Αρχείο για Οκτώβριος, 2010

«Μας σπρώχνουν σε εμφύλιο»

Άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων που από επιλογή μένουν ή δουλεύουν  στο κέντρο της Αθήνας μιλούν για τη δύσκολη καθημερινότητά τους.

ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ.

Γοητευτικά σοκάκια στην Πλάκα, χώροι τέχνης στο Μοναστηράκι, γραφικά ταβερνάκια στο Θησείο, ρομαντικές βόλτες κάτω από το μεγαλείο της Ακρόπολης. Κάπου εκεί τελειώνει η γυαλιστερή καρτ-ποστάλ και αρχίζει η πραγματικότητα. Η σκληρή, η βρώμικη, η επικίνδυνη, αυτή που κυριαρχεί στην καθημερινότητα των ανθρώπων που τολμούν να περάσουν την Ομόνοια, να διαβούν την Αθηνάς, να περπατήσουν στο Μεταξουργείο, να ζήσουν στην πλατεία Θεάτρου, να λειτουργήσουν επιχειρήσεις στην πλατεία Κουμουνδούρου, να μεγαλώσουν παιδιά στον Κεραμεικό. Για όλους αυτούς η Αθήνα είναι μια πόλη αμαρτωλή, που διώχνει τους κατοίκους της και παραδίδεται στα χέρια του εγκλήματος, της παράνομης μετανάστευσης, της πορνείας και των ναρκωτικών. Μια πόλη γκέτο.

Ανήλικη πορνεία και «πεζοδρόμιο» έγχρωμων γυναικών κάτω από τη «μύτη» των αστυνομικών. Διακίνηση ναρκωτικών και χρήστες- έφηβοι, ακόμη και παιδιά- κείτονται κατά δεκάδες στα πεζοδρόμια, άψυχα κορμιά με τα μέλη τους τρυπημένα και μελανιασμένα. Ένοπλες ληστείες, κλοπές αυτοκινήτων και κάθε είδους λαθρεμπόριο πάνω σε πανιά και χαρτόκουτα στη μέση του δρόμου. Το γκέτο είναι ένα καζάνι που κοχλάζει και υποκινεί τη βία και τον ρατσισμό. Με ποσοστό κατοίκησης που δεν περνά το 4%, πρόκειται για γειτονιές ερημωμένες, χωνευτήρια για κάθε λογής κατατρεγμένους, τοξικομανείς και αστέγους. Και οι λιγοστοί κάτοικοι τρέπονται σε φυγή.

Η πολιτική ηγεσία αδιαφορεί, η δημοτική αστυνομία σηκώνει τα χέρια ψηλά, η ΕΛ.ΑΣ. αποδεικνύεται ανεπαρκής. Εκατοντάδες τηλεφωνήματα στο «100» μένουν χωρίς απάντηση. Η Αστυνομία λάμπει διά της απουσίας της και εμφανίζεται (αγγίζοντας το… θράσος) στις πιο… αψυχολόγητες περιστάσεις. «Ζούσα στην πλατεία Κουμουνδούρου,ακριβώς πάνω από την γκαλερί που διατηρώ. Είχα καλέσει περισσότερες από 50 φορές την Αστυνομία για κάθε λογής καταγγελίες:ναρκωτικά, πορνεία, ληστείες, μαχαιρώματα. Ποτέ δεν εμφανίστηκε ούτε ένας αστυνομικός» λέει στο «Βήμα» ο κ. Ανδρέας Μελάς, ιδιοκτήτης της γκαλερί «ΑΡΜ».

Φανταστείτε, λοιπόν, την έκπληξή του όταν τη μοναδική νύχτα που οργάνωσε πάρτι στο σπίτι του εμφανίστηκαν… τέσσερα περιπολικά με την αιτιολογία ότι η μουσική ήταν δυνατή! «Ένιωσα ότι με εμπαίζουν, εμένα και όλους όσους υποφέρουμε καθημερινά. Εχασα τον έλεγχο και άρχισα να φωνάζω. Ως αποτέλεσμα συνελήφθην και μεταφέρθηκα με χειροπέδες στο Αυτόφωρο!» διηγείται ο ίδιος. Πέρασε τη νύχτα στο κρατητήριο και η υπόθεσή του ακόμη εκκρεμεί. «Αντιλαμβάνομαι ότι οι αστυνομικοί έκαναν απλώς τη δουλειά τους. Η οργή μου όμως δεν στρεφόταν προς αυτούς αλλά προς την πολιτική ηγεσία που μας χλευάζει με τη στάση της» καταλήγει.

