Αρχείο για Ιουλίου, 2009

Θεσσαλονίκη: Το βουνό που δεν …πάγωσε, το μοναδικό παρθένο δάσος της Ελλάδας, τα ζωντανά …απολιθώματα και ένα σπήλαιο 30.000 ετών!

1article

Υπάρχει ένα βουνό στη Βόρεια Ελλάδα, που διατηρεί ζωντανά «απολιθώματα» της τρίτης Εποχής των Παγετώνων στις απότομες πλαγιές του! Ένα βουνό που δεν πάγωσε, όταν σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη, μέχρι τα κεντρικά Βαλκάνια, ήταν θαμμένη στους πάγους και τεράστιες ομάδες ζώων από το Βορρά -μαζί τους και σπόροι φυτών που είχαν καταναλώσει- μετανάστευαν προς Νότο, καταδιωκόμενα από τους παγετώνες.

00012

Το βουνό αυτό δεν είναι άλλο από τη Ροδόπη. Εκεί, χάρη στο θαύμα της Πλειστοκαίνου, ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει -σε μια απόσταση περίπου 100 χλμ- όλο το φάσμα χλωρίδας της Ευρώπης, από τη ζεστή Μεσόγειο των αειφύλλων πλατυφύλλων, μέχρι τη Ρωσία και την παγωμένη Σκανδιναβία, με τα ψυχρόβια κωνοφόρα, την ερυθρελάτη, τη δασική πεύκη και τη σημύδα (το δάσος σημύδας της Ροδόπης αποτελεί το νοτιότερο σημείο εξάπλωσης του είδους).

df44aa049c24065eb7a8e25a91b4f135

«Η Ελλάδα είναι η πλουσιότερη σε ενδημικά είδη χώρα της Βαλκανικής Χερσονήσου», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η δήμαρχος Παρανεστίου, Αλεξάνδρα Μαρίνα Σωτηριάδου, σημειώνοντας ότι η περιοχή του ορεινού όγκου της Ροδόπης έχει ερευνηθεί μόνο αποσπασματικά.

fr_02

Η Ροδόπη αποτελεί μόνο έναν από τους μαγευτικούς προορισμούς της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Η ευρύτερη περιοχή έχει επίσης να παρουσιάσει το μοναδικό παρθένο δάσος της Ελλάδας (Φρακτού), τον εντυπωσιακό καταρράκτη του Λειβαδείτη-Τραχωνίου, σπήλαια με αξιοσημείωτα είδη ζωής, πέτρινα κάστρα και αρχοντικά, «αγκαλιασμένα» με άγριους βράχους και μοναδικές γιορτές (όπως το Αντάμωμα των Σαρακατσάνων).

Από τις ακτές της Μεσογείου στα σκανδιναβικά δάση, χωρίς να φύγεις από τη Ροδόπη!

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο δασοπόνος Κώστας Βιδάκης επισημαίνει: «όλες οι ζώνες βλάστησης έχουν εκπροσώπηση στην περιοχή. Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στις ακτές Ροδόπης, Ξάνθης ή Καβάλας, εκεί που σκάει το κύμα. Οδηγείτε προς βορρά. Αφού περάσετε το υδροχαρές δάσος του Νέστου και διασχίσετε τα ομώνυμα στενά με αγριελιές, κουμαριές, πουρνάρια και φράξους, ανηφορίζετε προς τα δάση δρυός, τα οποία θα ακολουθήσει η οξιά και μαζί της τα δάση ερυθρελάτης, ελάτης και πεύκης».

Η Αβερλία

Ένα ζωντανό απολίθωμα της εποχής των Παγετώνων

Στο ελληνικό τμήμα της Ροδόπης έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα επτά τοπικά ενδημικά είδη φυτών με πολύ περιορισμένη εξάπλωση, σύμφωνα με την κα Σωτηριάδου.

Κι αν το λευκό «Εντελβάις» των Αλπεων θεωρείται γενικά δυσπρόσιτο άνθος, η Αβερλία της Ροδόπης («Haberlea rhodopensis») είναι εξαιρετικά σπάνια και απαντάται επίσης σε βραχώδεις και απότομες πλαγιές. Το φυτό αυτό κατάφερε να επιβιώσει σαν ζωντανό απολίθωμα για εκατομμύρια χρόνια απομονωμένο σε αυτά τα βουνά, ενώ οι πλησιέστεροι συγγενείς του έχουν προ πολλού εξαφανιστεί!

article

Πάνω στην οροσειρά βλασταίνουν επίσης ο όμορφος Κρίνος της Ροδόπης (lilium rhodopaeum), η Soldanella rhodopaea, οι αγριοβιολέτες Viola ganiatsasii και Viola rhodopeja, η Anthemis orbelica και η Anthemis stribrnyi.

2article

Στη γλώσσα των αριθμών, στον βοτανικό παράδεισο Ελλάδας-Βουλγαρίας, που εμπεριέχει και το μοναδικό παρθένο δάσος της χώρας μας (Φρακτού) και το σημαντικότερο του είδους του στην Ευρώπη (στο Παρανέστι), εκτιμάται ότι απαντώνται περί τα 211 σπάνια ή απειλούμενα είδη, αν και δεν έχει γίνει πλήρης καταγραφή.

