Posts Tagged ‘rock and roll’

Η πιο εντυπωσιακή περιοδεία στην καριέρα των ιρλανδών μουσικών κάνει στάση στην Αθήνα για να κλείσει διθυραμβικά ένα φτωχό μουσικό καλοκαίρι

Η σχεδόν sold out συναυλία των U2 στις 3 Σεπτεμβρίου στο Ολυμπιακό Στάδιο είναι ίσως το καλύτερο κλείσιμο σε μια σεζόν που πλην εξαιρέσεων δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερο να επιδείξει και υπέφερε λόγω οικονομικής κρίσης. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, ούτε πολλές συναυλίες έγιναν ούτε το κοινό έδειξε ανάλογο ενδιαφέρον. Η μία ακύρωση ακολουθούσε την άλλη και όσες έγιναν δεν είχαν αρκετό κοινό. Ούτε ο Καετάνο Βελόζο συγκέντρωσε πολύ κόσμο ούτε ο Μπομπ Ντίλαν στη Μαλακάσα. Λίγο κόσμο είχε και η τζαζ τραγουδίστρια Νταϊάνα Κραλ. Ακυρώθηκαν η Γκρέις Τζόουνς και ο Ελβις Κοστέλο. Η Ριάνα και οι Αerosmith δεν γέμισαν το γήπεδο Καραϊσκάκη. Εξαίρεση αποτέλεσε το Sonisphere Festival, όπου συμμετείχαν τέσσερα… ιερά τέρατα του χέβι μέταλ. Ο παράγοντας του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου είχε επιπτώσεις στο Rockwave. Συν τοις άλλοις, οι τιμές των εισιτηρίων σε γενικές γραμμές ήταν υψηλές.

Στα ίχνη των κλασικών

Οι U2 όμως είναι υπεράνω όλων αυτών και, όπως δείχνουν τα πράγματα, πολύ πιθανόν να είναι το τελευταίο πραγματικά μεγάλο συγκρότημα στη ροκ μουσική. Ακολουθώντας τη μαγική συνταγή συγκροτημάτων της δεκαετίας του ΄60 όπως οι Μπιτλς και οι Ρόλινγκ Στόουνς (αλλά και αργότερα οι Led Ζeppelin), οι U2 μέσα από τα τραγούδια τους αλλά και τη χαρισματική προσωπικότητα του Μπόνο κατάφεραννα τρυπώσουν σχεδόν σε κάθε σπίτι του πλανήτη. Η συνταγή; Απλή αλλά επιτυχημένη. Τέσσερα παιδιά λαϊκής καταγωγής που συναντώνται στο Δουβλίνο στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 στοχεύουν να γράψουν τραγούδια που θα έχουν την απήχηση των ινδαλμάτων τους: Ελβις Πρίσλεϊ, Τζον Λένον, Κιθ Ρίτσαρντς και Ντέιβιντ Μπάουι. Δυνατά ροκ τραγούδια που απευθύνονται σε όλους, που μιλούν για παγκόσμια θέματα και κυρίως με ρεφρέν που μένουν στη μνήμη και στον χρόνο. Αυτό έγινε με το «Ρride (Ιn Τhe Νame Οf Love)», το «With Οr Without Υou», το «Νew Υear΄s Day», το «Where Τhe Streets Ηave Νo Νame», το «Sunday Βloody Sunday» και το «Οne».

Μια δυνατή ομάδα που, παρά τις ιδιαιτερότητες του κάθε μέ λους, δεν παρουσίασε ποτέ σημάδια διάλυσης. Κάνοντας έξυπνες κινήσεις και με τους κατάλληλους ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας στο πλευρό τους (όπως ο Μπράιαν Ινο στον ρόλο του παραγωγού), οι U2 κατάφεραν να προσφέρουν στο κοινό ισόποσες δόσεις υψηλής ποιότητας και ροκ αισθητικής. Είναι το συγκρότημα που έχει κερδίσει τα περισσότερα βραβεία Γκράμι στην ιστορία του θεσμού (22) και έχει πουλήσει περισσότερα από 150 εκατ. άλμπουμ. Οι περιοδείες των U2 είναι πάντα εντυπωσιακές, όπως ήταν και η Ρopmart, που σηματοδότησε την πρώτη εμφάνισή τους στη χώρα μας στις 26 Σεπτεμβρίου 1997.

Το ίδιο εντυπωσιακή αναμένεται να είναι και η «U2 360 Τour» που θα δούμε στην Αθήνα. Οπως υπονοείται στον τίτλο, η σκηνή είναι τοποθετημένη στο κέντρο ώστε όλοι οι θεατές να έχουν την ίδια δυνατότητα οπτικής επαφής με το συγκρότημα (360 μοίρες). Το ρεπερτόριό τους δεν θα αποτελείται μόνο από τραγούδια του πρόσφατου άλμπουμ τους «Νo line on the horizon» αλλά από ολόκληρη την καριέρα τους.

Πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης

Το πρόσφατο πρόβλημα υγείας του Μπόνο (εγχείρηση στην πλάτη) είχε ως αποτέλεσμα τη ματαίωση των συναυλιών των U2 στην Αμερική. Οπως ήταν αναμενόμενο, εκατομμύρια θαυμαστές του ιρλανδικού συγκροτήματος τρόμαξαν. Οι U2 χωρίς τον Μπόνο δεν υφίστανται. Ο Πολ Ντέιβιντ Χιούστον, όπως είναι το πραγματικό όνομά του, είναι η ψυχή των U2 και έχει καταφέρει να γίνεται πρωτοσέλιδο ό,τι κι αν κάνει. Από πολύ νωρίς έπεσε στα βαθιά. Αρχές της δεκαετίας έβγαινε στη σκηνή με τα λάβαρα προκειμένου να επέλθει ειρήνη στην ταλαιπωρημένη Ιρλανδία και τα χρόνια που ακολούθησαν ηγήθηκε κινήσεων που ούτε κορυφαίοι πολιτικοί δεν έχουν ονειρευτεί. Συνάντησε τις πιο σημαντικές προσωπικότητες των ημερών μας προκειμένου να δώσει λύση σε καυτά ζητήματα του πλανήτη.

Η εμπλοκή του σε θέματα που αφορούν την κοινωνία και την πολιτική ξεκίνησε βλέποντας το σόου του Τζον Κλιζ των Μόντι Πάιθον «Ο χορός του ξεφωνημένου μπάτσου» το 1979, τα έσοδα του οποίου διετίθεντο στη Διεθνή Αμνηστία. Οι συναυλίες της Διεθνούς Αμνηστίας ήταν από τις πρώτες συμμετοχές του Μπόνο σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, όπως το 1986 με τον Στινγκ. Είχε προηγηθεί η εμφάνιση των U2 στο Live Αid για τα θύματα από την ξηρασία στην αφρικανική ήπειρο.

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΟΣ

Το ενδιαφέρον του Μπόνο για την Αφρική δεν στέρεψε ποτέ και από το 1999 άρχισε να συναντά πολιτικούς ώστε να τους πιέσει να μειώσουν τα χρέη των αφρικανικών χωρών. Συνάντησε τον Τζορτζ Μπουςκαι τον καναδό πρωθυπουργό Πολ Μάρτιν, η ομιλία του το 2002 στον Λευκό Οίκο συζητήθηκε, όπως και η συνάντησή του με τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄το 2005. Ο Μπόνο τού χάρισε το ζευγάρι γυαλιών ηλίου του λέγοντας: «Είναι ένας αγωνιστής και συμπαραστάτης των φτωχών του κόσμου. Δεν θα είχαν ακυρωθεί τα χρέη 23 χωρών χωρίς αυτόν».

Ίδρυσε τον οργανισμό DATΑ (Dept, ΑΙDS,Trade,Αfrica) το 2002 και το 2005 δημιούργησε τη σειρά ρούχων ΕDUΝ που θα γίνονταν σε εργοστάσια στην Αφρική, στην Ινδία και στη Νότια Αφρική. Έχει τιμηθεί για το έργο του πολλάκις και συχνά το όνομά του συζητείται για το βραβείο Νομπέλ. Οι επαφές του Μπόνο με προσωπικότητες της πολιτικής όμως έχουν δεχθεί αρνητική κριτική για σκοπιμότητα, ο ίδιος όμως υποστηρίζει- και δικαίως ίσως- ότι δεν έχει ανάγκη να κερδίσει ούτε παραπάνω δημοσιότητα ούτε περισσότερα χρήματα. Και δεν χαρίζεται. Το 1995, όταν οΖακ Σιράκ είχε αποφασίσει τις πυρηνικές δοκιμές στον Νότιο Ειρηνικό, ο Μπόνο στο Παρίσι κέρδιζε το βραβείο του ΜΤVγια το «Καλύτερο συγκρότημα»: «Τι πόλη!» είχε πει στο κοινό.«Τι βραδιά! Τι κοινό!Τι βόμβα!Τι λάθος!Τι καραγκιόζη που έχετε για πρόεδρο! Τι θα κάνετε γι΄ αυτό; Πείτε μου ότι θα κάνετε κάτι γι΄ αυτό!».

Οι U2 θα εμφανιστούν στο Ολυμπιακό Στάδιο την Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου

ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: ΒΗΜΑ

helectra

Share

Advertisements

Το νέο άλμπουμ-έκπληξη του αειθαλούς μεξικανού κιθαρίστα είναι αφιερωμένο στα μεγαλύτερα τραγούδια που γράφτηκαν για το όργανο αυτό.

