Posts Tagged ‘νεράιδες’

Οι πηγές με το γλυκό νερό, που τις ζώνουν μύθοι με νεράιδες, ο τόπος που μοιάζει να γεννήθηκε μέσα από κάποιο μεγάλο σεισμό, τα άσπρα βότσαλα της τοξωτής ακτής, που έχει μήκος 850μ., τα ρεύματα που χρωματίζουν το απέραντο θαλασσινό λιβάδι, με όλες τις αποχρώσεις του μπλε, αποτελούν το περίτεχνο σκηνικό της φύσης των Πετανών, στα δυτικά παράλια της Κεφαλονιάς, στη χερσόνησο της Παλικής. (περισσότερα…)

Οι Νηρηΐδες, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν νύμφες, που προσωποποιούσαν τις καταστάσεις και τα χαρακτηριστικά της θάλασσας. Ήταν κόρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδας και εξ αυτής εγγονές του Ωκεανού. Ήταν γύρω στις πενήντα, ενώ έφταναν και τις εκατό, κατά άλλη άποψη.

Οι Νηρηΐδες ζούσαν στο βυθό της θάλασσας, στο παλάτι του πατέρα τους και περνούσαν τη μέρα τους κολυμπώντας και παίζοντας με δελφίνια, ή καθισμένες σε χρυσούς θρόνους ή βράχους τραγουδώντας και υφαίνοντας ή στεγνώνοντας τα πλούσια και μακριά μαλλιά τους. Δεν επέτρεπαν σε καμία θνητή να παραβάλλεται με αυτές στην ομορφιά. Είχαν τη δύναμη να ταράζουν τη θάλασσα αλλά και να την ηρεμούν. Γενικά ήταν πάντοτε περιχαρείς για την αθανασία τους και συνόδευαν τά άρματα των ενάλιων θεών. (περισσότερα…)

Πολλά έχουν γραφτεί για τα αγρογλυφικά, γνωστά περισσότερο με την ονομασία crop circles. Πιο εντυπωσιακή όμως ήταν η προγενέστερη εκδοχή τους: Οι νεραϊδόκυκλοι ή νεραϊδοδακτυλίδια. Όπως και οι crop circles, έτσι και οι νεραϊδόκυκλοι, είναι κύκλοι ή μπαλώματα που μπορεί κανείς να δει να σχηματίζονται στο χορτάρι ή στα σπαρτά.

Η επιστημονική άποψη για τους νεραϊδόκυκλους είναι ότι δημιουργούνται από δράση μυκήτων. Η άποψη της παράδοσης όμως είναι ότι οι κύκλοι αυτοί σχηματίζονται σε μέρη που μαζεύονται νεράιδες, οι οποίες συνηθίζουν να κλείνουν τις συναντήσεις τους, με ένα κυκλικό χορό, που αφήνει τα ίχνη του στη γη.

Επίσης, οι λαϊκές παραδόσεις της Βρετανίας είναι γεμάτες από παθήματα ανθρώπων που χάνοντας το δρόμο τους σε ερημικές περιοχές, βρέθηκαν δίχως να το ξέρουν μέσα σε νεραϊδόκυκλους. Το γεγονός είχε τρομοκρατήσει τον αγροτικό πληθυσμό πριν μερικούς αιώνες, αφού υπήρχαν αναφορές ότι οι νεράιδες και κάθε λογής ξωτικό έκαναν … το «βίο αβίωτο» στους παρείσακτους.

Υπάρχουν αναφορές ήδη απ» τον 17ο αιώνα για ανθρώπους που δέχτηκαν επίθεση ή που αιχμαλωτίστηκαν μέσα σ’ ένα νεραϊδόκυκλο, μέχρι κάποιος έμπιστος φίλος τους έρθει για να τους σώσει. Ακόμα και αναφορές για ανθρώπους που αφού ξύπνησαν έχοντας περάσει τη νύχτα σ» ένα νεραϊδόκυκλο, διαπίστωσαν ότι στην πραγματικότητα είχαν περάσει … 20 χρόνια.

Αναφορές για τα «νυχτερινά μανιτάρια» βρίσκουμε ακόμα και στο έργο του Shakespeare «The Tempest» (Πράξη 5η, σκηνή 1η), όπου ο Prospero μιλάει για «μανιτάρια του σεληνόφωτος». Ίσως εκεί να βασίζεται και η «επιστημονική» εξήγηση που θέλει τις αγελάδες που βόσκουν το χειμώνα σε αγροκτήματα να σχηματίζουν κύκλους και τα υπολείμματα τροφής που αφήνουν καθώς και τα περιττώματά τους, να κάνουν πιο γόνιμο το χορτάρι, ευνοώντας την ανάπτυξη μανιταριών σε κυκλικά σχήματα.