Δέντρα ύψους όσο δύο Λευκοί Πύργοι

Το δάσος του Φρακτού, που ένα κομμάτι του είναι εντελώς παρθένο και έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον για την ένταξή του στον κατάλογο περιοχών παγκόσμιας φυσικής κληρονομιάς, ανακαλύφθηκε τυχαία, στο τέλος της δεκαετίας του 1970. Στο παρθένο δάσος έχουν εντοπιστεί δέντρα εκατοντάδων ετών, ενώ κάποια -έστω ελάχιστα- εξ αυτών είναι άνω των 50 μέτρων, δηλαδή πάνω από μιάμιση φορά το ύψος του Λευκού Πύργου (30 μέτρα)! «Η ηλικία κάποιων δέντρων οξιάς στην περιοχή εκτιμάται ότι προσεγγίζει τα 350 έτη», σημειώνει η κα Σωτηριάδου, υπενθυμίζοντας ότι στην περιοχή του Παρανεστίου υπάρχουν δύο καταφύγια άγριας ζωής: του Παρθένου Δάσους, έκτασης 53.122 στρεμμάτων και της Αετοράχης (32.500 στρ.).

fr_03

Στην ευρύτερη προστατευτική ζώνη του δάσους αναπαράγονται περισσότερα από 100 είδη πουλιών, ενώ ζουν τουλάχιστον 32 είδη θηλαστικών, ανάμεσά τους όλα τα σπάνια είδη Ελλάδας και Ευρώπης. Στη Ροδόπη ζει και το απειλούμενο αγριόγιδο, ο πληθυσμός του οποίου εκτιμάται σε 70-80 άτομα, κινούμενα σε ομάδες των 5-15 μελών. «Η πληθυσμιακή πυκνότητα του αγριόγιδου στην περιοχή είναι από τις υψηλότερες του ελληνικού χώρου (3,5-4 άτομα / km2)», επισημαίνει η κα Σωτηριάδου, επικαλούμενη τη μελέτη «Χρήση ενδιαιτήματος από το αγριόγιδο (Rupicapra rupicapra balcanica) στην οροσειρά της Ροδόπης».

agriogido1

Γερμανοί φοιτητές και ξένοι ερευνητές στο δάσος

Στο δάσος του Φρακτού απαγορεύεται αυστηρά κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, ενώ η είσοδος σε αυτό επιτρέπεται μόνο με ειδική άδεια από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης (Διεύθυνση Δασών Δρυμών και Θήρας) για τη διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας. Η διαδικασία εξέτασης αιτημάτων και απάντησης είναι σχετικά σύντομη. Την τελευταία πενταετία εκδόθηκαν περίπου 10 άδειες εισόδου στο δάσος, για ξένους κυρίως ερευνητές, ενώ φοιτητές γερμανικών σχολών έχουν από έτη υλοποιήσει την πρακτική άσκησή τους στο Παρθένο Δάσος, συνοδευόμενοι από καθηγητές τους.

Γενικά η περιοχή της Ροδόπης προσελκύει πολλούς Γερμανούς τουρίστες, οι οποίοι κατατάσσονται πρώτοι στη λίστα των ξένων επισκεπτών, σύμφωνα με στοιχεία από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Παρανέστι. Ακολουθούν: Σουηδία, Βρετανία, Βουλγαρία, Ολλανδία, Νορβηγία, Ουγγαρία, Τσεχία και Ν.Αφρική.

Το ελεύθερο κάμπινγκ δεν επιτρέπεται στην περιοχή του Φρακτού παρά μόνο σε ειδικό χώρο, που βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του δασικού εργοταξίου, κατόπιν άδειας και συνεννόησης με το Δασαρχείο Δράμας. Ειδικότερα στις λυόμενες εγκαταστάσεις του Φρακτού, επιτρέπεται η διαμονή στον ξενώνα (παρέχεται δωρεάν μόνο στέγη και 18 κρεβάτια σε τέσσερα δωμάτια) και η κατασκήνωση σε χώρο μόνο του εργοταξίου Φρακτού.

Το μονότοξο γεφύρι Αρκουδορέματος και η μονή του Βράχου

Αξιοθέατα αποτελούν η περιοχή του οικισμού της Πρασινάδας με την Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, παλιοί εγκαταλελειμμένοι οικισμοί, τα Στενά του Νέστου ποταμού και γεφύρια που άλλοτε συνέδεαν τους παλιούς οικισμούς και τα οδικά δίκτυα . Τέτοια γεφύρια συναντά ο επισκέπτης στους οικισμούς Κρήνης και Πρασινάδας, στο ρέμα της Πεύκης στην περιοχή Ζαρκαδιάς, στο Πεχάν και ειδικότερα στο ρέμα Θερμιών, στο Στραβόρεμα (πέντε γεφύρια) και στο ρέμα Φαρασινού (τρία γεφύρια). Στο Αρκουδόρεμα βρίσκεται το πρώτο μονότοξο γεφύρι, το οποίο θεωρείται το μεγαλύτερο του είδους του στην Ανατολική Μακεδονία.

Οι 40.000 επισκέπτες του «Μααρά»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σπήλαιο των πηγών του ποταμού Αγγίτη (ή σπήλαιο «Μααρά»), στον δήμο Προσοτσάνης, στα 25 χλμ από τη Δράμα. Το σπήλαιο -που δέχεται περί τους 40.000 επισκέπτες ετησίως- παρουσιάζει μεγάλη φυσική ομορφιά και έχει έντονο αρχαιολογικό ενδιαφέρον: η προϊστορία της περιοχής, σύμφωνα με απόλυτες χρονολογήσεις του εργαστηρίου Πυρηνικής Φυσικής «Δημόκριτος», αγγίζει τα 30.000 χρόνια!

Στις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας ανακαλύφθηκαν Παλαιολιθικά-Παλαιοντολογικά ευρήματα και ευρήματα Νεολιθικής εποχής. Επίσης στην κορυφή του λόφου πάνω από το σπήλαιο σώζονται τμήματα διπλού οχυρωματικού περιβόλου των ύστερων ρωμαϊκών ή βυζαντινών χρόνων.

«Η αίθουσα των τροχών»

Πολύ πριν γίνει γνωστό το σπήλαιο οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής γνώριζαν μια μικρή σπηλιά, τη σημερινή «αίθουσα του τροχού». Στο σημείο αυτό, αρχές 19ου αιώνα, κατασκευάσθηκε ένα σύστημα ύδρευσης. που αποτελούνταν από ένα υδροτροχό διαμέτρου 8 μέτρων στο εσωτερικό της σπηλιάς και ένα δίκτυο κτιστών αγωγών μήκους 6,5 χλμ.

Αργότερα, το σύστημα συμπληρώθηκε με δεύτερο υδροτροχό διαμέτρου 4 μέτρων. Η δημιουργία ενός σύγχρονου δικτύου υδροδότησης και άρδευσης από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έθεσε τους (σωζόμενους σήμερα) τροχούς σε αχρηστία.