«Σαντάνα» και «κιθάρα».

Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις αυτά τα δύο πράγματα τα τελευταία σαράντα χρόνια; Απλώς δεν μπορείς. Αυτό σκέφθηκε ο πανούργος Κλάιβ Ντέιβις, ο σπουδαίος άνθρωπος της μουσικής βιομηχανίας, μόνος πλέον στο είδος του, και πολύ σωστά συμβούλεψε για μία ακόμη φορά τον «προστατευόμενό» του και συνεργάτη του Κάρλος Σαντάνα να πραγματοποιήσει ένα ακόμη έξυπνο βήμα στην καριέρα του. Να ηχογραφήσει δηλαδή ένα άλμπουμ εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην κιθάρα, και μάλιστα με τα μεγαλύτερα κομμάτια που έχουν γραφτεί για το όργανο, που είναι με τη σειρά του συνώνυμο με τη ροκ μουσική.

Ο τίτλος του είναι υπερβολικός, όπως ίσως και ο στόχος, γιατί πώς μπορείς μέσα σε ένα μόνο CD να συμπεριλάβεις τα μεγαλύτερα τραγούδια που γράφτηκαν για την κιθάρα; Το «Guitar Ηeaven: Τhe Greatest Guitar Classics Οf Αll Τime» όμως σίγουρα περιέχει δεκατρία από αυτά. Συνθέσεις όπως το «Whole Lotta Love» των Led Ζeppelin ή το «Riders Οn Τhe Storm» των Doors σίγουρα συγκαταλέγονται σε μια τέτοια λίστα. Το δεύτερο βήμα ήταν να διαλέξει, όπως συνηθίζει στα άλμπουμ που κυκλοφορεί την τελευταία δεκαπενταετία, και τους εντυπωσιακούς μουσικούς που θα προσδώσουν στο όλο επιχείρημα μια πολυτέλεια πέρα από τα συνηθισμένα. Ο κατάλογος μεγάλος και άκρως εντυπωσιακός. Ο Κρις Κορνέλ ερμηνεύει το τραγούδι των Ζeppelin, ο ίδιος ο Ρέι Μάνζαρεκ έχει επιστρατευθεί για το τραγούδι των Doors, ο Ρομπ Τόμας τραγουδά το «Sunshine Οf Υour Love» των Τraffic, ο ράπερ Νας το «Βack Ιn Βlack» των ΑC/DC, ενώ η σόουλ πριγκίπισσα Ιντια Αρι και ο διάσημος τσελίστας Γιο-Γιο Μα δίνουν μιαν άλλη διάσταση στο «While Μy Guitar Gently Weeps» των Μπιτλς.


Ο συνάδελφός του από το Γούντστοκ, ο Τζο Κόκερ, τραγουδά το αριστούργημα του Τζίμι Χέντριξ «Little Wing» και ο Σκοτ Γουίλαντ ταιριάζει ως ο απόλυτος ερμηνευτής για το «Can΄t Υou Ηear Μe Κnockin΄» των Ρόλινγκ Στόουνς. Ο ίδιος αναλαμβάνει ως συνήθως τον ρόλο του διευθυντή ορχήστρας στην πολυμελή μπάντα και φυσικά χαρίζει στα τραγούδια αυτά το γνωστό λάτιν-ροκ ύφος που μας έχει συνηθίσει. Το τελευταίο είναι και ο λόγος που το άλμπουμ αυτό αποτελεί και ένα ρίσκο για την καριέρα του Σαντάνα, αφού κάποιοι μπορεί να δουν με υποψία τέτοιες εκτελέσεις σε αυτά τα κλασικά τραγούδια.

Η εκτέλεση του τραγουδιού των Μπιτλς είναι αφιερωμένη ειδικά στον Τζορτζ Χάρισον και ακούγοντάς το η χήρα του Σκαθαριού, Ολίβια Χάρισον, είπε στον Σαντάνα: «Με έκανε να πηδήξω από χαρά και να κλάψω την ίδια στιγμή» . «Για να φτιάξω αυτά τα τραγούδια» λέει ο 63χρονος δημιουργός «χρειάστηκαν τεράστια αποθέματα πίστης από αυτούς τους απίστευτους μουσικούς και απίστευτους τραγουδιστές που πίστεψαν και εμένα και τον Κλάιβ, μια αλυσιδωτή αντίδραση αγάπης που ξεκινά από την πίστη».

Ο Κλάιβ Ντέιβις με τη σειρά του λέει: «Αυτό που είναι μοναδικό σε αυτή τη δουλειά, πέρα από τους τίτλους και τη φήμη τους,είναι ότι πρόκειται για κλασικά τραγούδια κιθάρας.Και αποτελούν γιορτή για την κιθάρα επειδή ακριβώς τα παίζει ο Κάρλος Σαντάνα».


