σύμφωνα με τον Τούρκο Εισαγγελέα που ερευνά την υπόθεση, τα «πλοκάμια» της Εργκένεκον εκτείνονται στο στρατό, τη δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση, τον επιχειρηματικό τομέα, ακόμη και στα μίντια. Όλοι αυτοί οι «συνωμότες» σχεδίασαν ένα ανεπιτυχές πραξικόπημα, το οποίο θα γινόταν μέσα στο 2009. Σε μια μεγάλη επιχείρηση, όμως, που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2008, συνελήφθησαν 80 άτομα -ανάμεσά τους πρώην στρατιωτικοί, δικηγόροι και δημοσιογράφοι-, οι οποίοι βρίσκονται μεν τώρα στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ωστόσο η γενική αίσθηση είναι ότι, πολλά από τα μέλη του τουρκικού παρακράτους, ακόμη κυκλοφορούν ελεύθερα…

Οι άνθρωποι της σκιάς

Σε ένα άρθρο του, ο γνωστός Τούρκος συγγραφέας και εκδότης της εφημερίδας «Ταράφ», Αχμέτ Αλτάν, προσπαθώντας να περιγράψει το ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο της Εργκένεκον, καθώς και τι σημαίνει για την τουρκική κοινωνία «βαθύ κράτος», εξηγεί ότι «δεν είναι οι ισλαμιστές, ούτε ο στρατός ούτε η παλιά ελίτ που απειλεί το τουρκικό κράτος. Οι πραγματικοί εχθροί του εργάζονται στη σκιά».

Η Τουρκία είναι ένα πλούσιο μωσαϊκό. Είναι μία χώρα με θάλασσες, βουνά, κοιλάδες, δάση, λουλούδια, καταρράκτες και ίχνη από διαφορετικούς πολιτισμούς και θρησκείες, εκκλησίες, τζαμιά, κάστρα, βυζαντικά και οθωμανικά παλάτια. Σε αυτόν τον παράδεισο, όμως, δημιουργήθηκε μία κόλαση, αντίστοιχη με αυτήν της Σικελίας, καταλήγει.

Δρόμοι παράλληλοι;

Ο τουρκικός Τύπος έχει συγκρίνει πολλές φορές την Εργκένεκον με την Gladio, την παραστρατιωτική οργάνωση που δημιούργησαν NATO, CIA και MI6 στη Δυτική Ευρώπη, την Ελλάδα και την Τουρκία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, μεταξύ 1950 και 1990. Όπως η Gladio, έτσι και η Εργκένεκον ήταν ένα «κράτος μέσα στο κράτος». Στο πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκε σε μία εθνικιστική οργάνωση, που αντετίθετο στη Δύση. Είναι ενάντια στις εχθρικές ξένες δυνάμεις που προσπαθούν να διαμελίσουν την Τουρκία, εναντίον των Κούρδων αυτονομιστών και επίσης εναντίον των ίδιων των πολιτών που βοηθούν αυτούς τους εχθρούς.

Όταν η Τουρκία άρχισε να εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο της ένωσής της με την Ευρώπη, η Εργκένεκον προσπάθησε να αντιδράσει και ν’ αποτρέψει αυτά τα σχέδια, εμποδίζοντας παράλληλα το δρόμο της χώρας προς τη δημοκρατία.

Ο μεγαλύτερος φόβος του «κράτους μέσα στο κράτος» -γνωστού και ως «Βαθύ Κράτος» της Τουρκίας- είναι η δημοκρατία! Οι πιο πολλοί Τούρκοι με δυτικό lifestyle, δυτική μόρφωση και δυτικά γούστα, είναι ενάντια στη δημοκρατία. Φοβούνται ότι, αν όλα δουλεύουν σε μία δημοκρατική βάση, ο στρατός δεν θα έχει λόγο ύπαρξης και οι συντηρητικοί θα δημιουργήσουν ισλαμικούς σχηματισμούς. Κάποιοι φοβούνται αληθινά, ενώ άλλοι δεν θέλουν να διακυβεύσουν τη συνεργασία τους με το στρατό ή τα οικονομικά πλεονεκτήματα και το κοινωνικό στάτους που έχουν αποκτήσει.

Το αποτέλεσμα είναι να έχει δημιουργηθεί ένα σχίσμα μεταξύ εκείνων που δεν κάνουν δυτική ζωή, αλλά ζητούν δυτική δημοκρατία και εκείνων που συμπεριφέρονται ως δυτικοί, αλλά είναι ενάντιοι σε μια τέτοια δημοκρατία.

Ποιος είναι ο νικητής;

Η ΑΠΟΦΑΣΗ του ισλαμιστή πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να εξαρθρώσει το πανίσχυρο «καρκίνωμα», με το όνομα Εργκένεκον, που τον εμπόδιζε πολλές φορές να κάνει τη δουλειά του, εκείνη βέβαια που θεωρούσε ο ίδιος ότι είναι προς το συμφέρον του κράτους και του λαού, έφερε για πρώτη φορά σε σύγκρουση το κράτος με το «βαθύ κράτος». Η αντιπαράθεση δεν ήταν ποτέ και δεν είναι: κοσμικό κράτος – ισλαμιστές ή αλλιώς στρατός – θρησκεία. Γιατί και το ένα και το άλλο έχουν προσλάβει διαστάσεις «θεολογίας». Η αντιπαράθεση έγκειται στο πότε η Τουρκία θα καταφέρει να χειραφετηθεί από την κηδεμονία των στρατηγών και πότε θα βιώσει μία δημοκρατική επανάσταση, όχι από στρατιωτικούς αλλά από το λαό της.