Η ζωή μέσα στο σπήλαιο έχει ιδιαίτερη σημασία. Από τις περιβαλλοντικές μελέτες προέκυψε ότι στο σπήλαιο φωλιάζουν ευκαιριακά ή ζουν μόνιμα 37 είδη ζώων, μεταξύ των οποίων μια εξαιρετικά σπάνια πετροκαραβίδα. Πρόκειται κυρίως για μικροπανίδα (μαλάκια, γαιοσκώληκες, κολεόπτερα, αραχνίδια κ.α.) ενώ τα γνωστά είδη για το ευρύ κοινό είναι τα ψάρια και οι νυχτερίδες.

Σήμερα προς χρήση έχει δοθεί τουριστική διαδρομή 500 μέτρων, ενώ στον πανέμορφο περιβάλλοντα χώρο του σπηλαίου λειτουργούν καταστήματα εστίασης και χώροι αναψυχής.

Επισκέπτες από Μεξικό, Αργεντινή, Βραζιλία, Ισραήλ, Καναδά

Σύμφωνα με στοιχεία που έθεσε στη διάθεση του ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Τουριστικής Ανάπτυξης Σπηλαίου Πηγών Αγγίτη (Δ.Ε.Τ.Α.Σ.Π.Α), Κυριάκος Παπαδόπουλος, πέρυσι επισκέφτηκαν το Σπήλαιο 39.770 άτομα, εκ των οποίων περίπου 5.000 ξένοι, κυρίως Βούλγαροι (4.000), αλλά και Γερμανοί και Κύπριοι.

Στη διάρκεια του 2008 καταγράφηκαν επίσης μεμονωμένοι επισκέπτες από πολύ μακρινές περιοχές της υφηλίου, όπως Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό, Ισραήλ, Καναδά, Αυστραλία και Συρία.

Η τιμή του εισιτηρίου για τους μεμονωμένους επισκέπτες είναι 7 ευρώ, για γκρουπ άνω των 25 ατόμων 5 ευρώ, για ανήλικους, φοιτητές, πολύτεκνους και μέλη ΚΑΠΗ 4 ευρώ, για σχολικές εκδρομές γυμνασίων-λυκείων 3 ευρώ και δημοτικών 2 ευρώ, ενώ για φιλοξενούμενους-ιδρύματα η είσοδος είναι δωρεάν.

της Αλεξάνδρας Γούτα

Πηγή: ΑΠΕ

«Νέα Μουδανιά – Ένα μουσείο που μυρίζει θάλασσα»

ÅÉÄÉÊÏ ÈÅÌÁ : ÍÅÁ ÌÏÕÄÁÍÉÁ ÌÏÕÓÅÉÏ ÐÏÕ ÌÕÑÉÆÅÉ ÈÁËÁÓÓÁ

Γνώρισαν την προσφυγιά, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους κατά τη Μικρασιατική καταστροφή και αναζήτησαν μια νέα πατρίδα, κοντά στη θάλασσα, για να τους θυμίζει τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας. Μαζί τους έφεραν τα απολύτως απαραίτητα για να κρατηθούν στη ζωή και όταν διερωτήθηκαν πώς θα ζήσουν στράφηκαν στη μεγάλη τους αγάπη, την αλιεία.

Σήμερα, οι μνήμες των πρώτων ψαράδων των Νέων Μουδανιών ζωντανεύουν, τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν έχουν τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση, ενώ τα κοχύλια της νέας τους πατρίδας φιγουράρουν σε ένα μουσείο που «μυρίζει» θάλασσα και πελαγίσιο αέρα, το Μουσείο Αλιευτικών Σκαφών και Εργαλείων.

ÅÉÄÉÊÏ ÈÅÌÁ : ÍÅÁ ÌÏÕÄÁÍÉÁ ÌÏÕÓÅÉÏ ÐÏÕ ÌÕÑÉÆÅÉ ÈÁËÁÓÓÁ

«Ο επισκέπτης μπορεί να δει τράτες, δίχτυα από βαμβάκι, που σήμερα είναι εξαιρετικά σπάνια, νταλιάνια, παραγάδια, αγκίστρια, μπούσουλες και όργανα πλοήγησης, αλλά και μια πλούσια συλλογή κοχυλιών, που αλιεύτηκαν, πριν από 50 χρόνια, από τους δύτες της Χαλκιδικής», αναφέρει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ η υπεύθυνη του Μουσείου Εύη Παπαδοπούλου.

Εντυπωσιακό έκθεμα αποτελεί, επίσης, το ομοίωμα του παλιού μπουγιαντέ, ενός παραδοσιακού αλιευτικού σκάφους με ξύλινα σκαριά, που κατασκευάστηκε σε καρνάγιο της Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής.

ÅÉÄÉÊÏ ÈÅÌÁ : ÍÅÁ ÌÏÕÄÁÍÉÁ ÌÏÕÓÅÉÏ ÐÏÕ ÌÕÑÉÆÅÉ ÈÁËÁÓÓÁ

Εξάλλου, σε ειδικές προθήκες του μουσείου αναπαριστώνται- τρισδιάστατα- πέντε παραδοσιακοί τρόποι αλιείας (το γρι – γρι, το νταλιάνι με τα δίκτυα και τους πασσάλους, τα παραδοσιακά δίχτυα, η τράτα και η πεζότρατα). Στη διπλανή αίθουσα παρουσιάζονται τα όστρακα και τα αλιεύματα, ενώ σε ειδική αίθουσα πραγματοποιούνται προβολές βίντεο και ντοκιμαντέρ, με σχετικά θέματα.

«Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία του Μουσείου ανήκει στο Ναυτικό Όμιλο Μουδανιών, που προσέφερε μια σημαντική συλλογή κοχυλιών. Την ιδέα αυτή ‘αγκάλιασε’ ο Δήμος Μουδανίων και σε συνεργασία με τους επιστήμονες του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπων – Υγροτόπων, το μουσείο άνοιξε τις πύλες του το 2001», σημειώνει η κ. Παπαδοπούλου.

