Αρχείο για 5 Απριλίου 2009

37c

Ο Νίκος Χατζηαποστόλου, τραγουδιστής, συνθέτης και αρχιμουσικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1884 κι υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και δημοφιλέστερους Έλληνες συνθέτες Αθηναϊκής οπερέτας. Η τρίπρακτη οπερέτα «Οι απάχηδες των Αθηνών», αναφέρεται στην αγάπη δύο φτωχών νέων, του Κώστα και της Τιτίκας, στην Αθήνα του μεσοπολέμου. Ο Κώστας συνειδητοποιεί ότι η σχέση του με τη νεόπλουτη Βέρα δεν έχει μέλλον, καθώς ανήκουν σε διαφορετική κοινωνική τάξη. Μέσα από αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες το κείμενο, με μορφή ηθογραφίας, αναφέρεται στις αντιθέσεις της εποχής και σατιρίζει τη νεόπλουτη αστική τάξη.

2685-7598-3

Οι Απάχηδες των Αθηνών πρωτοπαρουσιάστηκαν στις 17 Αυγούστου 1921 στο Θέατρο Αλάμπρα από το θίασο του Φώτη Σαμαρτζή. σημειώνοντας ρεκόρ παραστάσεων, συνέχισαν με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Κοτοπούλη στην πλατεία Ομόνοιας και αργότερα σε θέατρα σε όλη την Ελλάδα. Το 1930 έγιναν κινηματογραφική ταινία από την εταιρεία Νταγκ Φιλμ, με πρωταγωνιστές τον τενόρο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Πέτρο Επιτροπάκη και τη Μαίρη Σαγκάνου.

t521-1

Δεύτερη κινηματογραφική παραγωγή πραγματοποιήθηκε το 1950 από την εταιρεία Ολύμπια Φιλμς στην Εθνική Λυρική Σκηνή η οπερέτα πρωτοπαρουσιάστηκε στις 11 Μαΐου 1985 σε ενορχήστρωση του Βασίλη Τενίδη, μουσική διεύθυνση του Δημήτρη Μιχαηλίδη, σκηνοθεσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη, σκηνικά του Γιώργου Ανεμογιάννη και χορογραφία του Γιάννη Φλερύ. Τους κεντρικούς ρόλους απέδωσαν ο Νίκος Ντουφεξιάδης και ο Γιώργος Σταφέτας (Καρκαλέτσος), ο Θέμης Σερμιέ (Καρούμπας), η Μυρτώ Δουλή και η Μάρω Νικάκη (Τιτίκα), καθώς και ο Γιάννης Ρούσσης και ο Θάνος Πετράκης (Κώστας ή Πρίγκιπας).

apaxides_athinwn

Μουσική διεύθυνση Γιώργος Κατσαρός, Χρύσανθος Αλισάφης, Γιώργος Αραβίδης
Διασκευή από το πρωτότυπο: Ισίδωρος Σιδέρης, Κωνσταντίνα Ψωμά
Σκηνοθεσία: Ισίδωρος Σιδέρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας
Χορογραφία: Κυριάκος Κοσμίδης
Φωτισμοί: Κώστας Μπλουγουράς
Σκηνοθετική επιμέλεια προβολών: Θανάσης Τότσικας
Διεύθυνση χορωδίας: Κώστας Δρακάκης

c-stefanos-107

Κώστας ή πρίγκιπας: Νίκος Στεφάνου, Δημήτρης Σιγαλός
Καρούμπας: Χάρης Ανδριανός, Ζαφείρης Κουτελιέρης
Καρκαλέτσος: Αντώνης Καλογήρου, Άρης Τσαμπαλίκας
Ξενοφών Παραλής: Άγγελος Παπαδημητρίου, Μενέλαος Χαζαράκης
Βέρα Παραλή: Χαρά Κεφαλά, Ελένη Σταμίδου, Γωγώ Ηλιοπούλου Τιτίκα Ελπινίκη Ζερβού, Σωτηρία Ρουβολή, Κατερίνα Δοξαστάκη
Αρετούσα: Παραλή Κωνσταντίνα Ψωμά, Ελένη Δάβου, Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη, Ντόρα Χατζηγιάννη
Κυρ Ανδρέας: Γιώργος Γιαννόπουλος, Κωστής Ρασιδάκης
Κλέων: Παύλος Σαχπεκίδης, Σπύρος Περδίου
Νίκος: Μιχάλης Καλαμπόκης, Λάζαρος Βαρτάνης
Μπλου Μπλου: Ευδοκία Χατζηιωάννου, Χαρά Καλατζίδου
Μπάτλερ / Αστυνομικός / Γκαρσόνι: Αντώνης Καλογήρου, Λάζαρος Βαρτάνης, Σπύρος Περδίου, Παύλος Σαχπεκίδης, Άρης Τσαμπαλίκας