Το «Guitar Ηeaven: Τhe Greatest Guitar Classics Οf Αll Τime» είναι το πρώτο άλμπουμ του Σαντάνα μετά την τριλογία-υπερπαραγωγή που άρχισε με το «Supernatural» το 1999, συνεχίστηκε με το «Shaman» το 2002 και έκλεισε με το «Αll Τhat Ι Αm» το 2005. Αυτή η τριλογία αποτελεί μία ακόμη έξυπνη ιδέα του Κλάιβ Ντέιβις, του ανθρώπου που ανακάλυψε όχι μόνο τον Σαντάνα το 1969 στο Γούντστοκ αλλά και πολλούς άλλους, όπως τον Μπάρι Μανίλοου, τη Γουίτνι Χιούστον, τον Μπρους Σπρίνγκστιν, την Αλίσια Κιζ αλλά πρόσφατα τη Λιόνα Λούις.

ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΑ

Το «Supernatural» πραγματοποίησε απίστευτες πωλήσεις το 1999 με τις έξυπνες συνεργασίες του και τα ομολογουμένως πολύ έξυπνα τραγούδια του. Με 15 εκατομμύρια αντίτυπα στην Αμερική και άλλα τόσα στον υπόλοιπο κόσμο, όχι μόνο έγινε το πιο εμπορικό άλμπουμ της καριέρας του Σαντάνα αλλά και ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών, με τραγούδια όπως το «Smooth» και το «Μaria Μaria».Τα 10 GRΑΜΜΥπου κέρδισε έδωσαν ώθηση και στην επόμενη δουλειά «Shaman»,που ανέβηκε στο Νο 1 των αμερικανικών τσαρτ.Το «Αll Τhat Ι Αm» επιβεβαίωσε απλώς το υψηλό επίπεδο στο οποίο μάς έχει συνηθίσει.

Το άλμπουμ του Κάρλος Σαντάνα με τίτλο «Guitar Ηeaven: Τhe Greatest Guitar Classics Οf Αll Τime»θα κυκλοφορήσει από τη Sony Μusic στις 21 Σεπτεμβρίου.

ΣΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

helectra

Share

O Jerry Lee Lewis στο θέατρο του Λυκαβηττού



Ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών επισκέπτεται την χώρα μας για μια από τις μεγαλύτερες συναυλίες της χρονιάς! Ο λόγος για τον Jerry Lee Lewis, έναν από τους κορυφαίους μουσικούς της Rock and roll, που έχει ξαναεμφανιστεί στη χώρα μας σε συναυλίες που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία τόσο στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όσο και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Αυτό το καλοκαίρι επισκέπτεται την χώρα μας μετά από απουσία 20 ολόκληρων ετών, στα πλαίσια μιας μεγάλης περιοδείας που έχει ήδη ξεκινήσει και οι μέχρι τώρα εμφανίσεις του αποδεικνύουν ότι επέστρεψε με ενέργεια και διάθεση να μας θυμίσει ότι είναι ένας από τους μεγάλους θρύλους του ροκ εν ρολ…

Στις 23 Ιουλίου, στο θέατρο Λυκαβηττού θα είναι ο κορυφαίος εκρόσωπος σε ένα ροκ εν ρόλ πάρτυ στο οποίο συμμετέχουν η Linda Gail Lewis (η αδελφή του) με τους Some Like it Hot και οι Memphis Beats.

Το ροκ εντ ρολ αποτελεί τον πρόγωνο του ροκ και γεννήθηκε στις ΗΠΑ την δεκαετία του 40. Ωστόσο η μεγάλη έκρηξη αυτής της μουσικής έγινε το 1955 με το σάουντρακ της ταινίας «Η Ζούγκλα Του Μαυροπίνακα» και το διάσημο “Rock around the clock”. Ανάμεσα στις προσωπικότητες και τους θρύλους που το δημιούργησαν είναι οι Elvis Presley, Chuck Berry, Little Richard, Bill Halley αλλά και ο Jerry Lee Lewis…

Η καριέρα του Jerry Lee Lewis ξεκίνησε στο Μέμφις, με την ηχογράφηση στην Sun Records το 1956. Το πρώτο χιτ του έγινε το single «Crazy Arms» το 1956 και το επόμενο «Whole Lotta Shakin’ Goin’ On» το 1957 έγινε και η σημαία του τραγουδιστή. Ακολούθησαν με την ίδια επιτυχία και τα τραγούδια  «Great Balls Of Fire», «Mean Woman Blues», «Breathless», «High School Confidential» που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της Rock and roll.