ÅÉÄÉÊÏ ÈÅÌÁ : ÍÅÁ ÌÏÕÄÁÍÉÁ ÌÏÕÓÅÉÏ ÐÏÕ ÌÕÑÉÆÅÉ ÈÁËÁÓÓÁ

Από τότε, το έχουν επισκεφτεί πάνω από 10.000 άνθρωποι, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει εκδηλωθεί από σχολεία. Οι μικροί μαθητές βλέπουν το παρελθόν να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια τους ενώ παράλληλα ενημερώνονται για τη ζωή της θάλασσας και τα οφέλη της αλλά και για τη μόλυνση του περιβάλλοντος και την ανάγκη της προστασίας του.

Οι υπεύθυνοι του μουσείου εξετάζουν το ενδεχόμενο επέκτασής του. Ήδη, βρίσκονται σε επικοινωνία με το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, στην Αθήνα, με σκοπό τη μεταφορά ορισμένων ογκωδών αντικειμένων. Όπως επισημαίνουν, η ανταπόκριση είναι κατ΄ αρχήν θετική και, κάποια στιγμή, μια μεγάλη προπέλα και μια μεγάλη άγκυρα θα μεταφερθούν στον εξωτερικό χώρο του μουσείου.

της Π. Γιούλτση

Πηγή


Bυζαντινό Κάστρο Τρικάλων: Η ανακαίνισή του από τον Ιουστινιανό και η σημερινή προσπάθεια ανάδειξής του.

Εκστρατεία προβολής και ενημέρωσης για τη μακραίωνη ιστορία του βυζαντινού Κάστρου των Τρικάλων ξεκίνησε ο δήμος Τρικκαίων, σε μια προσπάθεια ανάδειξης του σημαντικού αυτού μνημείου. Στο πλαίσιο αυτό, ο δήμος Τρικκαίων εξέδωσε ένα καλαίσθητο έντυπο, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και σημαντικά ιστορικά στοιχεία για το κάστρο, που θα διανέμεται στους επισκέπτες του.

ÅÉÄÉÊÏ ÈÅÌÁ : ÂÕÆÁÍÔÉÍÏ ÊÁÓÔÑÏ

Το Κάστρο των Τρικάλων είναι κτισμένο στα βόρεια της πόλης, σε θέση στρατηγικής σημασίας. Λόγω της σπουδαιότητάς του, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός προέβη τον 6ο αι. μ.Χ. σε ριζική ανακαίνισή του. Η χρήση ογκόλιθων στην κατασκευή του επιβεβαιώνει ότι κτίσθηκε στη θέση της αρχαίας ακρόπολης, που περιβαλλόταν από τείχος της κλασικής εποχής. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, το κάστρο επισκευάσθηκε πολλές φορές. Το τείχος του είναι πολυγωνικού σχήματος, με πέντε πύργους και πολλές μικρές πολεμίστρες.

Το Κάστρο είναι χωρισμένο σε τρία διαζώματα. Στο πρώτο, στη δυτική πλευρά, ανοίγεται η κύρια είσοδος, με ημικυκλικό λίθινο περιθύρωμα, ενώ στην ανατολική πλευρά για τη διευκόλυνση της πρόσβασης στην πόλη, κατασκευάσθηκε το 1960 λίθινη κλίμακα. Στο εσωτερικό του διαζώματος λειτουργεί τουριστικό περίπτερο.

Στην ανατολική πλευρά του δεύτερου διαζώματος κατασκευάσθηκε από τους Οθωμανούς ρολόι μεγάλων διαστάσεων, η καμπάνα του οποίου ζύγιζε περίπου 650 κιλά, κι έφερε την εξής επιγραφή (στα τουρκικά):»έργο του Γιουσούφ Σενάϊ, κατοίκου φρουρίου, Τιρχάλα». Το πρώτο αυτό ρολόι, με έτος κατασκευής το 1648, γκρεμίστηκε και στη θέση του κατασκευάστηκε το 1936 νέο, ύψους 33 μ.

Δεξιά της πύλης του δεύτερου διαζώματος, στα βυζαντινά χρόνια, κτίσθηκε ναός των Ταξιαρχών, που σήμερα δεν σώζεται, καθώς- σύμφωνα με τις πηγές- κάηκε περίπου το 1330-’32 κι ανακαινίσθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, από τον Μητροπολίτη Λαρίσης Αντώνιο. Η 19η Ε.Β.Α. θα προβεί στο μέλλον σε ανασκαφική έρευνα με στόχο την αποκάλυψη του. Στο ίδιο διάζωμα κατασκευάστηκε το 1988 ανοικτό θέατρο, στο χώρο του οποίου δίνονται κάθε χρόνο παραστάσεις και συναυλίες.

Το τρίτο διάζωμα είναι το σημαντικότερο, αφού έχει περίοπτη θέση κι οπτική επαφή με όλη τη γύρω περιοχή. Καταλαμβάνει το ΒΑ ανώτατο άκρο της ακρόπολης, ακολουθώντας ακανόνιστο τεταρτοκύκλιο σχήμα με έκταση περίπου 1.200 τ.μ. Στα δυτικά του εσωτερικού του διαζώματος σώζεται καμαροσκέπαστο, μονόχωρο κτίριο που χρησίμευε ως πυριτιδαποθήκη.

Η τοπική παράδοση αναφέρει πως στο διάζωμα αυτό υπήρχε άνοιγμα, που λειτουργούσε ως έξοδος από το κάστρο σε εποχές εχθροπραξιών. Το άνοιγμα αυτό αποτελούσε είσοδο λαγουμιού (τούνελ), που περνούσε κάτω από το τείχος κι ακολουθώντας βορειοανατολική κατεύθυνση, διέσχιζε τη νότια πλαγιά του λόφου του Προφήτη Ηλία, καταλήγοντας στην Καλαμπάκα, στο ύψος του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Αυτές και αρκετές άλλες πληροφορίες περιλαμβάνονται στην έκδοση του δήμου Τρικκαίων για το βυζαντινό Κάστρο των Τρικάλων, που εκτός της ελληνικής είναι μεταφρασμένη και στην αγγλική γλώσσα.