Θέατρο Ακροπόλ
Ιπποκράτους 9-11, Αθήνα
Τηλ: 210 3643700, 210 3608666

Για λίγες μέρες ακόμη μέχρι τις12 Απριλίου

Πηγή

tapeinos_paradeisos

Σε λιγότερο από 50 χρόνια, η Τήνος και τα Κάτω Μέρη πήδηξαν από το Μεσαίωνα, στο θαυμαστό καινούργιο κόσμο. Από την Τήνο πριν το 1960 μένουν οι αναμνήσεις που σε λίγο θα έχουν γίνει παραμύθια και μετά, σιγά-σιγά, θα χαθούν, αντικείμενα μόνο ελάχιστων λαογράφων ή ιστορικών. Πριν το 1960, η Τήνος ήταν μία σχεδόν αυτάρκης οικονομική οντότητα. Η οικονομία της ήταν βασικά αγροτική, με λίγη βιοτεχνική δραστηριότητα και εμπόριο που κάλυπταν τις εσωτερικές ανάγκες. Στα Έξω Μέρη υπήρχε από τότε το μάρμαρο. Τα Κάτω Μέρη ήταν γεωργική περιοχή. Είχε περισσότερα, μεγαλύτερα και πιο επίπεδα χωράφια και περισσότερα τρεχούμενα νερά. Η αγροτική οικονομία βασιζόταν στο κριθάρι, τα αμπέλια, τα σύκα, τα ελάχιστα καλοκαιρινά προϊόντα, όσπρια, λίγο λάδι, και πρωτόγονη κτηνοτροφία. Η τυπική οικογένεια είχε μία ή δύο αγελάδες, λίγα πρόβατα ή λίγα κατσίκια, λίγες κότες και ένα χοίρο. Τα λίγα γεωργικά πλεονάσματα, πήγαιναν στα Έξω Μέρη και στην Χώρα, από μεσαιωνικά μονοπάτια, που υπάρχουν μέχρι σήμερα αν και ένα ένα σβήνουν..

138

Τα μονοπάτια περνάνε από πηγές, ερειπωμένους οικισμούς, πρωτοχριστιανικές εκκλησίες, ανεβοκατεβαίνουν λαγκάδια ψάχνοντας για περιβόλια με δικαίωμα νερού, συγκλίνουν σε ανεμόμυλους, συναντούν ελληνικάρια απόδειξη ότι τούτα εδώ τα ταπεινά δρομάκια είναι αρχαίοι δρόμοι και η περιοχή κατοικημένη από πολύ παλιά. Η ζωή μέχρι την δεκαετία του 60 ήταν δύσκολη και αμείλικτη: Αν έβρεχε, είχες κριθάρι. Αν έκανε ζέστη, iαλώνευγεςi. Αν είχε λίγο αέρα, λίχνιζες. Αν φυσούσε, άλεθες. Αν κουβαλούσες φρύγανα ή καλάμια, ζύμωνες. Πολλά “αν” που “αν” έβγαιναν σωστά, έτρωγες … ειδεμή, πεινούσες εσύ και τα παιδιά σου. Το αμπέλι ήταν η ανακούφιση του κρασιού, τα λίγα μετρητά από το μούστο, το πετιμέζι αντί για ζάχαρη. Το ρακί ήταν για τους περισσότερους λαθραίο προϊόν νυχτερινής απόσταξης σε σκοτεινά λαγκάδια. Η αγελάδα ήταν το γάλα και τα τυράκια, μετρητά από το μοσχάρι και η κινητήρια δύναμη για το αλέτρι. Τα πρόβατα ήταν για το Πάσχα, για να συμπληρώσουν το πενιχρό εισόδημα, και για το μαλλί. Όλοι φορούσαν iράσιναi πουλόβερ και γιλέκα. Το δέρμα των κατσικιών γινόταν “ασκοί”. Τα υλικά ήταν οι πέτρες και τα εργαλεία τα χέρια. Η οικολογική συνείδηση ήταν αυτόματη ανάγκη γιατί τίποτα δεν περίσσευε.