Ο γνωστός συγγραφέας Sir Arthur Conan Doyle, που πιστεύει στα ξωτικά και τις νεράιδες, υποστηρίζει στο έργο του «The Coming of the Fairies» ότι άσχετα απ» τη σχέση των νεραϊδόκυκλων με τους μύκητες, αυτοί προσφέρουν ένα πρώτης τάξεως περιβάλλον για κυκλικούς χορούς με τους συνδέονται από αρχαίες εποχές.

Στην Ολλανδία υπεύθυνος για τους κύκλους είναι ο ίδιος ο Διάβολος, που γυρίζει όλο το βράδυ αρμέγοντας αγελάδες και καθώς ακουμπάει κάτω τον κουβά του που καίει απ» τις φωτιές της Κόλασης, καίγεται το γρασίδι.

Στη Γαλλία και στη Γερμανία, οι νεραϊδόκυκλοι θεωρούνται έργο μάγων και μαγισσών που χορεύουν τη νύχτα σε κύκλους. Στη Γαλλία επίσης οι χωρικοί φοβούνταν ένα τεράστιο βάτραχο που φώλιαζε στο κέντρο κάθε νεραϊδόκυκλου. Οι νεραϊδόκυκλοι είχαν κι άλλες μαγικές ιδιότητες που ευνοούσαν τη μαντική ή την καλοτυχία – όπως πιστεύουν κάποιοι αγρότες που τους βρίσκουν στα χωράφια τους. Άλλοι πάλι πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο, αναμένοντας κακοτυχίες.

Στη Σκωτία υπάρχει η παράδοση ότι αν μια παρθένα πλυθεί με δροσοσταλίδες πρωινών του Μαΐου θα γίνει πιο όμορφη, αλλά αν τύχει να πλυθεί μέσα σ» ένα νεραϊδόκυκλο θα γίνει αντίθετα πιο άσχημη και θα μεταμορφωθεί σε μια κακάσχημη γριά. Άσχετα από την αληθινή αιτία που προκαλεί την εμφάνιση των νεραϊδόκυκλων, αυτοί συνδέονται με την εμφάνιση μυκήτων. Αυτό απέδειξε ήδη απ» το 1792 ο William Withering, όταν μελέτησε ένα συγκεκριμένο είδος – απ» τα περίπου 60 συνολικά που παράγουν τέτοιους κύκλους- το Marasmius oreades. Τα δακτυλίδια των μυκήτων τείνουν να διευρύνονται από χρόνο σε χρόνο από 10 έως 30 εκατοστά.

Πιστεύεται ότι κάποιοι κύκλοι στην Αγγλία βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ και 600 χρόνια, ενώ στη Γαλλία έχει εντοπιστεί κύκλος από ένα συγκεκριμένο είδος μύκητα, με περιφέρεια 800 μέτρων και ηλικία πάνω από 700 χρόνια. Το μυστήριο βέβαια παραμένει: Γιατί διάφορα είδη μυκήτων – πάνω από 60 -αναπτύσσονται σε κυκλικούς σχηματισμούς; Για παράδειγμα το είδος των μανιταριών που ονομάζονται κοινώς «αλεποπορδές» – και οι οποίες φύονται μαζικά στην Ελλάδα – μπορούν να παράγουν τέτοιους σχηματισμούς. Πρόκειται μάλλον για
άλλο ένα θαύμα της Φύσης.

Υπάρχουν 3 είδη νεραϊδόκυκλων:

– Το πρώτο είναι ουσιαστικά «αόρατο» αφού δεν αφήνει ορατά ίχνη στη γύρω βλάστηση. Γίνονται αντιληπτοί μόνο όταν τα σώματα των καρπών εμφανίζονται σαν ένας κύκλος από μανιτάρια.

– Το δεύτερο παρατηρείται σαν μια δραστήρια ανάπτυξη της βλάστησης, συχνά παράγοντας ψηλότερο και πιο σκούρο γρασίδι.

– Το τρίτο παράγει κάποιο είδος καταστροφής στη βλάστηση, αφήνοντας πολλές φορές μια εύφορη περιοχή ανάμεσα σε ένα «εσωτερικό» και σε ένα «εξωτερικό» δακτυλίδι.