Πηγή: ΑΠΕ

Εδώ και δεκαετίες οι επιστήμονες έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου για να βρουν το ελιξίριο της ζωής.

IRAQ-US-MILITARY-MEDICAL

Σήμερα είναι ένα βήμα πιο κοντά, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση «Nature».

Η ουσία ραπαμυκίνη, η οποία ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 70 σε νησί του Νότιου Ειρηνικού, φαίνεται ότι ενδεχομένως επιμηκύνει το προσδόκιμο επιβίωσης κατά 38%. Η συγκεκριμένη ουσία χορηγείται ήδη σε ασθενείς μετά από μεταμόσχευση προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος απόρριψης του μοσχεύματος. Επίσης χρησιμοποιείται στα στεντ, τα μεταλλικά ελάσματα που τοποθετούνται στις αρτηρίες ασθενών προκειμένου να παραμείνουν ανοιχτές.

Οι ερευνητές τριών πανεπιστημίων όμως θέλησαν να δοκιμάσουν κατά πόσο αυτή η ουσία μπορεί να παρατείνει και το προσδόκιμο επιβίωσης. Γι’ αυτό τη χορήγησαν σε ενήλικα ποντίκια 20 μηνών – στην ανθρώπινη κλίμακα τα πειραματόζωα θα ήταν 60 ετών. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Η ραπαμυκίνη αύξησε το προσδόκιμο επιβίωσης των ποντικιών από 28% έως 38%. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η αύξηση στους ανθρώπους θα ήταν μεγαλύτερη εφόσον υπήρχε τρόπος να προλάβουμε την εμφάνιση του καρκίνου ή των νόσων της καρδιάς.

«Ποτέ δεν πίστευα ότι όσο ζω θα βρίσκαμε ένα χάπι κατά της γήρανσης…» δήλωσε ο ερευνητής Δρ. Αρλαν Ρίτσαρντσον. Η Καθηγήτρια Ράντυ Στρονγκ, από το Πανεπιστήμιο του Τέξας τόνισε: «Πιστεύουμε ότι αυτή είναι η πρώτη πειστική απόδειξη ότι η γήρανση μπορεί να επιβραδυνθεί και το προσδόκιμο ζωής να επιμηκυνθεί από μία θεραπεία που να ξεκινά σε προχωρημένη ηλικία…»

Η ραπαμυκίνη στοχεύει σε μία πρωτεΐνη στα κύτταρα που ονομάζεται mTOR, η οποία ελέγχει πολλές λειτουργίες που σχετίζονται με το μεταβολισμό και την αντίδραση στο στρες. Ωστόσο, βασική παρενέργεια του υπάρχοντος φαρμάκου είναι ότι καταστέλλει το ανοσοποιητικό – γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιείται σε ασθενείς μετά από μεταμόσχευση. Ωστόσο η ανακάλυψη αυτή δείχνει ένα νέο δρόμο στους ερευνητές για να σχεδιάσουν μοντέρνα, στοχευμένα φάρμακα που ίσως να αποτελέσουν το ελιξίριο της ζωής.

Πηγή: ΑΠΕ

9849c04ee9b34822e1cadc2470be01e8

Ενας εκκεντρικός ομογενής καλλιτέχνης της Αυστραλίας πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που «ακούει» (και) από το.. χέρι του!

Τώρα θέλει να πάει ένα βήμα παραπέρα: Επιδιώκει να εμφυτεύσει στο τρίτο «τεχνητό» αυτί του, ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο το οποίο θα συνδέεται με έναν αναμεταδότη bluetooth, ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μπορούν να ακούν «online» τους ήχους που συλλαμβάνει το «ψεύτικο» αυτί του.

Πρόκειται για τον Στέλιο Αρκαδίου, ο οποίος είναι γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Stelarc.

Ο Αρκαδίου, που γεννήθηκε το 1946 στη Λεμεσό της Κύπρου από ελληνοκύπριους γονείς, μεγάλωσε στην Αυστραλία και τα έργα του επικεντρώνονται, κατά κύριο λόγο, στον φουτουρισμό και στην επέκταση των δυνατοτήτων/ικανοτήτων του ανθρωπίνου σώματος.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Αρκαδίου προκάλεσε σάλο σε διεθνείς καλλιτεχνικούς κύκλους, όταν στο Φεστιβάλ Επιστημών του Εδιμβούργου παρουσίασε τη νέα του πρωτότυπη «εφεύρεση»: ένα αυτί στον πήχη του χεριού του!

Ο Αρκαδίου, που χαρακτηρίζεται «βιοκυβερνητικός καλλιτέχνης», και που μόνο τυχαίος δεν είναι, πιστεύει ότι η τέχνη θα πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από μια απλή εικόνα.

Ο 61 ετών, πρώην ερευνητής του τμήματος ψηφιακής έρευνας για την τέχνη της Performance στo Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ Τρεντ, τοποθέτησε το εμφύτευμα ανθρώπινου αυτιού στο αριστερό του χέρι, το 2006 στο Περθ της Αυστραλίας, σε συνεργασία με την ομάδα «Tissue Culture and Art», έπειτα από πολλές δυσκολίες, αφού δεν μπορούσε να βρει χειρουργό για να κάνει την επέμβαση που ήθελε.

Σχεδόν όλοι οι Αυστραλοί χειρουργοί υποστηρίζουν ότι κάνουν τις επεμβάσεις τους για θεραπευτικούς ή αισθητικούς λόγους και όχι για να υπηρετήσουν την τέχνη, όπως λέει ο κ. Αρκαδίου, ο οποίος πριν από δυο χρόνια έδωσε παράσταση και στην Αθήνα, όπου «επανεξέτασε» τα όρια μεταξύ του ανθρώπινου σώματος και των μηχανών, χρησιμοποιώντας ιατρικά εργαλεία, το internet και τη ρομποτική.

Το κυρίαρχο στοιχείο της δουλειάς του Αρκαδίου είναι: «το ανθρώπινο σώμα είναι ξεπερασμένο».