f0156f9938d5f5af279232589b87a6e7
Αν είχες κήπο, καλό αμπέλι, καλά χώματα, ήσουν πλούσιος. Οι περισσότεροι δεν ήταν. Δούλευαν μεροκάματα για λίγη ζάχαρη και λίγο άσπρο ψωμί “για τα παιδιά”. Τα κατάστιχα γεννήσεων και θανάτων λένε την τραγική ιστορία: πολλά παιδιά, παιδική θνησιμότητα, θάνατοι στη Σμύρνη την Πόλη ή την Αθήνα. Από πάντα οι ντόπιοι ξενιτεύονταν, τουλάχιστον για 5-6 χρόνια για να μπορέσουν να ξεκινήσουν αυτόνομη ζωή στο χωρίο. Πολλοί δεν γύριζαν. Ωστόσο η περιοχή είχε μια αυτάρκεια και μια υπερηφάνεια, παρά την μόνιμη έλλειψη μετρητών, χρημάτων. Στα μέσα της δεκαετίας του 60 τα Κάτω Μέρη άδειασαν (όπως και πολλά από την υπόλοιπη αγροτική Τήνο). Η οικοδομή στην Αθήνα και η ζήτηση εργατικού τράβηξε τους ταλαιπωρημένους, περήφανους, ανεξάρτητους νοικοκύρηδες “μέσα”, στην Αθήνα. Προσδοκία χρημάτων και ελπίδα ευκολότερης, καλύτερης ζωής για τα παιδιά. Μερικοί από αυτούς γυρίζουν κουρασμένοι συνταξιούχοι, και δουλεύουν τα ξεχασμένα περιβόλια. Μόνο τα ατέλειωτα “κατ’κιά”, τα αμέτρητα πατητήρια και αλώνια και οι ξερολιθιές, που δεν έχουν φαγωθεί από τα αδέσποτα κατσίκια, μαρτυρούν ότι κάποτε εδώ είχε πολύ κόσμο. Τα παιδιά που έγιναν δικηγόροι, προγραμματιστές, δάσκαλοι, έμποροι κλπ, πλήρως ενταγμένοι στον 21ο αιώνα, κρατούν επαφή με την καταγωγή τους, στις διακοπές τους. Λίγοι άνθρωποι έχουν μείνει ακόμα ανάμεσα στις ξερολιθιές, ήρωες του χτες, που εύχεσαι να αντέξουν για πάντα. Αυτοί, ο αέρας, η μυρωδιά από τα φρύγανα και οι κορυδαλλοί στην ερημιά μιλάνε ακόμα για την εποχή της δύσκολης αθωότητας που χάνεται.

από τον Δημήτρη Παυλάκη
k_tinos

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) φιλοξενεί τη φωτογραφική έκθεση της Ευγενίας Κουμαντάρου «Ταπεινός παράδεισος», στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Μουσείου Μαρμαροτεχνίας, στον Πύργο της Τήνου. Ο «Ταπεινός Παράδεισος» αποδίδει φόρο τιμής στον αγροτικό τρόπο ζωής που βαθμιαία και ανεπαίσθητα χάνεται στην Τήνο, τις Κυκλάδες και σε όλη την Ελλάδα. Αν και η συγκεκριμένη συλλογή φωτογραφιών δημιουργήθηκε το διάστημα 2000 – 2009, οι εικόνες ανακαλούν σκηνές από ένα ξεχασμένο παρελθόν, ενώ συγχρόνως στρέφονται στο μέλλον, προκαλώντας τον θεατή να διατηρήσει την αυθεντική ομορφιά αυτού του «χειροποίητου», επιβλητικού τοπίου.
Η έκθεση χωρίζεται σε θεματικές ενότητες που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, φωτογραφίες τοπίων, προσώπων και χαρακτηριστικών γεωφυσικών και αρχιτεκτονικών στοιχείων.  Όπως η ίδια η Ε. Κουμαντάρου επισημαίνει, «οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, καθώς μεγάλωναν τα παιδιά μου κι εξερευνούσαμε τον τόπο όπου έζησε η οικογένεια του συζύγου μου. Γοητεύτηκα από τη γεωμετρία του φυσικού τοπίου, την απόλυτη λιτότητα της αρχιτεκτονικής των κτισμάτων. Σπίτια, μαντριά, παρεκκλήσια και περιστεριώνες με μάγεψαν με τη μοναδικότητά τους. Η διαχρονικότητα του τοπίου, ακόμη και τα ζώα μέσα σε αυτό, έγιναν πηγή έμπνευσης. Αυτό που με άγγιξε όμως πιο πολύ ήταν η ανθρωπιά και η καλοσύνη των χωρικών». Η Ευγενία Κουμαντάρου είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Princeton στην Αγγλική Φιλολογία, με δεύτερη ειδίκευση στην Φωτογραφία. Από το 1989, μετά από διετή επαγγελματική ενασχόληση στο φωτογραφικό πρακτορείο Magnum της Νέας Υόρκης, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε με φωτογραφήσεις για τον ελληνικό τύπο με θέμα διάφορες κοινότητες της Ελλάδας. Το 1991, σε συνεργασία με άλλους, ίδρυσε το αγγλόφωνο περιοδικό Odyssey με κύριο θέμα τους Έλληνες και την Ελληνική Διασπορά. Το 1996 ίδρυσε την εταιρεία In Focus Ltd., με αντικείμενο τη σύνταξη και έκδοση ετήσιων απολογισμών και φυλλαδίων παρουσιάσεων για τις μεγαλύτερες Ελληνικές εταιρείες.

Η έκθεση «Ταπεινός Παράδεισος» θα διαρκέσει μέχρι τις 24 Μαΐου.

Πηγές: ΑΠΕ και εδώ