Posts Tagged ‘αναστενάρης’

Οι αρχαίοι  Έλληνες φαίνεται πως είχαν ανακαλύψει το μεγάλο το μυστικό της Αειζωίας και της αιώνιας νεότητας!

Οι μυημένοι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν και ποιά αποτελέσματα να περιμένουν, αν η μέθοδος εφαρμοζόταν σωστά. Τα δρώμενα των Μυστηρίων ήταν απόρρητα με όρκο σιωπής επί ποινή θανάτου, άρα δεν λέγονταν και δεν γράφονταν κι  ελάχιστα έχουν διαρρεύσει! Οι τεχνικές είναι συνυφασμένες με τέσσερα ή πέντε στοιχεία: Αιθέρα, Φωτιά, Αέρα, Νερό, Γη.

Ο Απολλόδωρος μας πληροφορεί περιγράφοντας τον τρόπο που η Θεά Δήμητρα προσπάθησε να κάνει τον Δημοφώντα αθάνατο: «…βουλομένη δε αυτό αθάνατον ποιήσαι, τας νύκτας εις πυρ κατετίθει το βρέφος και περιήρει τας θνητάς σάρκας αυτού».


Επειδή ο Δημοφών μεγάλωνε παραδόξως κάθε μέρα, την παραφύλαξε η μητέρα του Μετάνειρα, η οποία όταν την είδε να το έχει «εις πυρ εγκεκρυμμένον», έβαλε τις φωνές και το βρέφος κάηκε. Τι είδους φωτιά ήταν αυτή, που η Δήμητρα έχωνε κι έψηνε τον Δημοφώντα; Πως έφευγαν οι θνητές σάρκες με το πυρ και με τι αντικαθίσταντο; Γιατί μόλις η Μετάνειρα φώναξε η Δήμητρα άφησε το παιδί να καεί;

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο «εις πυρ εγκεκρυμμένον» σημαίνει πως τον έκρυβε στα πυρωμένα κάρβουνα και τις στάχτες και τον σιγόψηνε, τον έλουζε δηλαδή με κάποιο πυρ, μία ακτινοβολία που ίσως προκαλεί μεταλλάξεις στο DNA, δημιουργώντας ένα νέο τύπο αθάνατων και αγέραστων κυτταρικών δομών, απαλλαγμένων από τα γονίδια του θανάτου και του γήρατος.

Ή μ’ ένα νυστέρι  λέιζερ,  αφαιρούσε τα γονίδια του γήρατος και του θανάτου, τις «θνητές σάρκες». Η τελετουργία έπρεπε να γίνει σε απόλυτη απομόνωση κι ηρεμία, γι’ αυτό η Δήμητρα εργαζόταν νύχτα. Η μετάλλαξη έπρεπε να είναι σταδιακή, γι’ αυτό διαρκούσε πολλές νύχτες. Αν λοιπόν η Μετάνειρα μπήκε τσιρίζοντας, πιθανόν να ταράχθηκε η Δήμητρα κι  έκαψε τον Δημοφώντα ή έκανε κάποιο λάθος και  προκάλεσε ανεπανόρθωτη βλάβη στη δομή των κυττάρων του παιδιού, έτσι ώστε να μην μπορεί ξανά να υποστεί τη διαδικασία της γονιδιακής μετάλλαξης.

Ο Απολλόδωρος αναφέρει και την περίπτωση του Αχιλλέως, που απέκτησε η Θέτιδα από τον Πηλέα «αθάνατον θέλουσα ποιήσαι τούτο, κρυφά Πηλέως εις το πυρ εγκρύβουσα της νυκτός έφθειρε ό ήν αυτώ θνητόν πατρώον, μεθ’ ημέραν δε έχριε αμβροσία». Ο Πηλέας όμως παραφύλαξε κι όταν είδε το παιδί επάνω στη φωτιά έβαλε τις φωνές. Κι η Θέτις παράτησε το νήπιο  και πήγε στις Νηρηίδες. Η ίδια ακριβώς μέθοδος με την Δήμητρα!


Αν ένας αναστενάρης, έπαιρνε ένα μωρό και το έβαζε να περπατήσει στ’ αναμμένα κάρβουνα, με όλη την τελετουργία που κάνει άτρωτα τα πόδια του, κι εκείνη την ώρα ορμούσε ο γονιός ουρλιάζοντας ότι του καίει το παιδί, το πιθανώτερο είναι πως θα χάλαγε την συγκέντρωση του αναστενάρη και θα του καιγόταν το παιδί!


Η Αθανασία λοιπόν, δεν ήταν μια συγκεχυμένη σύλληψη μιάς ατελούς ιδέας! Ήταν ένα συχνό φαινόμενο, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων. Αυτή η μεγάλη αρχαιότητα των τελετουργιών έχει σημασία σήμερα, γιατί αν πράγματι οι μακρινοί μας πρόγονοι σκέφτονταν και πειραματίζονταν γύρω από τη δυνατότητα βελτίωσης και ανάπτυξης του οργανισμού τους, επί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, δεν αποκλείεται καθόλου να είχαν φθάσει σε απίστευτα προχωρημένες γνώσεις και τεχνικές σ’ αυτόν τον τομέα!

Αν μελετήσουμε με αγνότητα και καθαρό νου τους μύθους, τις θρησκείες και τις παραδόσεις μας, θα μείνουμε κατάπληκτοι μπρος στην απέραντη ομορφιά και το μυστήριο της αλήθειας που τkρύβεται μέσα τους. Σα ν’ ανοίγουμε μυστικά την Πύλη ελευθερίας. Πύλη ποιοτικού άλματος από τα παλαιά και άχρηστα πρότυπα και σύμπαντα ελαττωμένης εκδήλωσης της ζωής, προς την αειζωία.

Πηγή: Το βιβλίο αειζωΐα του Α. Τσακαλία

helectra

Share

Advertisements