«Ελπίζω», λέει μετά την εμφύτευση του αυτιού στο αριστερό του χέρι, «να καταφέρω να εμφυτεύσω μέσα σε αυτό ένα μικροσκοπικό μικρόφωνο, το οποίο θα μπορεί να συνδεθεί με ένα αναμεταδότη Bluetooth. Έτσι θα μπορείτε να ακούτε ό,τι ακριβώς αντιλαμβάνεται και το αυτί μου».

Ο Stelarc ξεκίνησε συστηματικά τις έρευνές του, σχετικά με την επίδραση της τεχνολογίας πάνω στο ανθρώπινο σώμα, στη δεκαετία του ’70 στην Αυστραλία.

Αρχικά, δεν είχε καμιά υποστήριξη από τους κρατικούς φορείς, τους καλλιτεχνικούς θεσμούς, τις γκαλερί και τους εμπόρους τέχνης.

Σήμερα, παγκόσμια πια αναγνωρισμένος, ο Αρκαδίου έχει στο ενεργητικό του πολλά βραβεία, διακρίσεις, επιχορηγήσεις και δημοσιεύσεις.

Δεν είναι τυχαίο που έως το 2007 κατείχε τη θέση του Principal Research Fellow στο τμήμα Performance Arts Digital Research του βρετανικού Πανεπιστημίου Νότιγχαμ Τρεντ, ενώ αυτή την περίοδο είναι καθηγητής στο School of Arts του Πανεπιστημίου Μπρουνέλ του Λονδίνου.

Έχει δύο κόρες, η μια από τις οποίες (η Astra Stelarc) έχει ακολουθήσει τα βήματά του ως καλλιτέχνης.

Πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται αν είναι καλλιτέχνης, επιστήμονας ή πουλά «τρέλα» και γιατί καταφεύγει σ’ αυτά τα τεχνάσματα. Ο Αρκαδίου απαντά ότι «το σώμα σήμερα γίνεται το τοπίο των μηχανών και οι μηχανές δεν βρίσκονται πια στο εξωτερικό οπτικό πεδίο του ανθρώπου, αλλά στο εσωτερικό του ίδιου μας του σώματος… Επανασχεδιάζοντας το ανθρώπινο σώμα, επαναπροσδιορίζουμε το τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι».

Έτσι, «κάνει τέχνη» και συνεχίζει να πειραματίζεται μόνος του, χρησιμοποιώντας την ιατρική τεχνολογία και τη ρομποτική με παράδοξα έργα και δράσεις, όπως στομαχοσκοπήσεις, αιωρήσεις, κρεμασμένος από γάντζους περασμένους στο δέρμα του και προσθετικές τεχνητών μελών.

Σε ένα κείμενό του, ο Stelarc απορρίπτει το ανθρώπινο σώμα όπως είναι σήμερα και υποστηρίζει ότι η φυσική εξέλιξη σταματάει όταν η τεχνολογία εισβάλλει στο σώμα.

Ο Αρκαδίου δηλώνει άθεος και λέει ότι δεν έχει πλέον νόημα να βλέπουμε το σώμα ως θέση όπου είναι εναποτεθειμένη η ψυχή ή ως πηγή κοινωνικότητας, αλλά να το αντιμετωπίζουμε ως κατασκευή.

Προτείνει ένα μυϊκό σύστημα που θα το κρατούν σε λειτουργία μπαταρίες, με ένα δάσος από φορητές κεραίες να δίνουν ή να λαμβάνουν μηνύματα, ενισχύοντας την ακοή και την όραση. Με πλακέτες μικροκυκλωμάτων στον εγκέφαλο και με φιλοδοξίες ενός σώματος υπερυπολογιστή καθώς, όπως επαναλαμβάνει, το σώμα ξεπεράστηκε, τουλάχιστον στη σημερινή μορφή του.

Αυτές του οι απόψεις βρίσκουν «πρόσφορο» έδαφος σε αρκετούς κύκλους, οι προτάσεις για εμφανίσεις ανά τον κόσμο «πέφτουν βροχή» και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τον Stelarc.

Σ. Χατζημανώλης

Πηγή: ΑΠΕ

30-153631no-smoking
Γράφει: Φίλιππος Κρομμύδας

Είναι δυνατόν να πιστέψει κανένας ότι αυτά τα διεθνή κέντρα, αυτά τα λόμπι, τα οποία διαμορφώνουν την διεθνή πολιτική και κοινή γνώμη, τα οποία είναι υπεύθυνα για την καταστροφή της παγκοσμίου οικονομίας, για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, για την καταστροφή του πολιτισμού και των εθνικών κρατών, για την καταστροφή της νεολαίας μέσω των ναρκωτικών και των εκφυλισμένων προτύπων που επιβάλλουν, αυτά που είναι υπεύθυνα για την πρόκληση τόσο μεγάλης ανθρώπινης δυστυχίας, κατελήφθησαν ξαφνικά από κρίση ενδιαφέροντος και ανησυχίας για την υγεία μας και την μακροημέρευσή μας; Αμφιβάλω. Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η τεράστια αντικαπνιστική εκστρατεία που έχει εξαπολυθεί παγκοσμίως και έχει τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος για τους λαούς και τις κυβερνήσεις;

Κανείς δεν ξέρει πράγματι τι συμβαίνει. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάμουμε. Δυστυχώς, ποτέ στο παρελθόν η ανθρωπότητα δεν έζησε τόση αδιαφάνεια και συσκότιση, στόχων και κινήτρων, όση σήμερα στον αιώνα της «δημοκρατίας» και της «διαφάνειας».

Στην πολιτική όμως φαίνεται ότι ισχύει το θεώρημα ότι, οι λαοί κυβερνώνται ή δια της βίας, ή δια της κοροϊδίας. Το άθροισμα δε αυτών των δύο ποσοτήτων φαίνεται ότι είναι σταθερό. Όσο υποχωρεί η μία τόσο αυξάνεται η άλλη. Οι υποθέσεις που μπορώ να κάνω εγώ κινούνται σε δύο διαστάσεις. Η μία υπόθεση είναι ότι πίσω από την αντικαπνιστική εκστρατεία ευρίσκονται οικονομικά κίνητρα, ή άλλη αφορά την πολιτισμική διάσταση, την κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά των πολιτών.