Κάτοικοι κέντρου, οι κυρίες Αννα Βαγενά (αριστερά) και Λίνα Νικολακοπούλου μιλούν για την εμπειρία τους, μερικά χρόνια αφότου αποφάσισαν να επιστρέψουν στην καρδιά της Αθήνας.

Κι αν η ιστορία του κ. Μελά εκπλήσσει, η συνομιλία με κατοίκους, γνωστούς από τη δουλειά τους, πολλές φορές σοκάρει. Η στιχουργός, κυρία Λίνα Νικολακοπούλου, μετακόμισε στον Κεραμεικό το 1998. «Ένιωθα τόσο ασφαλής που έβγαζα βόλτα τον σκύλο μου στις δύο τα χαράματα!» θυμάται σήμερα για τα πρώτα χρόνια της στην περιοχή. «Σήμερα νιώθω διαρκώς ότι βρίσκομαι υπό απειλή. Έχω πέσει δύο φορές θύμα ληστείας στη Σοφοκλέους και από τον τρόμο που βίωσα έχω να περάσω έξι μήνες από εκεί. Μας αναγκάζουν να ζούμε σαν φυγάδες, να εφευρίσκουμε τρόπους να έχουμε κρυμμένα στα ρούχα μας τα λεφτά, το κινητό χωμένο στις τσέπες, να μη φοράμε ρούχα που προκαλούν» λέει εμφανώς τρομοκρατημένη. «Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται στον Κεραμεικό. Το πατρικό μου βρίσκεται στον Άγιο Παντελεήμονα και όσο ζούσε η μητέρα μου έτρεμα στην ιδέα ότι δεν θα έχει επιστρέψει σπίτι πριν από τις… έξι το απόγευμα. Εκεί ληστές έσυραν στενή μου φίλη από τον λαιμό προσπαθώντας να της κλέψουν την τσάντα και παρά τρίχα γλίτωσε τη ζωή της». Για την ηθοποιό, κυρία Άννα Βαγενά, η κατάσταση δεν είναι διαφορετική. Προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της καταγγελίας για όσα συμβαίνουν από τους «κατακτητές» του κέντρου και της απουσίας της Πολιτείας. «Επιλέξαμε το Μεταξουργείο ως βάση για το θέατρο, το σπίτι μας, αλλά και για τη ζωή μας, γιατί πιστεύαμε στην ομορφιά και στην αξία του αθηναϊκού κέντρου» λέει στο «Βήμα». «Ωστόσο η κατάσταση βαίνει απ΄ το κακό στο χειρότερο διότι η πολιτεία μάς έχει εγκαταλείψει». Για τη γνωστή ηθοποιό «το κέντρο έχει μετατραπεί σε ένα χωνευτήρι που υποδέχεται παράνομους μετανάστες και τοξικομανείς και τους μετατρέπει σε λεία για κάθε είδους κυκλώματα που δρουν στα σοκάκια του. Ελλείψει κρατικής πρόνοιας, όλοι αυτοί μένουν αβοήθητοι και ζουν υπό άθλιες συνθήκες, με αποτέλεσμα να απορροφώνται στην παραβατικότητα». Τονίζει όμως ότι «δεν βρισκόμαστε απέναντί τους αλλά δίπλα τους, τα προβλήματά τους μετατρέπονται σε δικά μας και γι΄ αυτό απαιτούμε όλοι μαζί πολιτική βούληση και έργο».

Κ. ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ μουσικός, πρώην ιδιοκτήτης του «Guru Βar», πλατεία Θεάτρου.