Επειδή ήταν ένας πολύ καλός πιανίστας, δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από το πιάνο κατά την διάρκεια της συναυλίας κι έτσι έβγαζε όλη την εκρηκτική ενέργεια του, στο παίξιμο που πολλές φορές έφτανε σε ακραίους τρόπους όπως τα χτυπήματα με το πόδι και το κεφάλι  στα πλήκτρα. Η κορυφαία καριέρα του σχεδόν γκρεμίζεται από το σκάνδαλο που σκάει σαν βόμβα τον Μάιο του 1958 κι ενώ βρίσκεται σε περιοδεία στην Αγγλία και τη Σκοτία. Η είδηση του γάμου του με την κόρη του πρώτου του ξάδερφου δημιουργεί οργή στα ΜΜΕ της Αγγλίας που τον καταδικάζουν και τον αναγκάζουν σε διακοπή της περιοδείας και την άμεση επιστροφή του στην πατρίδα όπου και εκεί τον περιμένει παρόμοια υποδοχή.

Τα τραγούδια του για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαφανίστηκαν από τον αέρα τον ραδιοφώνων και μόνο ο Alan Freed ένας από τους διάσημους disk jockeys εκείνης της εποχής,  έμεινε πιστός στον μουσικό και συνέχισε να βάζει τα τραγούδια του.  Το 1960 κι ενώ το σκάνδαλο είχε σιγά-σιγά ξεχαστεί, ο Jerry Lee Lewis αποκτά ξανά μεγάλη δημοτικότητα στο ευρωπαϊκό κοινό και ιδιαίτερα στην Μεγάλη Βρετανία και την Γερμανία.

Το 1963 ο Jerry Lee Lewis χώρισε από την δισκογραφική εταιρία του Sun Records και άρχισε την αναζήτηση για νέους δρόμους. Μετά από μια σειρά από πειραματισμούς στρέφεται όπως πολλοί άλλοι της ροκ μουσικής και στην κάντρι, όπου τον περιμένει μεγάλη επιτυχία.
Το 1968 το όνομα Jerry Lee Lewis εμφανίστηκε στις πρώτες θέσεις των τσαρτ της κάντρι με το σινκλ  «What’s Made Milwaukee Famous (Has Made a Loser Out of Me)».

Το 1971 το σινγκλ του Jerry Lee Lewis «Would You Take Another Chance on Me»/«Me and Bobby McGee» γίνετε χρυσό.  Το 1973 το σινγκλ «Chantilly Lace» ανεβαίνει στην κορυφή του καντρι τσαρτ Μπίλμπορντ όπου παραμένει για 3 εβδομάδες. Το 1986 δημιουργείται το Rock and Roll Hall of Fame, και ο Jerry Lee Lewis έγινε ένα από τα 10 πρώτα μελή του. Τρία χρόνια αργότερα και βασισμένη στο βιβλίο της Myra Gale Brown βγαίνει μια ταινία-βιογραφία για τον Jerry Lee Lewis με τον τίτλο Great Balls Of Fire που πιάνει την περίοδο από τα παιδικά του χρόνια έως την εποχή του σκανδάλου. Τον ρόλο του Jerry Lee Lewis υποδύεται ο Dennis Quaid ενώ τον ρόλο της Myra Gale Brown η Winona Ryder. Ειδικά για την ταινία, ο Lewis ηχογραφεί ξανά τα πιο γνωστά του τραγούδια. Στον Lewis δόθηκε επίσης ένας ιδιαίτερος ρόλος στην βιογραφική ταινία Walk the Line για την ζωή του  Johnny Cash. Τον Μάρτιο του 2010 κυκλοφόρησε το καινούριο CD/DVD του Jerry Lee Lewis, στο οποίο συμμετέχουν ανάμεσα σε άλλους οι Neil Young, Kid Rock και Kris Kristofferesen.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

·    Στα 41 γενέθλια του, κατά την διάρκεια της βραδιάς, ο Lewis σημαδεύει με ένα όπλο τον μπασίστα του χωρίς να ξέρει πως είναι γεμάτο, τον πυροβολεί και τον πετυχαίνει στο στήθος χωρίς ευτυχώς να του αφαιρέσει τη ζωή.

·    Μερικές εβδομάδες αργότερα ένα ακόμα συμβάν με όπλο θα τον οδηγήσει στα κρατητήρια. Ο Έλβις Πρίσλεϊ τον καλεί στο σπίτι του στο Γρεϊσλαντ, όμως η φρουρά του Έλβις δεν ενημερώθηκε για την επίσκεψη του. Στο ερώτημα λοιπόν της φρουράς στην πύλη για τον λόγο της επίσκεψης, ο Lewis βγάζει το όπλο του και λέει πως ήρθε να σκοτώσει τον Πρίσλεϊ .