Το κάπνισμα αποτελεί για τα κράτη ένα μεγάλο δημοσιονομικό έσοδο. Στην Ελλάδα αποφέρει στον προϋπολογισμό περί τα τρία δισεκατομμύρια Ευρώ ετησίως στην δε ΕΕ γύρω στα εβδομήντα. Αν τώρα καταργηθεί το κάπνισμα τα κράτη στερούνται αυτών των εσόδων. Πως θα τα αναπληρώσουν; Είτε εκποιώντας κρατική περιουσία, είτε αυξάνοντας την φορολογία υγιών οικονομικών δραστηριοτήτων με αποτέλεσμα να πληγεί η πραγματική οικονομία, είτε τέλος προσφεύγοντας σε υψηλότοκο  δανεισμό από τις διεθνείς τράπεζες.
Συμβάλει λοιπόν η απαγόρευση του καπνίσματος σε ακριβώς αυτό που επιδιώκει το κίνημα της παγκοσμιοποιήσεως. Να καταστήσει τις κρατικές οικονομίες  ομήρους των διεθνών χρηματιστηριακών και τραπεζικών κύκλων, τα ίδια δε τα κράτη πολιτικώς ανίσχυρα, προβληματικά, εξαρτημένα από τα κέντρα της παγκόσμιας αυτοκρατορίας.

Το δεύτερο αποτέλεσμα το οποίο επιδιώκει η αντικαπνιστική εκστρατεία είναι η κοινωνική και πολιτισμική ισοπέδωση. Αυτό το οποίο επιδιώκει κάθε αυτοκρατορία. Την δημιουργία μιας άβουλης μάζας, ενός ομοιογενούς χυλού επί του οποίου θα επιπλέει, θα αρμενίζει η τάξη των εξουσιαστών.

Υπήρξε μια εποχή που το κάπνισμα αποτελούσε σύμβολο ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Σύμβολο ανδρισμού, υπογράμμιζε μια αυτοδύναμη και ισχυρά βούληση. Διέκρινε τους ανθρώπους σε ανεξάρτητους και εξαρτημένους. Γι’ αυτό εξ άλλου οι γυναίκες μιμήθηκαν τους άνδρες στο κάπνισμα. Ήταν μέρος της διαδικασίας χειραφετήσεως των.
Όταν το παιδί ήθελε να δείξει ότι ανδρώθηκε, ότι απογαλακτίσθηκε, ότι κατέστη αυτόνομη προσωπικότητα, όταν ήθελε να κερδίσει τον αυτοσεβασμό του, την αυτοεκτίμησή του, έκανε την πρώτη του επαναστατική πράξη, άρχιζε το κάπνισμα.

Τότε γονείς, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, για να εμποδίσουν αυτή την χειραφέτηση, αυτόν τον σφετερισμό της κοινωνικής ιεραρχίας επέβαλαν την απαγόρευση του καπνίσματος. Αυτή η δυνατότητα απαγόρευσης του καπνίσματος, ήταν για τις ομάδες αυτές το σύμβολο της κοινωνικής των κυριαρχίας. Καθιστούσε σαφές ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιγνιδιού, ποιος είχε το πάνω χέρι, ποιος κάνει κουμάντο, οριοθετώντας και οδηγώντας τη κοινωνική διαγωγή.

Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να δούμε και να αναλύσουμε την σύγχρονη αντικαπνιστική εκστρατεία. Αυτός που απαγορεύει το κάπνισμα έχει τον έλεγχο του κοινωνικού συμβολισμού, τον έλεγχο της κοινωνικής διαγωγής είναι λοιπόν στην πραγματικότητα ο εξουσιαστής. Για να καθιερωθεί τώρα αυτός ο μηχανισμός εξουσίας απαιτείται μια μορφή εκπαίδευσης, ένα είδος επεξεργασίας του λαού παρόμοιος μ’ αυτόν που γίνεται στον στρατό και ονομάζεται …καψώνι. Αυτό είναι η αντικαπνιστική εκστρατεία. Ένα πολιτικό καψώνι.
Όσοι έχουν υπηρετήσει στον στρατό είναι οικείοι με την έννοια αυτή. Ας την αναλύσουμε όμως λίγο περισσότερο. Καψώνι είναι μια επεξεργασία στην οποία υποβάλλεται η προσωπικότητα ενός νεοσύλλεκτου για να χάσει την αυτονομία της, την αυτοτέλειά της. Για να μαζικοποιηθεί. Είναι μια αγωγή στην οποία υποβάλλεται η συμπεριφορά του νεοσύλλεκτου για να καταστεί ελέγξιμη, καθοδηγούμενη. Το καψώνι είναι μια μηχανή η οποία κάμπτει την βούληση του στρατιώτου και τον καθιστά όργανο της στρατιωτικής ιεραρχίας. Τον κάνει να υπακούει χωρίς τον
παραμικρό δισταγμό στις εντολές της εξουσίας. Σαν αυτόματο.

Στον στρατό όμως αυτό είναι απαραίτητο. Η αποστολή του στρατιώτου είναι τέτοια που πολλές φορές χρειάζεται να υπερκεράσει την λογική του, το ένστικτο αυτοσυντήρησης, την σωματική κόπωση, τον φόβο.
Γιατί όμως είναι απαραίτητο αυτό και στην κοινωνία; Ο λόγος είναι ότι όσο περνάει ο χρόνος τόσο οι απαιτήσεις της παγκοσμιοποιήσεως θα γίνονται πιο θρασείς, πιο παράλογες. Όλο και πιο πολύ θα στρέφονται κατά των ελευθεριών, και των δικαιωμάτων των πολιτών. Όλο και πιο πολύ θα απαιτούν να παραιτηθούμε από τις αξίες μας, τον πολιτισμό μας, την ιστορία μας, τις αγάπες μας. Όλο και πιο πολύ θα χρειάζεται να θυσιάσουμε τα ιδανικά μας, το μέλλον των παιδιών μας, την φυσική και εργασιακή μας ασφάλεια.