«Δεν μετανιώνω που έκλεισα το “Guru Βar”»

«Καθώς η πολιτική ηγεσία αδυνατεί να βρει λύσεις για σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, όπως τα ναρκωτικά, η μετανάστευση και η πορνεία, είναι πολύ “βολικό” να τα αφήνει να εκδηλώνονται ανεξέλεγκτα σε μια περιοχή για να παραμένουν “καθαρές” οι υπόλοιπες. Και το κέντρο της Αθήνας ήταν ιδανική περιοχή διότι η πλειονότητα των κατοίκων ως μετανάστες δεν έχουν καν δικαίωμα ψήφου, ενώ οι λίγοι έλληνες κάτοικοι συνήθως έχουν τα εκλογικά τους δικαιώματα στον τόπο καταγωγής τους. Ετσι οι πολιτικοί επέτρεψαν τη δημιουργία ενός γκέτο το οποίο εξελίχθηκε σε μια τεράστια ζώνη ανομίας, με αποτέλεσμα εμείς, οι νόμιμοι επιχειρηματίες, να καταλήξουμε υπό διωγμό. Υπό αυτές τις συνθήκες αναγκάστηκα να κλείσω το “Guru Βar” ύστερα από περισσότερα από δέκα χρόνια λειτουργίας και δεν το μετάνιωσα. Ηταν εξευτελιστικό να πληρώνω φόρους και εισφορές σε ένα κράτος που δε μπορεί να παρέχει τα βασικά. Ηταν ταπεινωτικό έξω από τον χώρο ψυχαγωγίας που με μεράκι είχαμε χτίσει να κείτονται λιπόθυμοι τοξικομανείς, να βασιλεύουν τα σκουπίδια, να ληστεύονται και να δολοφονούνται άνθρωποι».

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ τραγουδίστρια, συνθέτις, στιχουργός, Κεραμεικός.

«Το κέντρο θα γίνει Άγιος Παντελεήμων»

«Ύστερα από 20 χρόνια στο Χαλάνδρι αποφάσισα το 1998 να επιστρέψω στο κέντρο της Αθήνας, στον Κεραμεικό, με τον οποίο είχα συνδέσει υπέροχες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια και το σπίτι των παππούδων μου. Ο Κεραμεικός ήταν τότε μια πολυπολιτισμική περιοχή, υποβαθμισμένη αλλά αγνή, όπου συμβίωναν έλληνες κάτοικοι με πολλούς αθίγγανους που έκαναν σαματά με τα… γλέντια και τα κλαρίνα τους. Πού να φανταζόμουν ότι θα μετατρεπόταν λόγω της αδιαφορίας των Αρχών σε δημόσιο ουρητήριο, άντρο τοξικομανών και εγκληματιών; Το χειρότερο ωστόσο είναι ότι η απαξία της πολιτείας έχει οδηγήσει στην έξαρση του ρατσισμού και το ίδιο το κράτος θα οδηγήσει το κέντρο στις “εμφυλιακές” καταστάσεις του Αγίου Παντελεήμονα! Γι΄ αυτό οι πολίτες ενωμένοι παλεύουμε να σώσουμε την περιοχή από όλους αυτούς που θέλουν να την εκμηδενίσουν και εγώ θα είμαι η τελευταία που θα εγκαταλείψει το πλοίο».

ΡΕΒΕΚΚΑ ΚΑΜΧΗ ιδιοκτήτρια γκαλερί, Μεταξουργείο


«Οι αστυνομικοί περιπολούν μόνο στο Κολωνάκι»

«Ζω και εργάζομαι στο Μεταξουργείο, όπου η καθημερινότητά μας έχει μετατραπεί σε κόλαση. Μπροστά στο παράθυρό μου γίνονται ντιλ ναρκωτικών, γυναίκες ληστεύονται, τοξικομανείς τρυπιούνται και ξεπλένουν τα αίματα στα σκαλιά του σπιτιού μου. Το χειρότερο είναι πως όταν καλώ την Αστυνομία λαμβάνω διαρκώς απαντήσεις του τύπου “και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;” τη στιγμή που στην πλατεία Κολωνακίου βρίσκονται διαρκώς τουλάχιστον έξι αστυνομικοί σε περιπολία! Παρ΄ όλα αυτά, δεν σκοπεύω να τραπώ σε φυγή, γιατί πιστεύω ότι εμείς οι πολίτες μπορούμε να προστατεύσουμε τη γειτονιά μας με τις κινητοποιήσεις μας. Είμαι μέλος της Πρότυπης Γειτονιάς, συμμετείχα στη δημιουργία προσωρινών κήπων σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και πλέον έχω αναλάβει να φροντίζω τα φυτά και να… μαζεύω τα σκουπίδια για να προστατεύσω αυτό που δημιουργήσαμε!».