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 210-6465000 & www.musicboxproductions.gr

Τιμές εισιτηρίων: 35 € (προσφορά που ισχύει για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων) και 55 € (γενική είσοδος)

Προπώληση εισιτηρίων: PUBLIC (Σύνταγμα, Πειραιά), FNAC (Μοναστηράκι, Mall, Γλυφάδα), VILLAGE CINEMAS (Ρέντη, Mall, Φάληρο, Παγκράτι), Ticket House (Πανεπιστημίου 42), τηλεφωνικά στο 801 100 9191 (αστική χρέωση) ή από κινητό το 210 8108080 και ηλεκτρονικά στο www.villagecinemas.gr και στο www.ticketpro.gr

Πηγή

helectra

Share


Για όσους ταξίδεψαν έστω και λίγο με κείνο το παράξενο καράβι που λέγεται «ελληνικό ροκ», ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν και θα μείνει μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές αυτής της παράταιρης, παρεξηγημένης και πάντα περιθωριακής σελίδας της μουσικής μας. Ο Σιδηρόπουλος μαζί με τον «θείο Νώντα»Δημήτρη Πουλικάκο έδωσαν την ψυχή τους, ο Παύλος τελικά και τη ζωή του, σε μια άλλοτε υπέροχη και άλλοτε τραγική περιπέτεια. Το να παίζεις ροκ στην Ελλάδα των δεκαετιών του ’70 (κυρίως) αλλά και του ’80 δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Ακόμη πιο δύσκολο ήταν να ζήσεις και να προσπαθήσεις να επιβιώσεις μέσα από αυτό που εύκολα ονομάζουμε τώρα πια «ροκ καταστάσεις». Με μια φράση: Ο Παύλος έπαιξε με τη φωτιά και τελικά κάηκε. Θα μπορούσε απλώς να πουλήσει «ροκ» και όχι να ζήσει «ροκ». Διάλεξε, αντίθετα με πολλούς που ξέρουμε, το δεύτερο. Και πλήρωσε το τίμημα.

Zorba the freak

«Είμαι δισέγγονος του Ζορμπά, και ως γνωστό ο Ζορμπάς ήταν rock and roll, όπως και να το κάνουμε. Και πολύ μάλιστα. Αυτό μας το λέει κι ο Καζαντζάκης. Απ’ την άλλη μεριά όμως, έχω και σπέρμα από τη γενιά των Αλεξίου. Της Ελλης της Αλεξίου, η οποία είναι θεία μου. Κι έτσι έχω μέσα μου και τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο βγαίνει άλλοτε καταστροφή κι άλλοτε δημιουργία».



Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα αλλά έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Εκεί πήγε το 1970 για να σπουδάσει στο Μαθηματικό. Ο τραγουδοποιός Βαγγέλης Γερμανός μιλάει για εκείνη την εποχή: «Με τον Παύλο Σιδηρόπουλο ήμασταν φίλοι και συγκάτοικοι το 1970 στην Θεσσαλονίκη, φοιτητές στο Μαθηματικό Τμήμα. Ηταν ένας γλυκός «κακομαθημένος» έφηβος. Το όνειρό του ήταν να γίνει συγγραφέας. Είχε διαλέξει και ψευδώνυμο: Παύλος Αστέρης. Εκείνη την εποχή του άρεσαν τα ντραμς και κάναμε ντουέτο στο σπίτι. Εγώ κιθάρα και αυτός τύμπανα σε μία πάνινη πολυθρόνα με κουτάλια και μπαγκέτες. Παίζαμε χαρούμενα και κάναμε ατέλειωτη πλάκα και αταξίες… Τον θυμάμαι στη συναυλία του Τζέιμς Μπράουν στο «Παλλάς» να πάλλεται στην ένταση και τον ρυθμό της μπάντας. Αλλη μία φορά στα καμαρίνια του «Μετρό» να μου λέει πως όπου να ‘ναι «καθαρίζει»… Ο Παύλος ήταν ένας βιωματικός τύπος, όπως πρέπει να είναι ο καλλιτέχνης, μόνο που η χημεία που διάλεξε να παλέψει μαζί της, δεν σηκώνει αστεία και έτσι έφυγε νωρίς… αφήνοντας τα τραγούδια του πίσω για παρηγοριά. Τον θυμάμαι πάντα με αγάπη».

Σχεδόν αμέσως έφτιαξε με τον κιθαρίστα των «Olympians», Παντελή Δεληγιαννίδη το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Δύο τραγούδια τους μπήκαν στον ιστορικό δίσκο «Ζωντανοί στο Κύτταρο». Κι επειδή το Κύτταρο ήταν τότε το κέντρο του μικρόκοσμου της ελληνικής ροκ γνωρίστηκαν με άλλους μουσικούς και ένωσαν τις δυνάμεις τους με το γκρουπ «Μπουρμπούλια» που έπαιζε με τον Σαββόπουλο. Ακολουθεί η συνεργασία του με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο στους δίσκους «Θεσσαλικός κύκλος» και «Οροπέδιο». Η μεγάλη του όμως στιγμή είναι η συνάντησή του με το γκρουπ «Σπυριδούλα», το 1976, με τον δίσκο «Φλου», σημείο αναφοράς για την εγχώρια εκδοχή του ροκ. Με επιρροές από την ελληνική μουσική σκηνή του ’60 και του ’70, από ξένα ροκ γκρουπ και ενσωματώνοντας στοιχεία από παραδοσιακά ακούσματα, ο Παύλος και οι «Σπυριδούλα» δημιούργησαν ένα άλμπουμ που έκανε, τηρουμένων των αναλογιών, πάταγο στην εποχή του.


