ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ;

Posted: 7 Μαΐου 2009 in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ’ Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,
μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης του έρωτα τη θριαμβική θεά.
Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ’ η χειμωνιά μας βρήκε!…
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ’ άνθη εμαραθήκαν
και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ’ αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο.

Κώστας Ουράνης

116478494802624600

Ο ήλιος φθάνει αργά τη δύση του …. Η νύχτα κρύβει το φεγγάρι της ….. Σκοτάδι βαθύ…. Πόνος αβάσταχτος!  Καυτά δάκρυα!

120297782859796200

Το φιλί πεθαίνει στα χείλη … Τα μάτια απύθμενες λίμνες…… Κι ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ κυριεύει την ύπαρξή μου… ΓΙΑΤΙ;;

118508824237771600

Το νοιώθω !! Φθάνει η ώρα … Ριγεί το σώμα κι αβάσταχτη θλίψη με πλημμυρίζει… Δάκρυα ποτίζουν τα ίχνη της φυγής .. Η καρδιά ματώνει .. Πονάω!!

120913166258893300

Ήρθε η ώρα … ο έρωτας να φύγει! Το ασίγαστο πάθος να σβήσει … Η νοσταλγία να με τυλίξει!

121076343848963300

ΓΙΑΤΙ πεθαίνει ο Ερωτας;  ΓΙΑΤΙ το πάθος κάποτε σβήνει;

121846560694804600

ΓΙΑΤΙ με κρατά δεμένη η ανάμνηση;   ΓΙΑΤΙ σε γυρεύω απελπισμένα;

4

ΓΙΑΤΙ να μη μπορώ να σε κρατήσω για ΠΑΝΤΑ;

120679553329976000

Κάποιες φορές, σα βράδιαζεν  αργά στην κάμαρά μας,
τ’ ωχρό κεφάλι γέρνοντας στην αγκαλιά μου επάνω
και με θλιμμένο ανάβλεμμα στυλά κοιτάζοντάς με,
«θα με ξεχάσεις;» ρώταγες «καλέ μου σαν πεθάνω;»

Δε σ΄απαντούσα. Τη φωνή την πνίγαν οι λυγμοί μου,
κι΄έσφιγγα με παροξυσμό τ΄αδύνατο κορμί σου,
σα νά΄θελα μες στη ζωή να σε κρατήσω ενάντια
στο Χάρο, για, αν δεν μπόραγα, να πήγαινα μαζί σου.

Γιατ΄ήσουν όλη μου η ζωή, χαρά της και σκοπός της,
κι΄όσο κι΄αν εστρεφόμουνα πίσω στα περασμένα
δεν έβλεπα, δεν ένιωθα κοντά μου άλλη από σένα.

Μου φαίνονταν αδύνατο δίχως εσέ να ζήσω.
Και τώρα που με άφησες ,με φρίκη αναλογιέμαι
το θάνατό σου, αγάπη μου, πως πάω να συνηθίσω.

Κώστας Ουράνης

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.