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΔΟΥΚΑΣ δημοσιογράφος, πλατεία Κουμουνδούρου.


«Η Αθήνα ενσυνειδήτως έγινε γκέτο»

«Ζω εδώ και 12 χρόνια στην πλατεία Κουμουνδούρου και έχω βιώσει αυτοπροσώπως τόσο τις κινήσεις αναβάθμισης ως το 2004 όσο και την απόλυτη εγκατάλειψη του κέντρου τα τελευταία έξι χρόνια. Το κέντρο αφέθηκε ενσυνείδητα να μετατραπεί σε γήπεδο για τα κυκλώματα που βγάζουν εκατομμύρια ευρώ μέσα από τα ναρκωτικά, την ανήλικη πορνεία, το παρεμπόριο και την εκμετάλλευση των μεταναστών. Τα μόνα “μέτρα” που έλαβε η πολιτεία ήταν οι κατά περιόδους “επιχειρήσεις-σκούπα” και η μεταφορά του ΟΚΑΝΑ στην πλατεία Θεάτρου, με αποτέλεσμα οι έμποροι ναρκωτικών να μετατρέψουν σε… βαποράκια τους άπορους μετανάστες! Την ίδια στιγμή οι πρωτοβουλίες των πολιτών, όπως η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, της οποίας είμαι ιδρυτικό μέλος, λοιδορούνταν για τις καταγγελίες και τις προτάσεις τους, τη στιγμή που οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι να υποβάλουν προτάσεις και να αναλάβουν έργο δήλωναν (και εξακολουθούν να δηλώνουν) αναρμόδιοι».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΙΧΟΣ ηθοποιός, πλατεία Θεάτρου.


«Κουράστηκα να ακούω κραυγές μέσα στη νύχτα»

«Η ζωή μας μετατράπηκε μέσα σε λίγα χρόνια σε πεδίο πολέμου. Εχω πέσει τέσσερις φορές θύμα κλοπής, ενώ τις νύχτες ξυπνώ από τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που ληστεύονται κάτω από το παράθυρό μου. Εχω καλέσει την Αστυνομία επανειλημμένως περνώντας νύχτες ολόκληρες άγρυπνος στο τηλέφωνο, ωστόσο το μόνο που έλαβα ήταν αδιαφορία. Είμαστε αποκομμένοι από τους φίλους και τους συγγενείς μας, γιατί κανείς πλέον δεν τολμά να μας επισκεφθεί στη μέση του γκέτο, ενώ για να πάμε τα παιδιά μας στο σχολείο περνούμε πάνω από “πτώματα” σωριασμένα στην εξώπορτά μας. Πρόσφατα αντιλήφθηκα ότι, αν θέλω η κόρη μου να μεγαλώσει ως φυσιολογικό παιδί, έπρεπε να τη βγάλω από αυτή την κόλαση- και αυτό έκανα. Νοίκιασα ένα νέο διαμέρισμα στα προάστια για να προστατεύσω το παιδί μου, εγώ όμως αρνούμαι να εγκαταλείψω το σπίτι μου και να μετατραπώ σε φυγάδα για χάρη όλων αυτών που έχουν αφήσει το κέντρο να γίνει ζούγκλα».

ΒΑΣΩ ΚΟΝΣΟΛΑ σχεδιάστρια μόδας, Ψυρρή.


«Τα δύσκολα μας ένωσαν»