Ροκ με ελληνικό στίχο.

Για τους περισσότερους ήταν αδιανόητο ως τότε. «Εχει μεγάλη δυσκολία να μπει ελληνικός στίχος στη ροκ μουσική, αλλά πώς να το κάνουμε, πρέπει να παλέψεις. Πρώτα θα βγει λίγο κουτσό, λίγο τραυματισμένο, μετά όμως θα βρει τον δρόμο του. Θέλει ειδική μελέτη… Εγώ κουράστηκα αλλά βρήκα τα μυστικά της ελληνικής γλώσσας και τώρα ο στίχος κολλάει. Κοφτά, λέξη προς λέξη. Και νιώθω μεγάλη ικανοποίηση γιατί αυτό το «ταξίδι» το ‘βγαλα πέρα μόνος μου».

Αλλά η συμβολή του «Φλου» στην όμορφη και «καταραμένη» ιστορία του ελληνικού ροκ ήταν ότι άνοιξε το δρόμο σε ένα σωρό άλλους μουσικούς που έπαιζαν ή ήθελαν να παίξουν ροκ ή έστω επηρεάστηκαν από αυτό για να διαμορφώσουν το μουσικό τους στίγμα. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Γιάννη Αγγελάκα που λίγο αργότερα θα δημιουργήσει το συγκρότημα «Τρύπες»: «Ο Παύλος είναι ένας άγιος της ελληνικής ροκ σκηνής. Eφυγε πριν ακόμα δει τους σπόρους που είχε φυτέψει και οι οποίοι έπιασαν τελικά. Eφυγε κυνηγημένος, περιθωριοποιημένος, αλλά πιστεύω ότι αν υπάρχει πουθενά, θα χαίρεται γι’ αυτό που συμβαίνει. Γιατί ό,τι και να συμβαίνει ξεκίνησε από τον Παύλο και από τον Πουλικάκο. Το «Φλου» ήταν ένας οριακός δίσκος για όλους μας».

Μου ‘πες θα φύγω

Το 1979 μαζί με άλλους μουσικούς, ανάμεσά τους, οι κιθαρίστες Θόδωρος Παπαντίνας και Στίλπων Νέστωρ φτιάχνει το σχήμα «Εταιρεία Καλλιτεχνών», που όμως διαλύθηκε προτού ηχογραφήσει μεγάλο δίσκο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν μία ακόμη ιστορική συνεργασία. Ο Θόδωρος Παπαντίνας, ένας κιθαρίστας με απίστευτο ταλέντο, που χάθηκε στη σκόνη της ελληνικής πραγματικότας, αφηγείται: «Ο Παύλος είχε όλα τα χαρίσματα ενός αυθεντικού και δημιουργικού ρόκερ. Τον θυμάμαι πάντα σαν έναν πολύ καλό φίλο γεμάτο ζωή και κέφι για διασκέδαση και πλάκες. Και είναι πολύ κρίμα που έφυγε μ’ αυτό τον τρόπο. Η περίοδος στην οποία δημιουργήσαμε μαζί την «Εταιρεία Καλλιτεχνών», θα μου μείνει αξέχαστη αφού θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που σμίξαμε μαζί σ’ αυτό το σχήμα. Υπήρχαν συνεχή «χάπενιγκ» τόσο πάνω στη σκηνή όσο και έξω απ’ αυτήν και θεωρώ τότε μεγάλη απώλεια για τον χώρο τη διάλυση της μπάντας».