Όλα πάντως τα δακτυλίδια μυκήτων αναπτύσσονται από ένα σπόρο που μεγαλώνει κάτω απ» το χώμα προχωρώντας σε κάποια ακτίνα αναπτύσσοντας ουσιαστικά τις ίνες του. Κάποια στιγμή το κεντρικό κομμάτι ξεραίνεται αφήνοντας σε ζωή την περιφέρεια σ» ένα κύκλο.
Η ανάπτυξη γειτονικής βλάστησης εξηγείται απ» τους επιστήμονες απ» την απελευθέρωση απ» τους μύκητες διάφορων χημικών (ενζύμων) που λειτουργούν σαν λίπασμα για τα γύρω φυτά. Πολλές φορές μάλιστα οι ίνες των μυκήτων σχηματίζουν ένα τόσο ισχυρό πλέγμα
βλάστησης κάτω απ» το έδαφος που ούτε το νερό μπορεί να το διαπεράσει. Έτσι ένας δίσκος από γρασίδι ξεραίνεται, εμφανίζοντας μια «νεκρή περιοχή».

Άλλη αιτία για να ξεραθούν τα γύρω φυτά είναι η απελευθέρωση τοξινών απ» τους μύκητες. Μερικές φορές χρειάζονται πολλά χρόνια ανάπτυξης των μυκήτων για να φανούν κύκλοι στη γη, ενώ άλλες φορές δεν δημιουργούνται πλήρεις κύκλοι αλλά μεγάλα τόξα ή ημικύκλια ή παρόμοια σχήματα, πραγματικά … αγρογλυφικά.

Πηγή: shvoong.com

helectra

Share

Ακόμα και αν οι άγγελοι υπάρχουν, μάλλον θα μετακινούνται με κάποιο άλλο τρόπο και όχι με τα φτερά τους, επειδή πολύ απλά η φυσιολογία και η ανατομία του σώματός τους δεν τους επιτρέπει να πετάνε – ούτε τώρα ούτε ποτέ στο μακρινό παρελθόν – σύμφωνα με την πρωτότυπη μελέτη ενός βρετανού βιολόγου. Ο καθηγητής Ρότζερ Γουότον του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), σε εργασία του στο περιοδικό «Opticon» του πανεπιστημίου, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», σύγκρινε τη φυσιολογία όλων των ειδών που πετάνε, με τις γνώριμες αναπαραστάσεις των φτερωτών αγγέλων και νεράϊδων που απεικονίζονται, εδώ και αιώνες, να φέρνουν βόλτες στους ουρανούς.

Το συμπέρασμά του είναι ότι, από ανατομική-φυσιολογική πλευρά, οι άγγελοι με τα ανθρώπινα χέρια και τις μεγάλες φτερούγες στην πλάτη ποτέ δεν θα μπορούσαν να κάνουν τέτοιες πτήσεις, ούτε καν να απογειωθούν από το έδαφος. Κακώς πολλοί νομίζουν ότι οι άγγελοι είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Η ύπαρξή τους αποτελεί κεντρική πίστη στις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες (χριστιανική, ιουδαϊκή, ισλαμική) και μια περυσινή έρευνα από τον γνωστό οργανισμό Pew έδειξε ότι, στην εποχή μας, πάνω από δύο στους τρεις (68%) Αμερικανούς πιστεύουν ότι οι άγγελοι (και τα πεπτωκότα «αδέλφια» τους, οι δαίμονες) βρίσκονται επί το έργον γύρω μας ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι φτερούγες των πουλιών εξελίχτηκαν από τα αντιβράχια (τους πήχεις) των προγόνων τους και σταδιακά όλο τους το σώμα απέκτησε αεροδυναμικό σχήμα και καλύφτηκε με φτερά, ενώ ο σκελετός τους έγινε πιο ελαφρύς αλλά στερεός. Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει στην περίπτωση των αγγέλων και των άλλων ιπτάμενων πλασμάτων της μυθολογίας, συν το γεγονός ότι οι άγγελοι δεν φαίνεται να έχουν το δυνατό μυικό σύστημα που θα τους επέτρεπε να κτυπάνε τις φτερούγες τους στον αέρα.

Ανάλογα ανατομικά προβλήματα υπάρχουν και στην περίπτωση των νεράιδων, οι οποίες συνήθως απεικονίζονται με φτερά κάποιου εντόμου (π.χ. πεταλούδας). Τελικά, κάτι ήξερε ο πιο «προσγειωμένος» Άγιος Βασίλης, ο οποίος εξ αρχής χρησιμοποίησε ζώα (τους συμπαθείς ιπτάμενους τάρανδους) για να τραβάνε το έλκηθρό του, αντί να βγάλει ο ίδιος φτερούγες και να κάνει μόνος του την δουλειά του!

Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.ucl.ac.uk/opticon1826/currentissue/Articles/Article_LS_Wotton_Angels.pdf

Πηγή: ΑΠΕ

helectra

Share