«Από το 2007 περνώ ολόκληρη την ημέρα μου στη γειτονιά του Ψυρρή καθώς το ατελιέ μου βρίσκεται εκεί από το 2003 και η κατοικία μου από το 2007. Εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται η πιο όμορφη περιοχή της Αθήνας, στα πόδια της Ακρόπολης, εξελίσσεται μια κατάσταση πλήρους ανομίας. Από κάθε παράθυρο του σπιτιού μου βλέπω έναν διαφορετικό έμπορο ναρκωτικών να κάνει τις αγοραπωλησίες του μέρα μεσημέρι! Η Αστυνομία δεν πατάει στη γειτονιά μας και είμαστε αφημένοι στο έλεος των κυκλωμάτων και της παρανομίας. Υπάρχει όμως και ένα θετικό σε όλη αυτή την κατάσταση. Λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι λίγοι κάτοικοι και επιχειρηματίες της περιοχής έχουν αναπτύξει έντονο το αίσθημα της αλληλεγγύης. Οταν πρωτοήρθα έμεινα έκπληκτη από την ευγένεια των ανθρώπων που προσέφεραν βοήθεια και συμβουλές στον νεοφερμένο με σκοπό να τον προστατεύσουν. Αυτά τα αγνά στοιχεία είναι τα μόνα που θυμίζουν αθηναϊκή “γειτονιά” στο κέντρο της μεγαλούπολης».

ΕΛΛΗ ΙΣΜΑΗΛΙΔΟΥ

Πηγή: ΒΗΜΑ

helectra

Advertisements

Την 28η Οκτωβρίου 1940, μια χούφτα Έλληνες, με ελάχιστα εφόδια, τόλμησαν να ορθώσουν ανάστημα τους και να αντισταθούν στις σιδερόφραχτες στρατιές, των Ιταλών κατακτητών. Η ακοίμητη φλόγα της λευτεριάς, που καίει μέσα σε κάθε ελληνική ψυχή και η πίστη στα  ακατάλυτα ιδανικά της φυλής μας, έδωσαν το θάρρος, τη δύναμη και την τόλμη στους Έλληνες στρατιώτες να γίνουν Ήρωες.

Εδώ στην άκρη της Ευρώπης, ένας μικρός λαός με μεγάλη θέληση και λαμπρό παρελθόν, είχε πάρει τη μεγάλη απόφαση. Ν’ αντισταθεί, να ορθώσει το ανάστημά του, να γίνει το τείχος το απόρθητο που θα υπερασπίσει τα ιερά και τα όσια της φυλής του.

Ο Μουσολίνι ξέχασε ότι τη χώρα αυτή την υπερασπίζονταν οι απόγονοι του Λεωνίδα και του Διάκου και ζήτησε με τον πρεσβευτή του, την αξέχαστη εκείνη αυγή της 28ης Οκτωβρίου 1940, να του παραδοθεί η Ελλάδα.

«ΟΧΙ» απάντησε ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Ιωάννης Μεταξάς. «ΟΧΙ» απάντησε μ’ ένα στόμα κι ολόκληρη η Ελληνική φυλή. Στα χιονισμένα βουνά οι Έλληνες έδειξαν στην ανθρωπότητα ότι η υπεροχή δεν ανήκει στο πλήθος, ανήκει σ’ εκείνους που λατρεύουν τη λευτεριά, ανήκει σ’ αυτούς που φλογίζονται από αγάπη για την πατρίδα, σ’ αυτούς που πιστεύουν τα αγνά της ανθρωπότητας ιδανικά, σ’ αυτούς που αψηφούν το θάνατο και τους κινδύνους. Οι μικροί, οι ασήμαντοι, κατά τους αντιπάλους τους, έγιναν τα φοβερά θεριά, η φωτιά κι η καταιγίδα, ο όλεθρος κι η καταστροφή, που διέλυσε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Αυτός ο άνισος αγώνας έγινε αιτία ειπωθεί το περίφημο «Οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Τεράστιες ήταν οι καταστροφές στις τάξεις του εχθρού. Οι ατέλειωτες στρατιές του Μουσολίνι καταστράφηκαν. Ο ενθουσιασμός των Ιταλών σπάει και διαλύεται. Οι διοικητές της Ιταλικής στρατιάς αλλάζουν. Τέλος επισκέπτεται το μέτωπο ο ίδιος ο Ντούτσε. Δεν πιστεύει σ’ αυτά που γίνονται. Ο εγωισμός του δε δέχεται αυτή την προσβολή. Η Ελλάδα γι αυτόν ήταν ζήτημα ωρών και τώρα να του στοιχίσει τόσο αίμα και τόση καθυστέρηση; Διαπιστώνει όμως ότι οι αντίπαλοί του δεν είναι άνθρωποι αλλά υπεράνθρωποι. Πολεμούν σα θεριά υπερασπίζοντας τα τίμια χώματά τους. Είναι ήρωες.