Εκεί που το ΑΚΡ, το κυβερνών κόμμα, από πολιτική παρένθεση έγινε κυρίαρχη ιδεολογική και κοινωνική τάση, άρχισε να γίνεται επικίνδυνο και να αποκτά εχθρούς. Επειδή, όμως, το Γενικό Επιτελείο δεν είχε τα κατάλληλα πειστικά επιχειρήματα, για το λαό και τη Δύση, να προβεί σε νέο πραξικόπημα, η Εργκένεκον εκμεταλλεύθηκε το κλίμα για να ενισχύσει τη θέση της. Εμφανίστηκε ως η μόνη ικανή να εμποδίσει την άλωση του κεμαλισμού από το ισλάμ. Ο στρατός περιορίστηκε σε δικαστικές επιθέσεις κατά του κυβερνώντος κόμματος, με αποκορύφωμα τη δίκη στο Συνταγματικό Δικαστήριο το 2008 για την απαγόρευση της… ισλαμικής κυβέρνησης.

Η προσφυγή αυτή έλαβε άμεση απάντηση από την κυβέρνηση. Προχώρησε σε μαζικές συλλήψεις μελών της Εργκένεκον, η οποία είχε στις τάξεις της όλα τα επίλεκτα μέλη του κεμαλικού κατεστημένου, και κυρίως στρατιωτικούς.

Τελικά, το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν έθεσε εκτός νόμου το κυβερνών κόμμα, κυρίως γιατί ο στρατός είχε διχασθεί σχετικά με τον προσανατολισμό της Τουρκίας.

Ο ιδρυτής του κεμαλισμού, ο Ατατούρκ, εργάστηκε διακαώς για τη στροφή της χώρας προς τη Δύση και αυτό άφησε κληρονομιά στους διαδόχους του μέχρι και σήμερα.

Ο Ερντογάν εμφανιζόταν ως ο κύριος εκφραστής του μοντέρνου και της Δύσης, αλλά ήταν ένας ισλαμιστής! Ο κεμαλισμός ήταν μία ιδεολογία-ρετρό πλέον και ο ισλαμισμός μία ιδεολογία φιλελεύθερη και προοδευτική. Οξύμωρο, αλλά αληθινό.

Έτσι, όταν η Δύση, δηλαδή ΗΠΑ και Ευρώπη, άρχισαν να υποστηρίζουν αφενός τους Κούρδους του βόρειου Ιράκ κι αφετέρου την κυβέρνηση Ερντογάν, μία πτέρυγα του στρατού άρχισε να αναπτύσσει αντιδυτικές τάσεις και να λαμβάνει διαστάσεις συντηρητικές, εθνικιστικές και άρα αντι-κεμαλικές. Το γεγονός αυτό δημιούργησε ρήγμα στους κόλπους των πασάδων και εμπόδισε την κοινή δράση τους εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν. Με μία έξυπνη κίνηση ο πρωθυπουργός, λοιπόν, αντιλαμβανόμενος αυτόν το διχασμό, έκανε μία συμφωνία κυρίων αρχικά με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Γιασάρ Μπουγιούκανιτ και στη συνέχεια με το διάδοχό του Ιλκέρ Μπασμπούγ. Η Εργκένεκον είχε μετατραπεί, λόγω της εθνικιστικής της ιδεολογίας, σε εμπόδιο και για την κυρίαρχη δυτική τάση στο Γενικό Επιτελείο. Αυτή η συμφωνία κυρίων διευκόλυνε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε συλλήψεις και ο στρατός να εκκαθαρίσει λίγο τις τάξεις του, κυρίως εκείνες που είχαν προσχωρήσει στο παρακράτος και ήλεγχαν το παιχνίδι εξουσίας στην Τουρκία, διαφορετικά από τις μέχρι τότε εντολές του.

Οι εξελίξεις αδιαμφισβήτητα ευνόησαν τον Ερντογάν που απέκτησε το πάνω χέρι. Κι αυτό θα φανεί αρκετά σε λίγες εβδομάδες στις δημοτικές εκλογές. Όλες οι δημοσκοπήσεις μέχρι σήμερα τού δίνουν όχι απλά προβάδισμα, αλλά νέα ισχυρή επικράτηση, που θα του επιτρέψει να πραγματοποιήσει κι άλλα πολιτικά ανοίγματα. Ως ένα σημείο βέβαια και αρκεί να μην το παρατραβήξει, όπως με τη μαντίλα, γιατί οι στρατηγοί και πάλι θα παραφυλάνε και με τον έναν ή άλλον τρόπο θα προσπαθήσουν να επέμβουν και πάλι, για να ξαναφουντώσει η αιώνια αντιπαράθεση στην Τουρκία.

Πηγή: SigmaLive

Advertisements