Αρχείο για 19 Δεκεμβρίου 2010

ΣΤΡΙΓΚΛΙΖΑΝ ΤΑ ΜΕΓΑΦΩΝΑ ΚΑΙ ΑΝΑΒΟΣΒΗΝΑΝ ΟΙ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

…για τα άτομα με προβλήματα κώφωσης και όρασης κι ακούγονταν παράφωνα τραγούδια του συρμού (που λέει και το τραγούδι).

Από το βιβλίο της Σοφίας Κολοτούρου «ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ;»

Κι επειδή η Πρωτομαγιά ως γνωστόν δεν είναι αργία, είναι απεργία, αλλά και μια ευκαιρία για αποδράσεις εις τας εξοχάς, είπα να συνδυάσω τα ασυνδύαστα και να πάω μια εκδρομή στην Κρήτη.

Μικρότερη, έμεινα επί μία ολόκληρη δεκαετία στο Ηράκλειο της Κρήτης κι επειδή οι δικοί μου ζούσαν πάντα στην Αθήνα έχω κάνει άπειρα δρομολόγια με το καράβι και μάλιστα τις περισσότερες φορές ταξίδευα μόνη. Όταν γνώρισα τον άντρα μου, μια από τις πρώτες ερωτήσεις που μου έκανε (δεδομένου ότι τότε ήταν ναυτικός) ήταν η εξής: «Φαντάζομαι ότι πάντοτε ενημερώνεις στη ρεσεψιόν του πλοίου για το θέμα της ακοής σου, έτσι δεν είναι»;

H δική μου αντίδραση ήταν να πέσω από τα σύννεφα, που λένε οι δημοσιογράφοι (είπα να κάνω πιο γλαφυρό το κείμενο) και να απαντήσω: «Όχι βέβαια, δεν έχω ενημερώσει ποτέ κανέναν, θα έπρεπε;»

«Και βέβαια θα έπρεπε», μου απάντησε, «σοβαρολογείς; Αν κινδυνέψει πχ να βυθιστεί το καράβι, πως θα το ξέρει το πλήρωμα να έρθει να ειδοποιήσει εσένα ειδικά»;  «E, καλά», είπα εγώ, «πρώτον σιγά μην βυθίζονται τα πλοία στο Αιγαίο στην εποχή μας, το τελευταίο ήταν στη Φαλκονέρα πριν από 40 χρόνια. Δεύτερον, άμα δω τους άλλους να τρέχουν πανικόβλητοι, δεν μπορεί, θα την ψυλλιαστώ την δουλειά». (περισσότερα…)

Advertisements