Έξι μήνες πάλεψαν οι Έλληνες, μέχρι που γερμανικά Στούκας άρχισαν να σπέρνουν τον όλεθρο και την καταστροφή στις μεγάλες Ελληνικές πόλεις. Οι εχθροί πατούν τα άγια και αιματοβαμμένα χώματα της πατρίδας μας τον Απρίλη του 41 .

helectra

Share

Το κοινοβιακό  Βατοπέδι
Ομίχλη σκεπάζει τη Μονή Βατοπεδίου. Ομίχλη παρεξηγήσεων και στερεοτύπων, κακεντρέχειας και σκανδαλοθηρίας. Πιθανόν να υπήρξαν ατασθαλίες, παρατυπίες, έκνομες πράξεις – δεν γνωρίζω το υλικό των δύο εξεταστικών επιτροπών της Βουλής, το υλικό της δικαστικής έρευνας, τα πορίσματα των ελεγκτών. Αλλωστε, ποιος τα γνωρίζει σε βάθος; Ωστόσο, ο διαθλασμένος αντίλαλος του σκανδάλου, η δαιμονονοποίηση των πρωταγωνιστών, η βίαιη εκδραμάτιση των γεγονότων από τα εντυπωσιοθηρικά μίντια, τα σκεπάζουν όλα: Πραγματικά περιστατικά, ιστορία, παράδοση, ανθρώπους.

Η ιστορία της μονής Βατοπεδίου είναι μακρά, και είναι λαμπρή, πλήρης αυτοκρατόρων, βασιλέων και ηγεμόνων. Στην είσοδο του καθολικού, στις αφιερώσεις, στην εικονογραφία, στα ευαγγέλια, είναι παντού γραμμένα ονόματα Καντακουζηνών και Παλαιολόγων. Στα λαμπρά κτίσματα, στους ναούς και τα παρεκκλήσια, στις σκήτες και τα εξαρτήματα, στα μετόχια, στη μεγάλη ακίνητη περιουσία, στα ανεκτίμητα κειμήλια και χειρόγραφα, στα βιβλία και τα λείψανα, στα ονόματα αγίων, γερόντων και επισκόπων, στα ερείπια της Αθωνιάδος Σχολής παραδίπλα, παντού, είναι γραμμένη αυτή η βαριά κληρονομιά, η απέραντη ιστορία. Είναι το πλουσιότερο βασιλομονάστηρο του Όρους, πνευματική κοιτίδα για Βυζαντινούς, Ελληνες, Ρώσους και Σέρβους.

Αυτή η βασιλική λάμψη θάμπωσε τον ιερομόναχο Εφραίμ και τον μοναχό Αρσένιο, όταν το 1991 έφτασαν με τη συνοδεία του γέροντος Ιωσήφ από τη Νέα Σκήτη στο παρηκμασμένο μοναστήρι, το κατέλαβαν και το κατέστησαν κοινοβιακό, από ιδιόρρυθμο. Το Ορος είχε εν τω μεταξύ, από το 1968, γνωρίσει την κοινοβιακή αναγέννηση, και το Βατοπέδι με την Ιβήρων ήσαν τα τελευταία ιδιόρρυθμα κατάλοιπα. Οι νέοι κληρονόμοι του βασιλομονάστηρου βρήκαν φθορά και παρακμή. Ρίχτηκαν στη δουλειά, το αναστήλωσαν και το ξαναζωντάνεψαν. Το έργο ήταν τεράστιο. Τεράστια ήταν και η επιρροή που άσκησε το μοναστήρι στους λαϊκής καταγωγής, επαρχιώτες μοναχούς: Ξάφνου ένιωσαν διάδοχοι των αυτοκρατόρων ιδρυτών και δωρητών.

Τα σχέδιά τους μετά την αναστήλωση πήραν άλλες διαστάσεις, αυτοκρατορικές. Οι φιλικές σχέσεις με πολιτικούς και εστεμμένους, ο πλούτος που δυνητικά μπορούσε να διαθέτει η μονή, τους έβαλαν σε δρόμους τρελής ανάπτυξης, κοσμικής. Ο καιρός τους άλλωστε ήταν ο καιρός που όλο το Ορος είχε μετατραπεί σε εργοτάξιο, με διαρκή ροή κοινοτικών και εθνικών πόρων, με αξιοποίηση της μοναστηριακής περιουσίας.