Πρέπει να κάνουμε λογικές υποχωρήσεις, να αλλάξουμε αισθητική, κοινωνικές συνήθειες, πολιτισμικά πρότυπα, να μηδενίσουμε την σκέψη και την προσωπικότητά μας, Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με δυο λεσβίες στο απέναντι διαμέρισμα, δυο  παντρεμένους gay στο διπλανό, με συρματοπλέγματα στα παράθυρα, με κάμερες, με ναρκομανείς έξω από την πόρτα, κι’ ένα τσούρμο λαθρομετανάστες που αποπατούν στην παιδική χαρά της γειτονιάς μας.

Για να τα αποδεχθούμε αναντίρρητα όλα αυτά χρειάζεται να υποστούμε μια πολιτισμική επεξεργασία. Να αποσυνδέσουμε την σκέψη από την συμπεριφορά. Να μάθουμε να υπακούμε τυφλά, αναντίρρητα, σαν ρομπότ, σαν στο στρατό. Να μηδενίσουμε την προσωπικότητά μας.

Αυτά τα πολιτικά καψώνια είναι ένα είδος αντι-παιδείας, για να καμφθούν οι θύλακες αντιστάσεως, και να υποταχθούμε όλοι στην παγκόσμιο εξουσία, παραιτούμενοι άνευ αντιλόγου από κάθε δικαίωμα μας.
Ήδη έχουμε παραιτηθεί από το κοινωνικό κράτος, από την θρησκευτική και εθνική μας ταυτότητα, από την ιστορία μας, αποδεχθήκαμε τους λαθρομετανάστες ως ισότιμους συνομιλητές, καλύπτουμε τους εγκληματίες πίσω από τα «προσωπικά δεδομένα».

Χάσαμε την προσωπική μας ελευθερία και την φυσική μας ασφάλεια, υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας, και βολοδέρνουμε καταχρεωμένοι, άνεργοι, ξένοι στην ίδια μας την πατρίδα. Κι όλα αυτά αδιαμαρτύρητα, παθητικά, φθάνοντας τα όρια ενός ακραίου πολιτικού μαζοχισμού.

Καταντήσαμε πολιτικοί…λαπάδες. Παρατηρείστε τους καπνιστές πως τρέμουν σαν δαρμένα σκυλιά, τουρτουρίζοντας μέσα στο κρύο, με σηκωμένους τους γιακάδες, στα μπαλκόνια, στα πεζοδρόμια, εξορισμένοι, τρομοκρατημένοι, διωγμένοι σαν …κοπρίτες, για να καπνίσουν ένα τσιγάρο, τους λυπάμαι πραγματικά.
Παρατηρείστε τους πως συνωστίζονται σαν κότες μέσα σε στενά, βρώμικα κελιά μέσα σε δύσοσμα αηδιαστικά δωματιάκια  που τα ονομάζουν καπνιστήρια, για να καπνίσουν. Πως υφίστανται αδιαμαρτύρητα αυτό το καψώνι, αυτόν τον ρατσισμό.

Όσον αφορά την ιατρική πλευρά του θέματος, αυτή δεν είναι παρά πρόσχημα, για να μεταφερθεί η συζήτηση, η προσοχή, σε άλλο επίπεδο, όπου η επιχειρηματολογία γι’ αυτόν που απαγορεύει το κάπνισμα γίνεται εύκολη αποτελεσματική και αφοπλιστική.  Το κάπνισμα είναι βλαβερό. Περί αυτού δεν χωράει απολύτως καμιά αμφιβολία. Άλλο όμως αυτό κι άλλο η αντικαπνιστική εκστρατεία. Αυτοί που απαγορεύουν το κάπνισμα δεν το κάνουν για να προφυλάξουν την υγεία των ανθρώπων. Προσποιούνται ότι δήθεν. Στην πραγματικότητα δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή γι’ αυτό. Έχουν πολιτικά και οικονομικά κίνητρα.

Απόδειξη είναι ο μύθος της βλαβερότητας του  παθητικού καπνίσματος. Αυτός ο μύθος, αυτό το τεράστιο ψέμα, δεν αντέχει σε καμία επιστημονική και λογική επεξεργασία και υποστηρίζεται μόνο από ψευτοεπιστήμονες που ακολουθούν την μόδα και σιτίζονται στην αυλή της παγκοσμιοποιήσεως. Ας μας πει κάποιος απ’ αυτούς, πόσα χρόνια ζωής κόβουν και για πόσους καρκίνους είναι υπεύθυνα τα φυτοφάρμακα, οι ορμόνες, τα αντιβιοτικά, τα ηρεμιστικά, τα μεταλλαγμένα, το εξασθενές χρώμιο και τόσα άλλα που μας δίνουν να φάμε και να πιούμε με τις τροφές και το νερό. Τι μέτρα έχουν λάβει εναντίον όλων αυτών; Άλλη απόδειξη αυτής της υποκρισίας είναι η απαγόρευση της εμφάνισης καπνιζόντων ηθοποιών σε κινηματογραφικές ταινίες, και στην τηλεόραση, ενώ επιτρέπονται οι δολοφονίες, η βία, το έγκλημα, τα ναρκωτικά, η ομοφυλοφιλία και κάθε διαστροφή.

Οι καπνιστές έχουν δύο επιλογές για να αντιδράσουν σ’ αυτήν την υποκρισία, σ’ αυτό το καψώνι της παγκοσμιοποιήσεως, αλλά και στον δικό των εξευτελισμό. Ή να κόψουν το κάπνισμα τελείως, ή να σηκωθούν και να φύγουν από όλα τα καφενεία, εστιατόρια, ταβέρνες, σαλόνια, γάμους, βαφτίσια, μνημόσυνα, παρέες κτλ., στις οποίες τους απαγορεύουν να καπνίσουν.

Να απαντήσουν δηλαδή με την ίδια αποφασιστικότητα. Να πουν, ή μας δέχεστε ως καπνιστές, ή …χαίρετε.

ΠΗΓΗ