Στη συνέχεια κάνει λίγες εμφανίσεις ως ηθοποιός σε ταινίες του νέου ελληνικού σινεμά και στο σίριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή». Τη δεκαετία του 1980 αρχίζει η συνεργασία με τους «Απροσάρμοστους», το γκρουπ που θα συνδέσει την τύχη του μαζί του ως το τέλος. Για περίπου δέκα χρόνια ο Παύλος Σιδηρόπουλος, άλλοτε με το σχήμα αυτό άλλοτε με τον Δημήτρη Πουλικάκο θα συνεχίσει τις ζωντανές εμφανίσεις, τις συναυλίες και θα ηχογραφήσει δίσκους όπως το «Zorba the Freak» και το «Εν λευκώ». Δεν είναι μυστικό ότι κάνει χρήση ηρωίνης, έχει το θάρρος να το δηλώσει ακόμη και με αναφορά στον τίτλο του δίσκου: «Θέλω να πω στους πιτσιρικάδες ότι δεν υπάρχει κανένας, μα κανένας απολύτως λόγος να δοκιμάσουν ηρωίνη. Δεν μπορεί να σου δώσει κανένα όραμα, καμιά ψευδαίσθηση, κανένα βίζιον ας πούμε, άμα είσαι ποιητής, ζωγράφος ή καλλιτέχνης… Η ηρωίνη είναι κάτι που σε εκμηδενίζει, είναι ένας μύθος, μια μπούρδα…». Αυτή όμως ήταν που τον Δεκέμβρη του 1990 τον πήρε από τη ζωή.

Να μ’ αγαπάς

Γνώρισα τον Παύλο Σιδηρόπουλο στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν μαζί με άλλους δυο φίλους πήγα στο σπίτι του στην Κυψέλη για μια συνέντευξη που πρόθυμα δέχτηκε να δώσει σε ένα φανζίν της εποχής. Είδαμε έναν πολύ ευγενικό αλλά και πολύ καταβεβλημένο άνθρωπο, που μας μίλησε για τη ζωή του, για το ροκ και για την ταινία που είχε πρωταγωνιστήσει τότε, τον «Ασυμβίβαστο», από την οποία όμως ήταν απογοητευμένος. Δεν μείναμε πολύ για να μην τον κουράσουμε, έκανε ολοφάνερα μεγάλη προσπάθεια για να μας μιλήσει. Φεύγοντας, του αφήσαμε ένα λευκό τριαντάφυλλο. Hμασταν πολύ νέοι για να ξέρουμε τι (μας) γινόταν. Πριν και μετά τον είδαμε πολλές φορές στις συναυλίες και σχεδόν πάντα είχε τρομερή ενέργεια στη σκηνή, και ταυτόχρονα έδινε την αίσθηση ότι «ήταν ένας από εμάς». Hταν ο Παύλος. Hταν πολύ απλά ένας πραγματικός ρόκερ. Eτσι έζησε ως το τέλος. Το καλοκαίρι του 1990 παρέλυσε ξαφνικά το δεξί του χέρι. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να βρουν την αιτία. Συνέχισε τις εμφανίσεις με δεμένο το χέρι. Είχε προγραμματίσει μια σειρά εμφανίσεων για το Δεκέμβριο. Δεν πρόλαβε. Το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου πέθανε από χρήση ηρωίνης.


Ο επίλογος στον Δημήτρη Πουλικάκο: «Γι’ αυτόν ήμουν ο θείος. Eτσι όπως διάλεξε τους φίλους του, διάλεξε και τους «συγγενείς» του, διάλεξε την «οικογένειά» του, τα κατάφερε. Και σίγουρα, ο ίδιος διάλεξε και το τελευταίο του ταξίδι. Ο ανιψιός ήταν ένας ελεύθερος πρίγκιπας, ο τελευταίος, και είμαι περήφανος γι’ αυτόν. Παυλάκι μου, οι καιροί εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για τους πρίγκιπες. Σε φιλώ, ο θείος σου ο Μήτσος».

Το σχολείο του ροκ

«Για μένα αλλά και για τα άλλα παιδιά του γκρουπ, ο Παύλος ήταν ο φίλος μου και ο δάσκαλός μου. Στην ουσία αυτός μας έκανε μουσικούς. Είχε το εξαιρετικό χάρισμα να μαγνητίζει πάνω στη σκηνή το κοινό και να γίνεται ένα μ’ αυτό. Hταν αγνός, αυθεντικός και το κενό του είναι τεράστιο αλλά και δυσαναπλήρωτο». Οδυσσέας Γαλανάκης – κιθαρίστας στους «Απροσάρμοστους»

Ο μύθος του πρίγκιπα

«Ο Σιδηρόπουλος, όπως και όλοι οι νεκροί ήρωες του ροκ, άθελά του δημιούργησε έναν μύθο. Eναν μύθο προς εκμετάλλευση. Στον μύθο όμως πάντα ξεχνιέται το ανθρώπινο στοιχείο. Και ο Παύλος, για όσους τον γνώριζαν από κοντά, ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Παράλληλα, όμως, ήταν και ο καλλιτέχνης εκείνος που μίλησε στη γενιά του (και όχι μόνο) με τη σκληρή γλώσσα της πραγματικότητας, χωρίς να πιπιλίσει τα αυτιά με ωραιοποιημένα μηνύματα, που θα τον έκαναν εμπορικότερο».
Aκης Λαδικός

Γρηγόρης Παπαδογιάννης

Πηγή: ΤΟ ΕΘΝΟΣ