Τα αναβαθμισμένα υπερφιλόδοξα σχέδια φέρνουν και άλλους λογισμούς, λογισμούς εξουσίας. Το ανακαινισμένο Βατοπέδι είχε αναδείξει ήδη από την αδελφότητα έναν μητροπολίτη και παρ’ ολίγον αρχιεπίσκοπο, τον Λεμεσού Αθανάσιο. Φιλοξενούσε υπουργούς, φιλοξενούσε τον διάδοχο του αγγλικού θρόνου. Μέθη δύναμης και εξουσίας κύκλωσε την αδελφότητα: Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος πειρασμός. Οραματίζονταν μια βυζαντινή πόλη στην Αττική, μια εκτός τόπου και χρόνου Ντίσνεϊλαντ στην καρδιά της ζαλισμένης και κουρασμένης Ελλάδας του 21ου αιώνα. Σε αυτή τη διόλου νηφάλια μέθη τους βρήκε το σκάνδαλο του real estate, σκοτεινό, περίπλοκο, δυσνόητο, πρόσφορο για πολιτική εκμετάλλευση. Και συκοφαντικό εντέλει για όλο τον αγιορείτικο μοναχισμό.

Νίκος Γ. Ξυδάκης

Πηγή

helectra

Share

Ένα απλό τεστ για να διαπιστώσετε αν ξεχνάτε φυσιολογικά ή παθολογικά.

Χάνετε συχνά τα κλειδιά του αυτοκινήτου σας; Δεν θυμάστε πού ακριβώς το παρκάρατε το προηγούμενο βράδυ; Ξεχνάτε τα ονόματα των ανθρώπων που γνωρίσατε μόλις πριν από λίγες ημέρες; Ίσως αυτά να είναι τα πρώτα (ανησυχητικά) σημάδια ότι η μνήμη σας είναι αδύναμη ή αρχίζει να εξασθενεί και χρειάζεται άμεση τόνωση.

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη πρόσφατα ανάμεσα σε 1.400 αναγνώστες του επιστημονικού περιοδικού «Νature», περίπου το 20% εξ αυτών παραδέχτηκε ότι έχει δοκιμάσει έστω μία φορά τα λεγόμενα «έξυπνα» φάρμακα τόνωσης της μνήμης, όπως το Ritalin ή το Μodafinil.

Το περιοδικό δημοσιεύει ένα απλό τεστ με τη μορφή «συμπτωμάτων» τα οποία αποδεικνύουν αν υπάρχει πρόβλημα ή όχι. Και κατατάσσουν τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες: Σε αυτούς που κακώς ανησυχούν, σε άλλους που μπορεί να αντιμετωπίζουν πρόβλημα και σε εκείνους που πρέπει να επισκεφθούν τον γιατρό τους γιατί η αμνησία τούς έχει ήδη χτυπήσει την πόρτα.

Πηγή: ΒΗΜΑ

helectra

Share


Την προβολή και υιοθέτηση ενός νέου αξιακού κώδικα επεδίωκαν οι υπεύθυνοι εκπαίδευσης για τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες, στις πρώην ανατολικές χώρες, μέσα από τη συγγραφή των σχολικών βιβλίων. Στο συμπέρασμα αυτό συντείνει έρευνα της Μαρίας Μποντίλα, Δρ. Ιστορίας της Εκπαίδευσης, στοιχεία της οποίας παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της έκθεσης, με τίτλο: «100 Χρόνια Σχολικό Βιβλίο: 1884-1984».

Η προσπάθεια υιοθέτησης ενός νέου αξιακού κώδικα φαίνεται εκ πρώτης, όπως επισημαίνει η κ. Μποντίλα, από την επιλογή των κειμένων που παρατίθενται στα βιβλία.


Τα κείμενα των βιβλίων είναι τριών ειδών. Είναι κείμενα λογοτεχνικά, ήδη γνωστά και καταξιωμένα στην Ελλάδα, με αναφορές στις ήδη υπάρχουσες ιστορίες της Λογοτεχνίας. Είναι, επίσης, κείμενα λογοτεχνικά, στρατευμένα, γνωστών αλλά και αγνώστων συγγραφέων του αριστερού πολιτικού χώρου και είναι και κείμενα «επικαιρικά» γραμμένα ad hoc, για να εξυπηρετήσουν κάποιες συγκεκριμένες ανάγκες, μια συγκεκριμένη στιγμή.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι, όπως επισημαίνει η ερευνήτρια, τα κείμενα που αναφέρονται στο θάνατο του Μπελογιάννη.


«Η εκτέλεση του Μπελογιάννη έγινε στις 30 Μαρτίου του 1952 και στο βιβλίο της Δ΄ Δημοτικού που εκδόθηκε στις 23-6-1953 υπάρχουν μικρά αποσπάσματα από ποιήματα και πεζά. Στο Αναγνωστικό επίσης της Στ΄ Δημοτικού που τυπώθηκε το Σεπτέμβριο του 1954 υπάρχει ένα κείμενο του Ν. Ζαχαριάδη αφιερωμένο στον Ν. Μπελογιάννη. Ένα άλλο παράδειγμα είναι δύο κείμενα των Αναγνωστικών που αναφέρονται στη θέση του ΚΚΕ όσον αφορά στην αποστολή Ελλήνων στρατιωτών στην Κορέα και το διήγημα ‘Οι αποφυλακισμένοι’ της Διδούς Σωτηρίου, στο Αναγνωστικό για την Ζ΄ τάξη του 1964″, σημειώνει η κ. Μποντίλα.

Κείμενο: Αποστόλης Ζώης

helectra

Share

Καινούργια άλμπουμ από Ερικ Κλάπτον, Μπομπ Ντίλαν, Ελτον Τζον, Νιλ Γιανγκ, Ρόμπερτ Πλαντ και το «Αφεντικό».

Κάτι συμβαίνει αυτό το φθινόπωρο με τους «γερόλυκους» της ροκ. Λες να έχουν συνωμοτήσει μεταξύ τους, όλοι οι «μεγάλοι» του παρελθόντος καταθέτουν νέες δισκογραφικές προτάσεις. Εκτός από τον Μπράιαν Φέρι και τον Κάρλος Σαντάνα – στους οποίους αναφερθήκαμε παλαιότερα- μιλάμε επίσης για τους Μπομπ Ντίλαν, Μπρους Σπρίνγκστιν, Ελτον Τζον, Νιλ Γιανγκ, Ρόμπερτ Πλαντ, Τζο Κόκερ, Φιλ Κόλινς και βεβαίως τον Ερικ Κλάπτον: Μια μαζική αντεπίθεση της «παλιοσειράς» σε ένα χρονικό σημείο όπου οι ταλαντούχοι νέοι δημιουργοί σπανίζουν.

Το νέο άλμπουμ του Ερικ Κλάπτον με τίτλο το όνομά του, είναι το 19ο της σόλο δισκογραφίας του και, ως συνήθως, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο ίδιος λέει ότι «αυτό το άλμπουμ δεν κατέληξε καθόλου όπως είχε αρχικώς σχεδιαστεί. Βασικά είναι πολύ καλύτερο απ΄ όσο υπολόγιζα.Κατά κάποιον τρόπο…απλώς το άφησα να γίνει». Άλλωστε δεν έχει πλέον τίποτε να αποδείξει: Έχει πουλήσει δεκάδες εκατομμύρια άλμπουμ, έχει γράψει Ιστορία ηχογραφώντας μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, έχει κερδίσει δεκάδες βραβεία και είναι ο μοναδικός καλλιτέχνης που έχει μπει τρεις φορές στο «Rock Αnd Roll Ηall Οf Fame» – ως μέλος των Υardbirds, των Cream και ως σόλο καλλιτέχνης.


Το «Clapton» είναι ένας συνδυασμός νέου υλικού και διασκευών. Μερικά τραγούδια είναι ήδη γνωστά από τις συναυλίες του εμβληματικού κιθαρίστα, ενώ το ενδιαφέρον εστιάζεται στις πολύ ενδιαφέρουσες συνεργασίες με τον Στίβι Γουίνγουντ, τον Γουίντον Μαρσάλις, τη Σέριλ Κρόου και τον Αλέν Τουσέν.

ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: ΒΗΜΑ

helectra

Share